Səbrin də bir həddi var Daha bəsdir, oyunu dayandırın!

Əgər Ermənistanda kimsə bu səbri yeni xəyali strukturlar yaratmaqla sınamaq istəyirsə, cavab sürətli, sərt və əhatəli olacaq

İrəvanda yaşayan separatçıların qalıqlarının hələ də portfelləri bölüşdürərək mövcud olmayan bir "parlamentin" hansısa "spikeri" seçdiyi mənasız farsla bağlı vəziyyət çoxdan siyasi şizofreniyadan gülməli hala çevrilib. Qarabağ məsələsinin həll olunmasından xeyli vaxt keçib, lakin müəyyən bir Qaqik Baquntsun rəhbərlik etdiyi bu siyasi təlxək dəstəsi Ermənistan paytaxtında gizli görüşlər keçirməyə davam edir, hansısa "daxili seçkilər" və "dayandırılmış səlahiyyətlər" barədə danışır. Və burada beynəlxalq səviyyədə Azərbaycanın ərazi bütövlüyünü tanıdığını bəyan etməyi sevən rəsmi İrəvan üçün ən məntiqli sual və müraciət yaranır: uşaqlar, ya xaçınızı çıxarın, ya da alt paltarınızı geyin. Əgər rəsmi olaraq Azərbaycanın suverenliyini və sərhədlərini tanıyırsınızsa, onda niyə anti-Azərbaycan separatçı strukturları öz ərazinizdə açıq şəkildə fəaliyyət göstərərək bu bədbəxt siyasi ikinci əl şounu qururlar?

Bütün bu hay-küy açıq şəkildə göstərir ki, Qarabağ məsələsi bütün tələləri, xəyali ağrıları, gerçəkləşməyən qisasçı fantaziyaları və çürük ambisiyaları ilə birlikdə yenidən dirçəlmək hüququ olmadan birdəfəlik bağlanmalıdır. Ya İrəvan bu siyasi gettoları tamamilə təmizləyəcək, bütün bu virtual "milli məclisləri" cəhənnəmə göndərəcək və separatizm dövrünə son qoyacaq, ya da Azərbaycan Qərbi Azərbaycan parlamentinə spiker seçməyə başlayanda onların kəkələməsinə və dəhşətdən üzlərini örtməsinə imkan verməyəcək! Güzgü reaksiyası əla və haqlı olaraq ayıldıcı bir şeydir və əgər qonşular bir dövlət daxilində virtual “dövlətlərlə” oynamaqdan zövq alırlarsa, onda Bakı onlara bu fürsəti ən iddialı, dəbdəbəli və onlar üçün xoşagəlməz formada məmnuniyyətlə təqdim edə bilər.

Qərbi Azərbaycan konsepsiyası çərçivəsində soydaşlarımızın tarixi torpaqlarına qayıtması mövzusu, hətta strateji Zəngəzurla bağlı bir işarə belə, İrəvanda ümumxalq mərsiyəsinə və hər cür vəhşi siyasi naləyə səbəb olur. Mətbuatda və sosial mediada inanılmaz bir nida baş qaldırır: "Aman Allahım, bizə hücum edirlər! Hansı qayıdış hüququ? Hansı Qərbi Azərbaycan? Hansı Zəngəzur?!".

Bu arada, onlar öz saxtakarlıqlarını, illərdir öz paytaxtlarında qaçaq separatçıları necə yetişdirdiklərini və hər cür siyasi qrupların güclü dövlət fəaliyyəti göstərməsinə icazə verdiklərini dərhal unudurlar. Başqa sözlə, onlar özlərinə xəyali qurumların bütöv bir zooparkını saxlamağa və kukla sözçüləri seçməyə icazə verirlər, halbuki Azərbaycandan gələn hər hansı bir tarixi cəhətdən haqlı xatırlatma əsəbə, ağızdan köpük çıxmasına və ümumxalq isteriyasına səbəb olur.

Erməni təbliğatının sözlə "biz sülh, delimitasiya və başqalarının sərhədlərinin tərəfdarıyıq" dediyi bu kinayəli, birtərəfli oyuna bəsdir. Əslində isə onlar uçuruma düşmüş kukla rejimin liderlərini seçən revanşizmin qalıqlarını əziz tuturlar. Bölgədəki oyun qaydaları əbədi olaraq dəyişib və yerdəki sərt reallıq özünün sərt, dəyişməz şərtlərini diktə edir ki, bütün nağılsevərlər bununla hesablaşmalı olacaqlar. Ya İrəvan nəhayət ki, son onilliklərin bütün bu qalıqlarını silib daxili işlərini beynəlxalq hüquqa uyğun olaraq ciddi qaydaya salacaq, ya da Bakıdan daha rezonanslı, genişmiqyaslı və konseptual təşəbbüslər eşitməyə hazırlaşmalıdırlar ki, bu zaman onların oyuncaq "parlamenti" kənd klubundakı acınacaqlı uşaq tamaşası kimi görünəcək.

Bütün bu xırda mübahisələrin ən gülməli tərəfi odur ki, həmin şəxslər xəyali "parlament"lərinin möhürü vurulmuş kağız parçalarının kənar söhbət otaqlarından kənara çıxdığına ürəkdən inanırlar. Onlar boğuq ofislərdə oturub qalstuklarını düzəldirlər, mövcud olmayan illüziyalar “nazirliyində” portfellərin bölüşdürülməsini ciddi şəkildə müzakirə edirlər və vaxtı aldatdıqlarını düşünürlər. Bu yazıq ruhlar otuz illik dövrün zehni karantininə düşərkən dinamik bir dəhlizlər qurur, sülh müqavilələri imzalayır, nəqliyyat arteriyalarını inkişaf etdirir və gələcəyə baxır. Onların absurd teatrı çoxdan qonşuları arasında yalnız ikrah dolu bir təbəssüm və barmaqlarını gicgahlarına sürtmək istəyi oyadır, lakin onlar inadkarlıqla siyasi gizlənpaç oyunlarını davam etdirirlər.

Və budur, onlara ən sadə sualı verməyin vaxtıdır: uşaqlar, İrəvanda bu təlxək “seçkiləri” keçirməklə nə gözləyirsiniz? Dudayevin miniatür yolları heç kimə xoşbəxtlik gətirməyib və oğurlanmış xarici torpaqlar və tarixi şikayətlər əsasında dövlət qurmaq cəhdləri gözlənilən şəkildə uçurumda batıb. İqtisadiyyatınız çökür, gənclər normal həyat axtarışında kütləvi şəkildə xaricə gedir, demoqrafik göstəricilər kəskin şəkildə aşağı düşür və buna baxmayaraq, vətəndaşlarınızın real problemlərini həll etmək əvəzinə, bu siyasi müflis dəstəsini maliyyələşdirməyə və himayə etməyə davam edirsiniz. Normal, dinc və qonşu dövlət qurmaq əvəzinə, İrəvan yenidən eyni dırmığın üzərinə addımlayır, tarixin odlarında artıq tamamilə məhv edilmiş şeyləri dirçəltməyə çalışır.

Azərbaycan ictimaiyyəti və ekspert icması uzun müddətdir ki, bu sirki fəlsəfi sakitliklə izləyir, amma səbrin bir həddi var. Əgər Ermənistan hakimiyyəti öz marjinal qruplarının iştahalarını boğmaq və ərazilərini revanşizmin inkişaf edən yerlərindən təmizləmək iqtidarında deyilsə və ya istəmirsə, onda Bakının bunu əks etdirmək üçün bütün mənəvi və siyasi haqqı var. Qərbi Azərbaycan anlayışı sadəcə tarixi yaddaş deyil; bu, İrəvanın təxribatları davam edərsə, ən sərt şəkildə həyata keçirilə biləcək güclü hüquqi və siyasi alətdir. O zaman artıq İrəvan daxilindəkilərin şərtləri diktə etməsi və ya İrəvan, Göyçə və Zəngəzurdakı əcdad yurdlarına öz qanuni hüquqlarının olması faktından qəzəblənməsi mümkün olmayacaq.

Qərbi Azərbaycanla bağlı bütün bu isteriya erməni siyasətçilərinin öz tarixi məsuliyyətləri və on illərdir səylə gizlətməyə çalışdıqları həqiqətlər qarşısındakı daxili qorxularını ortaya qoyur. Onlar müstəsna qurbanlıq mifi və həqiqət üzərində inhisarçılıq içində yaşamağa öyrəşiblər. Burada hər kəs sadəcə mövcudluğuna görə ona bir şey borcludur və istənilən əks arqument təcavüzə səbəb olur. Lakin zaman dönməz şəkildə dəyişib və Cənubi Qafqazda tarixi hekayə üzərində inhisar işğal rejimi ilə birlikdə çöküb. İndi onlar sözləri, hərəkətləri, ərazilərində açdıqları separatçı ofislər və qonşularına yönəlmiş hər bir açıq təhqirə görə cavab verməlidirlər.

Əgər İrəvan bir əli ilə sülh bəyannamələri imzalayıb, digər əli ilə qisasçı toplantılara sponsorluq edib onlara sığınacaq verərək beynəlxalq təşkilatları sonsuza qədər aldada biləcəyini düşünürsə, dərin və faciəvi şəkildə yanılır. Bakı onların atdığı hər addımı, ikili standartlarla oynamaq cəhdini və bu özünü haqlı hesab edən yerli “parlamentarilərin” hər hərəkətini görür. Azərbaycanın səbri gücə, özünə haqlı olmağa və ərazi bütövlüyü məsələlərini praktikada necə həll edəcəyini artıq sübut etmiş ordumuzun sarsılmaz qüdrətinə əsaslanır. Əgər Ermənistanda kimsə bu səbri yeni xəyali strukturlar yaratmaqla sınamaq istəyirsə, cavab sürətli, sərt və əhatəli olacaq.

Beləliklə, İrəvan sözlərini geri götürmək, bu sirki dağıtmaq və Qarabağ məsələsini yalnız kağız üzərində deyil, həm də həddindən artıq narazı siyasətçilərinin zehnində bağlamaq üçün hələ vaxt varkən diqqətlə düşünsün. Əgər onlar gileylənməyə, mövcud olmayan natiqlər üçün “seçkilər” təşkil etməyə və Qərbi Azərbaycanın adı çəkiləndə qəzəblənməyə davam etməyi seçsələr, yalnız öz axmaqlıqlarını günahlandıracaqlar. Tarix artıq öz sərt hökmünü verib və heç kim onlara başqalarının torpaqlarında oynamaq üçün ikinci şans verməyəcək. Daha bəsdir! Real dünyada yaşamağı öyrənməyin və separatçılara və onların səs-küylü sözçülərinə artıq yer olmayan və heç vaxt olmayacağı yeni, ədalətli regional nizam qaydalarını qəbul etməyin vaxtıdır.