Rusiyanın dəmir qalxanı işləmir

Rusiya-Ukrayna müharibəsinin gələcək taleyi el dili ilə desək "bu xəmir hələ çox su aparacaq" məsəli ilə tam üst-üstə düşür. Tərəflər mümkün olan və hətta mümkünsüz görünən bütün variantlara əl atırlar. Lakin bu müharibə resursların savaşı olduğu üçün Moskva Kiyevə nəzarən hər sahədə bir addım öndədir. Rusiyanın oturuşmuş hərbi sənaye kompleksi, fasiləsiz işləyən istehsal xətti və həmin silahları, sürsatları necə gəldi istifadə edən canlı qüvvəsi kifayət qədərdir. Ancaq, bütün bunlar qalib gəlmək üçün yetərli deyil. Necə ki, qəhraman Ukrayna əsgəri bir neçə gün öncə "Hörümçək toru" adlanan hər tarixinin nadir əməliyyatlarından birini həyata keçirdi. Rusiyanın nüvə doktrinasının aparıcı daşıyıcı ünsürləri hesab edilən strateji bombardmançı təyyarələrin böyük bir hissəsi məhv edildi. Bu məsələ göründüyündən daha böyük hərbi-siyasi nəticələrə səbəb olacaq bir məsələdir. Artıq Rusiyanın propaqanda maşını belə reallıqları ört-basdır edə bilmir və ölkədə hakimiyyət çevrilişi kimi iddialı fikirlər səsləndirilir. Bu mümkündür? Bəli, zənnimcə bu müharibənin gedişatında mümkünsüz heçnə yoxdur. Çünki heç vaxt olmayacaq görüntüsü formalaşdırılmış bütün situasiyalar reallaşıb.
Rusiyanın dəmir qalxanı işləmir, Rusiya artıq Qara dənizə daxili gölü nəzəri ilə yanaşa bilmir, hətta burnunu belə çıxara bilmir və ölkənin dərinliklərində olan obyektlər belə çox rahat şəkildə hədəf alınır. Bu Rusiyanın bir zamanlar mövcud olan toxunulmazlıq miflərinin süqutudur əslində. Təbii ki, Kremldə öz növbəsində Ukrayna torpaqlarına kütləvi zərbələr endirir, şəhərləri dağıdır və dinc sakinlərin həyatına son qoyur. Lakin hər yeri dağıtmaq strategiyası rusların ənənəvi müharibə metodikasıdır və yeni deyil. İndiki situasiyada Cənubi Qafqazda ölmüş narrativləri canlandırmağa çalışan Rusiyanın bundan sonra hansı addımlar atacağı isə sual altındadır.
Pərviz Mirizadə, siyasi şərhçi