Çox işləmək sizi öldürəcək Sevil Seymur yazır

Gəlin bir aktiv günümüzü nəzərdən keçirək. Səhər oyanırıq. Kimi 8-də, kimi də 9-da. Mənim kimi evi şəhərdən 30 km uzaq olan biri isə artıq saat 6-da yuxudan ayılmağa məcburdur. Evdən çıxdığın an problemlər kürəyində öz yerlərini sıra ilə alırlar. Səhər tezdən aqressiv sürücülər, sürücüləri günahlandıran aqressiv insanlar, tıxac, basabas, səs-küy...

Bakının yağışlı bir gününə rast gəlmisənsə, saydıqlarıma daha nələr-nələr əlavə olunur. Seçim sənin əlindədir əslində. Taksi - ən yaxşı halda “Bolt”, avtobus, yaxud metro. Bu, bir növ ölümlərdən ölüm seçməkdir. Nəhayət, seçdiyin “ölüm vasitəsi” xalq dilində desək -nəqliyyat vasitəsi ilə iş yerinə çatırsan. Vaxtı ilə sevdiyiniz işi seçə bilmisinizsə, o zaman özünüzü cəzasını çəkib, cəhənnəm əzabından qurtulub sonunda cənnətə düşən insan kimi hiss edəcəksiniz. Sevdiyin iş üçün hər gün 30 km getmək bir problem deyil. Vay o gündən ki, o qədər yolu sevmədiyin bir işi görməyə gedəsən. Düşünə bilirsiniz bu nə deməkdir?!

Amma qınamaq da olmur. Dünyaya gəlmişik, yaşamaq lazımdır. Yaşamaq üçün yemək lazımdır, yemək üçün isə pul qazanmaq. Çox sevdiyim bir insanın bu haqda dediyi bir cümlə həmişə ağlımdadır: “İnsan həyatda iki şeydə ən başından udar və ya uduzar. Biri quracağı ailə, digəri seçdiyi peşədir. Qalan hər şey yerini tapır”. Təbii ki, ailəni də, işi də dağıdıb yenidən qurmaq mümkündür. Amma adamın illərlə çəkdiyi əziyyətə çox heyfi gəlir. Burada sözü gedən zəhmət elə belə zəhmət də deyil ha... Onu əzib keçmək böyük ürək tələb edir. Əksər insan belə bir ürəyə sahib olmadığına görə ömrü boyu sevmədiyi adam ilə evlilik sürdürür, sevmədiyi işi görür. Di gəl, insanların sevdiyi işi görmə şəkli ilə sevmədiyi işi görmə forması eynidir. Hər iki halda çox işləyirlər...

Bu mövzu haqqında Robert T.Kiyosakinin "Varlı ata, kasıb ata"  kitabında çox gözəl seçmələr var. Orada deyilir ki, cəmiyyət qınağı qarşısında qorxularımız bizim “siçovul yarışı”ndan azad olmağımıza mane olur. Çoxumuz “siçovul yarışı” ifadəsinin nə məna kəsb etdiyini dəqiq bilmirik. Bu ifadənin bir açıqlaması var – “sonsuz iş rejimi”. Bu o deməkdir ki, bütün işi siz gördüyünüz halda, digərləri – hökumət, borc toplayan kreditorlar və sahibkarlar, qazancınızın əsas hissəsini özləri üçün mənimsəyirlər.

Biz adətən “siçovul yarışı” barədə hamımızın iştirak etdiyimiz, amma sevmədiyimiz bir proses kimi danışırıq. Belə olduğu halda, niyə hələ də “siçovul yarışı”nda iştiraka davam edirik? Çünki çoxumuz cəmiyyət qınağı qarşısında qorxumuzun əsarəti altındayıq... Nəticədə sizin ağır zəhmətiniz sayəsində siz deyil, sahibkarınız varlanacaq. O varlandıqca, siz aram-aram “öləcəksiniz”. Araşdırmalara görə, ən az iş saatı təhsil sektoruna düşür. Bu sektorda çalışanlar ayda ortalama 146,9 saat  çalışır. Bu göstəricilərdən çıxan nəticə var: “Həyat işığınız öləziyir amma siz fərqində olmadan hələ də çox işləyirsiniz”.

Sevil Seymur