Hərdən elə bilirik ki, Allah da kapitalistdir Samir Mirzə

Bəzən cibimizdəki pulun azlığından narahat olub kiməsə yardım etməyə utanırıq. Utanırıq deyəndə, verə biləcəyimiz 1 manatı, 50 qəpiyi nəzərdə tuturam. Elə bilirik ki, bu miqdarla heç kimin yarası sağalmaz. Amma yaddan çıxarırıq ki, sayımız çox olsa, verilən qəpik-quruş ucuz metal səsi çıxarmaz. Yəni “dınq” eləməz. Yaxşı mənada partlayış effekti yaradar - "buum".

Dünyamız elə hala düşüb ki, elə bilirik, Allah da kapitalistdir. O, hökmən cibdən çıxan pulun miqdarına baxır. Əlbəttə, baxır, amma dəqiq bizim kimi, bir kapitalizm hipnozunun qurbanı kimi baxmır.

Hipnoz demişkən, o qədər itib-batmışıq ki, öz fikrimizi deməyə, öz düşüncəmizlə hərəkət etməyə tərəddüd edirik - gülərlər, lağ edərlə, yeni dünyamızın parametrlərinə uyğun olmaz. Ay başına dönüm, niyə beynimizi qayırıb bu vəziyyətə salmışıq?! Biri rəy yazır, həmin rəyə gələn reaksiyaya əsasən ya gülürük, ya da baxıb keçirik. Baxırıq ki, laykı var, eybi yox, “ləyağı” olmasa da olar. Texnologiyanın alqoritminin tempinə düşmüşük, onun ritmindən, havasından çıxa bilmirik. Bir yerdə dayana bilsək, bəlkə də, özümüzə gələrik. Amma həyat o qədər sürətlə - vatsapdakı kimi “2x” ilə gedir ki, nə danışdığımızı artıq unuduruq.

Keçən dəfə bəlli bir bir çevrədə populyarlaşmış kouçun - yaşam koçu deyirlər - yüzlərlə insanla birgə ritualına baxıb lağ edirdik. Birdən ağlıma gəldi ki, vallah, elə biz də onların tayıyıq e. Bizə də eyni paltar geyindirib ağladırlar, güldürürlər, ağızımızın dadına qədər zövqümüzü təqlidçilik ab-havasına salıblar. İnanmırsınız? “Ə, yox sən də”, “boş-boş danışma” deyirsiniz, eybi yox, deyin, sonra təklikdə düşünməyə macal tapsanız, bu barədə beyninizdə çək-çevir edərsiniz.

Belə olanda adamın ağlına gəlir ki, Üzeyirin fanatları daha müstəqildir. Ürəkləri istəyən musiqiyə qulaq asırlar, heç veclərinə də deyil ki, kimsə baxıb onlara lağ edər. Əlbəttə, müstəqilliyin, azadlığın bir həddi var. Bu ayrı mövzudur.

Gəlirik yenə cibimizə. Biz necə mənfi mənada utancağa, kompleksli bir insana çevrildik? Əvvəl sözünün sanbalı olana hörmət edirdiksə, indi cibinin sanbalı olanı başa keçiririk. Olsun ey, amma bir danışmağa sözü də olmalıdır axı. Kapitalizm deyiriksə, gərək sözə də kapital kimi baxaq. Burada lap “vallah ey” deməyim gəldi. İndi gəlib çıxacağıq söz ustalarına onda da deyəcəklər ki, əşi sən də aləmi qatdın bir-birinə, qəpikdən keçdin meyxanaya. Nə deyim axı? Kəlməsinə “eşq olsun” deyə bilmədik, axırda cibinə deyəsi olduq. İndi cib də yoxdur, kartla-filan keçir işlər. 

Nəysə başınızı çox ağrıtmaq istəmirəm, heç ağıllı görünmək də istəmirəm. Amma, fəqət, lakin birdən adam deyir ki, “Dayan! Dayan! Bir mənə bax görüm! Kiməm mən?” Yadınıza Xoşqədəmdəki oğlan düşdü? Yox, ondan danışmıram, öz-özümüzə deyək bunu... Güzgüyə baxarkən. Adam demək istəyir ki, sən özünü tanıyırsanmı, ümumiyyətlə, özünsənmi?! Sonra başını yelləyib söyləyirsən ki, get, özün olanda gələrsən. Axı bağırıb üsyan edə bilmirəm ki, günah məndə deyil, ay Qaragilə! Hamı nəyisə diktə edir sanki, başını itirirsən, bilmirsən neyləyəsən... 

Aramlıq, bəli, aramlıq... Bir yerdə əyləş, gülməli səslənən o cümləni özünə denən: Bir mənə bax görüm, kiməm mən! Cavabını tapa bilsək, özümüzə gələrik. Özümüzə gəlsək, təbii ki, həqiqətə fokuslana bilərik. Çox buraxmışıq, boşlamışıq özümüzü, heç “özümüz” məfhumu qalmayıb artıq... 

Samir Mirzə