“Akım”ların arxasındakı axın...

Bu günlər yenə də sosial şəbəkələrdə “trendlərlə” qarşılaşmaqdayıq. Bir qədər əvvəl insanlar məlum serialın təsirindən, yox, yox, təsir nədir, oradakıları təqlid edərək özlərini döyməyə, söyməyə başladılar. Məşhurlar qaldı, bloqer, artist, müğənni, aparıcı, sadə sosial şəbəkə iştirakçısı qaldı, hamı özünü döydü, pəncərədən atmaq istədi. Bu “trend akım” başa çatar-çatmaz, digəri çıxdı meydana və tələbələr müəllimlərinin ovcuna şirniyyat qoyub video çəkib paylaşmağa başladılar. Müəllimlərdən bu “akım”dan təsirlənəni də oldu, gözləri yaşla dolanı da. Hətta daha sonra müəllimin ovcuna şirniyyat nədir, qoyun, toyuq, hind quşu qoyun, deyib, bu “trendi” məsxərəyə qoyanlar da oldu. Lakin bunu da hər kəs öz düşüncəsi çərçivəsində anladı. Və daha nələr, nələr...

Sosial şəbəkələrdə “akım” edənlərin kimliyindən, nəçiliyindən asılı olmayaraq görəsən bizə nə gəlib ki, bütün “akım”ların arxasınca düşürük? Bu “akım”lar bizi asanlıqla arxasına alıb hara aparır?

Müəllimə yeri gələndə salam verməyən, dərs zamanı onun müəllimliyinə hörmət bəsləyib sakitliyə riayət etməyən, sağı-solu ilə söhbətdə olan, telefonda sosial şəbəkələri gəzib, bax, bu cür “akım”ları izləyərək öz-özünə gülümsəyən çoxsaylı tələbələr var. İndi onlar bu yeni “akım”a qoşulub yeni bir axın yaradıblar.

Hər saniyədəbir qarşımıza çıxan bu “akım”lar axı bizim əsəblərimizi alt-üst edir. Düşünürsən ki, İlahi, hər hansı ölkədə bir nəfər bir hərəkət etdi, arxasınca belə axın gələcək? Minlərlə insan “trend” olmaq, özünü göstərmək, sosial şəbəkə fenomeninə çevrilmək üçün dəridən-qabıqdan çıxacaq?

Təəssüf... Görəsən biz nə etmək istəyirik? Nəyin arxasınca qaçırıq, haraya çatmaq istəyirik, bu, məlumdurmu? Hər gün sosial şəbəkələrdə yayınlanan, gənclərin dili ilə desək, “akım”ın arxasına düşüb hara gedirik?

Müəllimə şirniyyat, yoxsa hörmət, sayğı lazımdır? Vallah ona lazım olan hörmətdən, sayğıdan savayı bir şey deyil. Bəlkə bu barədə düşünün bizim gənclə... Bəlkə bu akımların yerinə hərməti, syğını qoysunlar.

Müəllimin bu gün adını onsuz da ismin 6 halında hallandırmışıq. Onu “kobudluqda”, uşağa “səsini kəs, yerinə otur”, “ay bala, pəncərəyə yox, sinfə bax”, “fikrin haradadır?”, “çəkil o yana”, qaçma, dərsdə danışma, ayağını partanın üstünə qoyma, yanına sal deməkdə günahlandırmışıq. Demişik ki, bizim uşaqlarımızın hüquqları var, sən ona “o yana çəkil” deyə bilməzsən.

Bəziləri müəllimi sosial şəbəkələrdə öz ağıl-dərrakəsi ilə eyni olanlarla birlikdə müzakirəyə qoyur, özləri qərar verir, fikir söyləyirlər. Lakin evlərində uşaqlarını qarşılarına qoyub “ay bala, görürsən, evdə iki bacı-qardaşsınız, mən sizinlə bacarmıram, sinifdə 30 uşaq var, müəllim nə etsin bəs sizinlə? Sakit oturun, səs salmayın, müəllimə hörmət edin”,- deyən az sayda valideyn var.

Bax, hələ azını dedim. Günlərlə danışmaq olar bu mövzuda. Belə olan halda müəllimə şirniyyat, lazımdır, yoxsa hörmət, sayğı? Biz hansısa bir “akım”ın ardınca axına düşüb getməliyik, yoxsa öz ağlımızı qarşımıza qoyub ona öyüd-nəsihət verib onun axını ilə hərəkət etməliyik?

Hər gün bir “akım”, ardınca da insanların axın-axın təqlidi. Bu nə həyatdır yaşayırıq biz, İlahi...

Mətanət Məmmədova