Xəstəliyin yox, biganəliyin qurbanı olanlar: Azər canı ilə əlləşəndə HARADAYDINIZ “DOSTLAR”? Yeni Çağ Media

İnsan pis gündə, dar məqamda tanınar. Dost, dost deyirlər, amma dostun çətin günlərində yanında olmayandan, halına yanmayandan sonra hansı dostluqdan danışmaq olar. Amma çətin günlər yaşayan həmin adam dünyasını dəyişən kimi, dərhal “dostlar”, “qardaşlar”, “bacılar” peyda olur. Efirlərə çıxır, lirik-poetik “moda” girib həzin musiqilərin təsiri altında timsah göz yaşları axıdırlar. Yaxşı, bəs o sağ olanda hardaydınız? Niyə vaxtında sağalması üçün çaba göstərmirdiniz, qardaşlıq etmirdiniz? Bilirdiniz axı, xəstəliyinə çarə olunmasa, hər gün bir addım da ölümə yaxınlaşır.

Bir müddət əvvəl meyxana ifaçısı Xəyyam Abdullayev də köməksizlik, pulsuzluq ucbatından xəstəxanada son nəfəsini verdi. Ölümündən sonra dostlar, qardaşlar çıxıb dedilər ki, pul yığılıb, iki gün sonra əməliyyat olunacaqdı. Olmazdımı, o pul vaxtında toplanaydı? Adam gözləyə-gözləyə gözlərini əbədiyyətə yumdu. Sağlığında halına yanmayanlar bütün günü efirlərdə Xəyyamın “yasını tutdular”.

İndi də Azər Baxşəliyev. Xaraktercə abırlı insan olan Azər heç kimə ağız açmadı, aylarla donor tapılacağı günü gözlədi. Gözləməkdən bezdi, cana doydu. Heç kimin xəbəri də olmadı ki, Azər nə qədər əziyyət çəkir, necə canı ilə əlləşir. Dostları deyir ki, Azər bunu onlardan gizlədirdi. Bəs siz necə, onun günü-gündən səhhətinin ağırlaşdığını görmürdünüz? Diaqnozunu ki, bilirdiniz. Dünyasını dəyişəndən sonra hamı ortaya düşüb Azərə kömək etmək istədiyini, lakin onun bu köməkdən imtina etdiyini deyir. Kömək etmək istəyi başqa, kömək etmək başqa. Azərin son mənzilə doğru addımladığını bilə-bilə heç kim onun üçün heç nə etmədi. Bəlkə etdi, xəbərimiz yoxdur, amma danışılanlardan məlum olur ki, hamı ona kömək təklif edib, “Azər, gəl, kimlərəsə xahiş edək, kömək istəyək” və s… Azər isə “yox, ayıbdır, insanları narahat etməyək” deyib bu təkliflərdən imtina edib. Bunu Azərə deməyə lüzum yox idi, əksinə, təcili surətdə yığışıb ona kömək etmək lazım idi. Xaricə, ən azı Türkiyəyə aparıb orada müalicə və əməliyyat oluna bilərdi. İndi efirlərə çıxıb göz yaşı tökməkdənsə, vaxtında dost kimi davranmaq lazım idi. Adam özü təkbaşına mübarizə apardı və günlərin bir günü bezdi, yoruldu, tükəndi.

Kim nə deyir desin, Azər xəstəlikdən çox elə biganəliyin qurbanı oldu. Ona görə də sağlığında qiymət verin insanlara…

Cəvahir

www.yenicag.az