Ədəbiyyatın “ədəbi avtoritet”i KONKRET

Bəlkə də, Azərbaycan ədəbiyyatının ən miskin, ən kədərli yazıçısıdır Kamal Abdulla.

Həqiqi sevgi, oxucu qazanmaq üçün həyatda əlindən gələn hər şey etsə də, sonda heç nə qazana bilməyən, əliboş bir yazıçıya çevrilməkdir onun yazıçı faciəsi.

Bəli, əslində, Kamal Abdulla tənha və sevgisizdir.

Bəs görəsən, bu kədər, bu faciə haqqında düşünübmü özü?

Məsələn, iş otağının qarşısındakı adamlar üzünə yalandan və əlacsızlıqdan güləndən sonra heç düşünübmü mən nə edirəm, niyə belə edirəm?

Əslində, mahiyyət etibarı ilə Kamal Abdulla bir az da təhlükəli insandır.

Bu səbəbdir ki, yazıçı-şairlər də, tənqidçilər də illərlə onu pisləməkdən çəkinib.

Qorxublar və deyiblər ki, “İşdən çıxardacaq, işlədiyimiz yerlərə zəng vuracaq, qarşımızı kəsəcək”.

Faciənin miqyası o qədər böyükdür, Azərbaycan mediasında belə illərlə onun haqqındakı tənqidi yazıları verməyə bir xəbər, ədəbiyyat saytı olmayıb. Demək olar, haqqında çap medialarında tənqidlər də yoxdur. Sanasan, o ədəbiyyat üfiqində doğan günəşdir. Daha doğrusu, tənqidi yazıları getməyə məhz Kamal Abdulla özü dolayı və biləvasitə olaraq qoymayıb.

Bəli, yazıçı olduğunu iddia edən Kamal Abdulladan insanlar çörəyini itirməmək üçün qorxublar.

Maraqlıdır, görəsən, yazıçılıq iddiası olan Abdullayev Kamal indiyədək neçə insanı işsiz qoyub?

Görəsən, bir insan bir yazıçıdan bu şəkildə qorxmalıdırmı? Bir yazıçı bunu necə rəva görür özünə?

Görəsən, Kamal Abdulla doğrudan da bu “ədəbi avtoritet”liyindən zövq alırmı?

İlahi, Kamal Abdulla tərifçilərinin dilindən səslənən bu cümlələr necə də kədərlidir:

“Məcburam, övladım onun universitetində oxuyur. Məcburam, işdən çıxardar. Məcburam, işimdə problem yaradar. Məcburam, köməklik edib”.

Bilə bilə ki, kimlərsə onu tərifləməyə məcburdur, görəsən, bir yazıçı bütün bunları özünə necə sığışdırır?

İllərdir, Azərbaycanın bir çox yazıçısı, şairi, tənqidçisi məhz onun ofisinə gedən yolda sınıb, otağının qarşısında boynu bükülüb, bağında da beli.

Kimisi işinə görə, kimisi bir tikə əlavə çörəyə, kimisi də övladı universitetdə oxuduğu üçün-hərə bir cür məcbur olub Kamal Abdullaya.

Görəsən, onun özünü və yaradıcılığı sevdirmək üçün başqa yolu olmayıbmı?

Doğrudanmı heç zərrə də narahat olmayıb bütün bu olanlardan?

Belə də mistik insan, yazıçı olarmı?

Dəhşətli məqamdır ki, Azərbaycan ədəbiyyatında heç kimə onun haqqında yazılan məhdiyyələr qədər yazılar yazılmayıb.

Heç AYB sədri Anara da…

Ancaq sevindirici məqam odur ki, o yazılar da onu sevdirə, oxutdura bilməyib.

Görəsən, Kamal Abdulla Azərbaycan ədəbiyyatında illər sonra necə xatırlanacaq?

Bəlkə də, belə:

“Azərbaycan ədəbiyyatında ən çox yaltaqlıq edilən adam”.

Həqiqi yazıçı, həqiqi istedad bütün bu olanlar üçün utanmalı olsa da, Kamal Abdulla bu hissdən min ağac uzaqdır, uzaq.

Çünki o, mistik adam olduğunu qalstuk, pul hesabına təsdiq etdirmək istəyən insandır.

Bihudədir bu ömür, Abdullayev, bihudə.

Bu səbəblərdir ki, Xalq yazıçısı olsa da, haqqında yüzlər, minlərlə yazı yazılsa da, yazdıqlarını məhz ona məcbur qalan ədəbiyyat adamlarından başqa çox da adam oxumayıb.

Bəli, qəzetlər, saytlar nə yazır yazsın, tənqidçilər nə deyir desin, televiziyalar, teatrlar nə göstərir göstərsin, onun haqqında həqiqətlər ən azı bütün ədəbiyyat adamlarına bəllidir və zamanla ümumən ədəbiyyat tarixinə də agah olacaq.

Onda, nə Kamal Abdulla qorxusu olacaq, nə Kamal Abdullaya məcbur adamlar, nə də onun yazdığı yazılar.

Orxan Saffari