Yaşar Nuri ilə son GÖRÜŞ

Ölümündən bir az qabaq Yaşar Nuri "Gömrük" Xəstəxanasında yatırdı. Uzun zamandı onu heç kim görmürdü, o cümlədən mən də.

Bir axşam heç kimə demədən onu ziyarət etməyə yollandım. Gec saatda getmişdim deyə xəstəxana əməkdaşları mənə bildirdi ki, "vaxt çox azdır. Həm də Yaşar Nurinin ağrıları çoxdur, indi iynə vurulacaq və sonra yatmalıdır." Dedim, "zərər yoxdur, sadəcə hal-əhvalını soruşub tez çıxaram yanından". Dedilər: "Yaxşı, o zaman qalxın yuxarı mərtəbəyə, palataya".
Dəhlizdən Yaşar Nuri yatdığı otağa yaxınlaşanda onun ağrılardan narahatlığını hiss etdim. Dəhliz boyu onun ucadan səsini eşidirdim. Canı ağrıyırdı. Qıvrılırdı, sanki inildəyirdi böyük sənətkar. Mən anladım ki, Yaşar müəllim qətiyyən ağrılara dözümlü deyil. Tibb bacısı ona ağrıkəsici vururdu. Kövrəldim. Addımlarım irəliyə doğru getmirdi. Dəhlizdə skamyada əyləşdim. Bir az toxtadım. Gözlərim dolmuşdu. "Bəlkə onu narahat etməyim",- deyə dodaqaltı donquldandım. İstədim geri qayıdım. Palatadan tibb bacısının səsini eşidirdim. Yaşar müəllimi sakitləşdirmək üçün nəsə deyirdi. Ayağa qalxdım. Yerimdə tərəddüd etməyə başladım: "Bəlkə lazım deyil?" Sonra da özümə: "Bəlkə elə bu Yaşar Nurini görmək üçün son şansımdır, sonra bir daha onu görməyə də bilərəm. Həyatdır, hər şey ola bilər. Peşimanlıq yaşamayım..."
Tibb bacısı bu məqamda otaqdan çıxdı, məni dəhlizdə gördü. Dedi ki: "Siz Yaşar müəllimlə görüşmək istəyirdiniz?" Ona bildirdim ki, "sadəcə ondan hal-əhval tutub qayıtmaq istəyirdim, ancaq deyəsən özünü heç yaxşı hiss etmir. Qalsın başqa zamana..." Tibb bacısı dilləndi ki, "daha bura qədər gəlmisiniz, heç olmasa görüşün". Otaqdan Yaşar Nurinin səsi gəldi: "Kimdir ki, gələn?" Tibb bacısı məndən soruşdu: "Adınız?" Dedim; "Vasifdir, Yaşar müəllimin gənc dostu. Televiziyaçı". Yaşar müəllim dedi: "Kimdi? Vasifdir? Ouu, Vasif, Vasif, gəl, gəl bura!" Necə sevinclə məni səslədi.
Asta-asta qapıya yaxınlaşdım. Qapıdan içəri ehmalca boylandım. Böyük sənəkar uzanılı vəziyyətdə idi. Belinin arxasına qoyulmuş yastıqlara, söykənmişdi. Taqətsizdi. Qolunda sistem vardı. Yaşar Nuri ağrılardan yorulmuş, eyni zamanda həyatdan qopmaq istəməyən bir görünüşdə idi. Ağrımağına baxmayaraq həmişə tamaşalarda üzündə görməyə öyrəşdiyimiz təbəssümü üzünə qondu. Dedi: "Nə yaxşı gəlmisən Vasif?" Gözü uşaq kimi parıldayırdı. Hiss olunurdu ki, o, tanış bir sima görmək üçün darıxmışdı. Tibb bacısı mənə baxaraq dedi ki: "Yaşar müəllim çox küyçüdür. Mən hələ ona iynəni vurmamışam o qışqırıq, səs-küy yaradır. Şıltaqlıq edir". Tibb bacının bu sözü Yaşar Nurini güldürdü. Mən də özümü toparlayıb, gülümsəməyə çalışdım. Yaşar müəllimi, əziz dostumu xəstəxana palatasında görmək məni sarsıtsa da xoş görüntü yaratmağa məcbur idim. Mən də gülümsədim, pozitiv olmağa çalışdım. İstəmədim Yaşar müəllim ona görə üzüldüyümü hiss etsin. Biz bir qədər dərdləşdik. Onunla görüş vaxtım çox az idi. Bir az sonra mühafizəçi otağa daxil oldu, təəssüf hissi ilə bildirdi ki, mənim getmək zamanımdır. Ayağa qalxdım, Yaşar Nuri bir qədər acıqlı tərzdə mühafizəçiyə dedi ki, "Hara gedir, hələ indi gəlibki Vasif! Qoy hələ otursun, gedər də sonra! Söhbət edirik..." Mühafizəçiyə baxışlarımla işarə etdim ki, qısa zaman da oturum qalxacam.
Oturdum. Yenə söhbətlər etdik. Sonra qısa sükut çökdü otağa. Sanki ikimiz də susaraq danışmağa başladıq. Yaşar Nurinin yanağında təbəssüm hələ də yerində idi. Düşündüm artıq gedim, onun zamanını çox alıram. O, bu saatda yatmalı, dincəlməlidir. Ayağa qalxdım. Yaşar müəllim heç getməyimi istəmirdi. Onun istirahət etməsi gərəkdiyini bildirdim. Öpdüm, qucaqladım, bərk-bərk bağrıma basdım və vidalaşdım. Dəhlizdən aşağı enənə kimi özümü güclə saxlamışdım, hönkürmək istəyirdim...

Bundan bir müddət sonra isə Yaşar Nurinin 60 illik Yubileyində iştirak etdim. Azdrama-da onun çox möhtəşəm doğum günü keçirildi. Yubiley tədbirinin son dəqiqəsinə qədər onun yanında idim. Yüzlərlə adam qrim otağına gəlib onu öpüb, şəkil çəkdirib gedirdilər. Azdramadan Yaşar Nuri, sürücüsü və mən birgə çıxdıq. Yolboyu Yaşar müəllim yubiley tədbirinin necə keçdiyi təəssüratını məndən öyrəndi. Hər şeyin çox gözəl təşkil olunduğunu ona bildirdim. Məni evə kimi maşınla gətirdi. Hiss etmişdim deyəsən bu son görüşdür. Son dəfə xudahafizləşdik. Getdim...

Və sonra əziz dostum, unudulmaz Yaşar Nurinin cənazəsi ilə vidalaşmaq üçün Teatra gəldim ...

P.S. 3 sentyabr tarixi sevimli Yaşar Nurinin doğum günüdür. Ruhu şad olsun! Həmişə onun üçün darıxırıq. Bütün zamanlarda yeri görünən sənətkar idi.
Vasif Ayan