Müsəlman qadın geyim tərzi məsələsinə gəldikdə...

...Son zamanlar ictimai müzakirələrdə müsəlman qadınların seçdiyi müasir üslubların yad, kənardan qəbul edilmiş olduğu fikri getdikcə daha çox ifadə olunur. İndi bir çox müsəlman cəmiyyətlərində geniş yayılmış bu üslublar nədənsə tələsik “ərəb” adlandırılıb.

Milli köklərə qayıtmaq və yalnız ənənəvi geyimlər geyinmək çağırışları var, baxmayaraq ki, bəzilərinin bu dəbin “gəldiyini” düşündüyü ərəb ölkələrinin özlərində qadınlar o qədər fərqli geyinirlər ki, vahid “ərəb” üslubundan danışmaq sadəcə mümkün deyil.

SİA-nın əldə etdiyi məlumata görə, bunu Rusiyanın Asiya hissəsi müsəlmanları ruhani idarəsinin sədri, müfti Nəfiqulla Aşirov yazır...

Onun yazdığına görə,..lakin məsələ ərəb ölkələrində hər şeyin müxtəlif olmasında deyil, köklərə qayıtmağı həvəslə tələb edənlərin özləri çoxdan milli geyimləri ilə vidalaşıblar, onları muzeylərə, teatr səhnələrinə və ya “tarixi irs” bölməsinə göndəriblər.

Onlar məmnuniyyətlə Avropa kostyumları, paltoları və həmişə mövcud olan qalstukları geyinirlər, arvadları və qızları isə müasir donlara, ətəklərə, bluzkalara və tez-tez şalvarlara üstünlük verirlər.

Amma nədənsə, onların fikrincə, məhz dindar qadınlar və qızlar təcili olaraq unudulmuş keçmişə qayıtmalıdırlar.

...Ən maraqlısı odur ki, bu gün qəbul etməyimizə təşviq edilən milli geyimlərin çoxu bir vaxtlar müsəlman qadınlar tərəfindən deyil, ötən əsrin ilk onilliklərində dinə və “keçmişin qalıqlarına” qarşı mübarizə aparanların fəal səyləri sayəsində gündəlik həyatdan praktik olaraq çıxarılıb.

Və burada tamamilə təbii bir sual yaranır.

Müasir Qafqaz kişiləri həqiqətən də dizayner kostyumlarından və paltolarından imtina etməyə, şanlı, Allahdan qorxan əcdadları kimi qazırlı çərkəz paltolarından, xəncərlə bəzədilmiş dəyişməz Qafqaz kəmərindən və qoyun dərisindən papaqlardan imtina etməyə hazırdırlarmı?

Orta Asiya respublikalarından olan müasir üslubların ən qızğın tənqidçilərinin könüllü olaraq iş kostyumlarını zolaqlı, rəngli pambıq xalatlarla dəyişdirmələrini, qırmızı kəmər bağlamalarını, laklı dəri qaloşlarla dəri maxsalar geyinmələrini və bu geyimdə qürurla işə, işgüzar görüşlərə, rəsmi tədbirlərə getmələrini görmək eyni dərəcədə maraqlı olardı.

Lakin, belə bir təcrübə, ehtimal ki, başlamazdan əvvəl başa çatacaq. Bəs ənənəyə qayıtmaq üçün ən səs-küylü çağırış edənlərin arvadları necədir?

Onların həyat yoldaşları nənələrinin bir vaxtlar geyindiyi qalın burkanı, gözlərinin üstünə at tükü toru geyinməyə bu qədər həvəslidirlərmi?

Nəsə mənə deyir ki, bu coşğunluq burada da tez bir zamanda yox olacaq.

Ona görə də, qardaşlar və bacılar, gəlin heç olmasa bəzən özümüzə qarşı dürüst olaq. Müsəlman qadınlarını milli geyimlərinin qalıqlarını qəbul etməyə həvəslə çağıranların böyük əksəriyyəti saleh əcdadlarının bu qarderobuna çoxdan vida ediblər.

Heç kim milli geyimin gözəlliyini və dəyərini inkar etmir - o, xüsusi günlərdə - milli festivallarda, tarixi restavrasiyalarda, folklor şənliklərində və konsertlərdə geyilən mədəniyyətin və bayram ənənəsinin bir hissəsi olaraq qalır.

Amma hörmətə layiq olan ilk şey hər bir fərdin şəxsi seçimidir.

İnsanların praktiklik, funksionallıq və təvazökarlıq gözləntilərinə cavab verən müasir, rahat geyim geyinmək qabiliyyətini niyə məhdudlaşdırmaq lazımdır?

Axı hicab, bu dünyadakı hər şey kimi, zamanla dəyişir və rahat və dövrün ruhuna uyğun olanı geyinmək istəyi insanın öz köklərini inkar etməsi deyil, təbii mədəni təkamülüdür.

Nazlı Almuradova