Daş evlərin pıçıltısı

Yayın payız donu geyinib qəribə əda ilə gülümsədiyi bir gün. Payız dumanı gözlənilməz qonaq kimi qapını döyür. O, daş evlərin pəncərəsinə tərəf boylanaraq deyir:

“Bakıya duman gəlib

Deyəsən yaman gəlib”

Özü ilə ən yaxın dostunu yağışı da qonaq gətirir duman. Yaya yad olan bu qonaq daş evlərin dostudur. Elə bu zaman daş evlərin birində anası ilə söhbətini xatırlayan qız xatirələrində səyahətə çıxır: “Yağış yağır deyəsən yaxşı adamlar ağlayır. Yoxe, ay ana, tapdım yəqin kimsə ən sevimli gəlinciyini itirib.”

Narın yağış damlaları pəncərədən süzüldükcə bu söhbətə gülən anasının siması əks olunur onun xəyalında.

Narın yağış şıltaq Bakı küləyinə qoşulur, onun ruhu ilə birləşib şiddətlənir. Qızın göz yaşlarını gizlədir sanki bu yağış. Onun gözünün önündə yaranmış hüznlü mənzərəni bu sətirlər daha aydın ifadə edir:

“Gözümüzün yaşını da,

Bağrımızın başını da

Qəbrimizin daşını da

Yağış yuyur ,gün qurudur.”

Nəhayət, payızdan gəlmiş qonaq susur. Daş evin pəncərəsindən içəri göyqurşağını görüb sevinən uşaqların gülüşləri dolur. Bu sevgi dolu səsləri eşidib xatirələrdən oyanan qız keçmişdən boyalanan balaca qızın — öz uşaqlığının ona baxıb gülümsədiyini duyur. Pəncərənin qarşısında duran anasının köhnə əlyazmasında olan qeydləri indi daha yaxşı anlayır o:

“Birazdan yağış kəsir, günəş çıxır. Sanki heç nə olmayıb. Hər şey qaydasına düşür lakin həmin mənzərə insan ömründən ötən bir gününün səhifəsində həmişəlik qalır...”

Və daş evlər arasında bir pıçıltı eşidilir:

“Daş evlər arasında

neyləyər duman mənə?

Gülüm, diriyəm yenə,

heç kəsə demə.”

Müəllif: Günel Natiqqızı