Eşq şəhərində darıxanlar üçün...

AYB-nin üzvü, gənc yazıçı, jurnalist Ruzbeh Məmməd “Eşq  şəhərində darıxanlar üçün” adlı şeir yazıb.

“Qafqazinfo” sözügedən şeiri təqdim edir: 

qatar çıxıb gedibsə, şəhər də boş qalıbsa

ömür yarıyuxulu, keçib və azalıbsa

dənizdə gəmilər də bezib lövbər salıbsa

vidalaşmaq vaxtıdı: sağ ol, qəribim şəhər

haçansa görüşərik, qayıtsaq bir gün səhər...

***

hər şey öz axarından çıxır sükut içində

quş dimdiyindən şeir atdım sənə köçümlə

asıldığım ağacdan yapışdım var gücümlə

üzüm saralıncamı, məni boğunca qəhər

gülümsəyib baxıram, şəklimi tez kim çəkər?

kədər yolumdan böyük, sevinc addım qədərdi

ümid bom-boz çöllükdü, darıxmaq da hədərdi

Unudulan qadınlar harda və nətəhərdi?

o şəhərlər var idi, gecələri qaranlıq

skamiyalar soyuq, həm də bir tək adamlıq

...və şəhərdən, küçədən, sevdiyimiz qadından

qaldı rəngsiz şəkillər, qaldı vədlər, yalanlar...

bir-birinə oxşayır dünyada atılanlar...

söndü göyün üzündə ulduzlar da birbəbir

ən yaxşı hədiyəymiş bir adamlıq boş qəbir

hər kəs arzu elədi, arzusuna çatmadı

bizdən keçib gedənlər bəs kimi aldatmadı?

peyğəmbərlik etmək də adımıza yatmadı

eşqtək divanəlikdən endik boydan dərinə

apardı kabus bizi başqa eşq şəhərinə...

orda eşqlər qəribdi, orda hər yer kölgədi

adam üçün ölməyə ən yaxşı yer ölkədi

gəl ki, sığındığımız ümidlər də puç imiş

nəyi nə vaxt anlamaq biləndə də gec imiş...

***
gərək inciməzdin heç

gərək ötüb keçəydin

sən dağılmış şəhərdin

tərk edilmiş küçəydin

mən səni

axtaranda

nə həmin vaxtdı, nə o an

nə mən mənəm, nə sən sən

sən mənim getmədiyim,

gərçi arzu etdiyim

ən sevdiyim şəhərsən

ki,

bildim darıxanda

o gün yuxuda görmüşəm:

tənhalığın içində,

qaşqabağa batmısan,

bir az üzdən kökəlmisən,

bir az saç uzatmısan...

hikkən də bir az azalıb

əvvəlkinə baxanda

səndən bircə istədiyim;

saçlarını toxunma,

məndən acığ çıxanda...

bilirəm, onsuz tənhadı

mənim öpüb, and içdiyim

qollarınsa yaxanda...

gərək inciməzdin heç

gərək keçib gedəydin

mən səni axtaranda...

***
yarpaqlar tökülən vaxta

belimiz bükülən vaxta

gözümüz qapı səsinə

göz verib dikilən vaxta

çatammadıq, a zalım

bizi ötürməkçün adam

bizi güldürməkçün adam

bizi öldürməkçün adam

tapammadıq, a zalım

ömür bir daş, bir şəkil

o da qismətsə təki...

bir gün başa bir tətik

atammadıq, a zalım

Ruzbeh Məmməd