Ancaq yaxşı adamların övladı olmalı...

Lalə Mehralı

Qadınlar hamilə olduqlarını öyrənən andan analığı hiss etməyə başlayırlar. Körpələri bətnlərində böyüdükcə onlar hər mərhələni hiss edirlər. Kişilərdə vəziyyət fərqlidir. Körpələri dünyaya gələndən sonra ata olduqlarını anlayırlar. Amma yaradılışdan hər insanın daxilində bənzər hisslər var. Uşaq ikən oynadığımız evcik oyunlarında ana-ata roluna büründüyümüz də az olmayıb.

Ana olmaq...

Qeyd-şərtsiz sevməkdir, əvəz gözləmədən özündən, vaxtından, sağlamlığından verməkdir, hər şeyə rəğmən dözməkdir, bağışlamaqdır, heç azalmayan şəfqət göstərməkdir, yorğun olsa belə yorulmamaqdır, durmadan öyrətməkdir, bezmədən qulaq asmaqdır, dəstək olmaqdır, məsuliyyət daşımaqdır, bacaracağımızı səbrlə gözləməkdir, fikri yanında qalsa da “öyrənsin” deyə məsuliyyət verməkdir, sonsuz suallara cavab verməkdir, kəşf etdiyimizlə qürurlanmaqdır, doğulan kimi göbək ciyəmiz kəsilsə də ömür boyu görünməz bağlarla bağlı olmaqdır. Anamızdır axı!

Ata olmaq...

Sonsuz güvəndir, məsuliyyətdir, artıq böyüdüyünün fərqində olmaqdır, bitməyən etibardır, yenilməyən döyüşçüdür, nağıllardakı qəhrəmandır, ən yaxşı oyun yoldaşıdır, ən etibarlı dostdur, sonsuz səbirdir, özgüvəndir, tək bioloji yox, ruhən bağlı olmaq deməkdir, birlikdə yorulmamaqdır, evə tələsməkdir, problemlərin həllidir, hər daşın altına əlini qoymaqdır. Ata olmaq çətin peşədir məncə.

İnsan dünyaya gələndə ailəsini seçə bilmir, necə bir ailədə doğulacağımız bizim istəyimiz xaricində baş verir. Amma biz gələcək övladımızın atasını, yaxud anasını seçə biləcək iqtidardayıq. Seçimlərimiz tək bizim yox, həm də gələcək övladımızın həyatına təsir edəcək. Xoşbəxtliyimiz və ya bədbəxtliyimiz dolayısı ilə övladımıza ötürdüyümüz həyatımız olacaq. Kim istəyər ki, övladı bədbəxt bir ailədə dünyaya gəlsin? Həyat yoldaşı seçərkən necə ər, necə arvad olacağını düşünməklə yanaşı “bu insan mənim övladıma necə ana, necə ata ola bilər?” gözü ilə də baxmaq lazımdır məncə.

Yalnız yaxşı insanların nəsil artırma qabiliyyəti olsaydı, nə gözəl olardı, elə deyil? Təsəvvür edin, ancaq yaxşı adamların uşaqları olur, ancaq yaxşı adamlar uşaqlara tərbiyə verir, ancaq yaxşı adamların yaxşı tərbiyə verdiyi yaxşı uşaqlar böyüyüb yaxşı insan olur. Daha möhtəşəm bir dünya olmazdımı dünyamız onda?

Hərdən facebookda, instaqramda qarşılaşıram, övladının gözünün önündə oğurluq edən, heyvanlara işgəncə edən, başqa canlılara zorakılıq edən böyüklərin görüntülərini. O böyüklər o uşaqlara belə örnək olurlar, elə belə də olmalı imiş kimi, elə beləsi normalmış kimi davranırlar. Övladının gözü önündə oğurluq edir, övladının gözü önündə bir pişiyə təpik vurur, övladına tərbiyəni belə verir, anormal hərəkəti normallaşdırır. Belə insanların övladı olmalıdırmı sizcə?

Uşaq və qadın sığınacağının rəhbərləri öz səhifələrində uşaqları paylaşır bəzən, həyat hekayələrini yazırlar. Övladına zorakılıq edən, işgəncə verən, bədənini istismar edən, başqalarına satan ataların-anaların uşaqları var o sığınacaqda, öz valideynlərindən qoruyurlar onları, təsəvvür edirsiniz? İnsan öz valideynindən qorunarmı? Qorxarmı? O valideynlərin uşağı olmalıdırmı sizcə?

Ancaq yaxşı adamların uşaqları olmalıdır məncə. Yaradan ancaq yaxşı adamlara nəsil artırma qabiliyyəti verməlidir. Yoxsa gündən günə çirkinləşən, mənəviyyatı eybəcərləşən, əxlaqı korlanan cəmiyyətlərin qurtuluş şansı olmayacaq.