Ana bala oyunu Zeynəb Əliqızından HEKAYƏ

– Bibi!

– Can!

– Neynirsən orda?

– Yorğan-döşəyi yığışdırıram, ağrın alım.

– Bibi, gəl ana-bala oynayaq.

– Qoy işimi qurtarım, gülüm. Oynayarıq.

– Yaxşı…

***

– Bibi.

– Yatmaq vaxtıdır, ağrın alım. Səhər yuxudan durandan sonra nə desən oynayarıq, yaxşımı?

– Yox, onu demirəm e. Gəl ana-bala kimi yataq da, nə olar, bibi.

– Biz elə ana-balayıq da, başına dönüm. Onsuz da bir yerdə yatırıq, bir yerdə dururuq. Elə bütün günü bir yerdəyik.

– Bibi, məni qucaqa al…

– Ağrın alım, axı mən yazı yazmalıyam…

– Bibi, niyə hamı yatandan sonra sən yazı yazırsan?

– Ona görə ki, hamı yatandan sonra səs salan olmur.

– Bəs hamı oyaq olanda?

– Hamı oyaq olanda səs-küy olur. Hamı oyaq olanda mənim işlərim də çox olur. Yemək bişirirəm, qabları yuyuram, ev-eşiyi təmizləyirəm, paltar yuyuram…

– Bibi…

– Hə, nədi, şeytan balam?

– Niyə mənim anam o işləri görməyib çıxıb getdi?

– Nə bilim, getdi də.

– Onsuz da o mənim anam deyildi…

– Adam elə deməz.

Bibi xeyli susdu, sonra dedi:

– O getdi ki, biz səninlə ana-bala oynayaq.

Hər ikisi güldü.

– Di yat, gecə keçir, indi bütün uşaqlar yatmış olurlar.

– Bütün uşaqlar anaları ilə yatıblar, amma sən mənim yanıma gəlmirsən…

Qızcığaz doluxsundu.

– Yaxşı, gəlirəm…

– Bəs yazı yazmayacaqsan?

– Sonra yazaram.

– Sonra? Sonra… nə vaxt?

– Sən böyüyəndə.

***

Bibinin anasının ildönümü idi, qəbirüstü ziyarətdən qayıtmışdı. Əhvalı yaxşı deyildi. Qızcığaz oyuncaqları ilə oynayırdı, atılıb-düşürdü. Bibinin gözləri nəmli idi. Qız ona yaxınlaşdı:

– Niyə kefin yoxdu, bibi? Atan dalaşıb? (Bibisinin ərini onun atası bilirdi.)

– Nə bilim, qızım, yorulmuşam.

– Yorulmusan? Dincələndən sonra ana-bala oynayaqmı?

– Oynayaq. Nə deyirəm ki… Yaxşı, necə oynayaq, mən bilmirəm axı?

– Bax belə. Guya sən mənim anamsan. Mənə pul verib bazara göndərirsən. Mən də gedib bax, bu oyuncaqları alıram. Yaxşıdı?

– Yox…

– Niyə yox? – qızın təbəssümü yox oldu, gözləri irildi.

– Sən mənim anam olarsan…

Qızcığaz qəh-qəhə çəkdi.

– Bibi, mən boyda ana olar?! Balacayam axı!

– Bəs o gün deyirdin ki, mən böyük qızam. Nə oldu, indi balacalaşdın?

– Bibi… ana sən olmalısan…

– Niyə axı?

– Çünki sən böyüksən, mən uşağam.

– Yox, sən mənim anam olmalısan.

– Niyə, bibi?

– Çünki mən sənə anamın adını qoymuşam.

Qız fikrə getdi. Sonra dedi:

– Onda gəl… ikimiz də ana olaq. Olsun belə?

– Olsun…

– Bibi, sənin anan ölüb?

– Yox, çıxıb gedib.

– Hara?

– O biri dünyaya…

– Elə mənimki də… Axı həqiqi analar niyə gedirlər e? Nə var o biri dünyada?.. Bibi, gəl ikimiz də ana olaq. Özü də həqiqi ana.

– …həm də bala…

– Bəs bir-birimizə nə deyək?

– Anam balası…

– Sağ ol, bibi! Sən nə yaxşı ki, mənimlə ana-bala oynayırsan!

Bu vaxt qapının ağzında donub durmuş, “ana-bala oyununu” seyr edən əmisinə gözü sataşdı.

– Əmi, biz bibimlə ana-bala oynayırıq. O mənə…

Əmi içini çəkə-çəkə ağlayırdı.

– Əmi, əmi, nə oldu sənə? Ağlama, biz səni də oyunumuza qatarıq. Bibim sənə də pul verib bazara göndərəcək. Atamı da… Mən hamınızın anası olaram… Ağlama, əmi…