Xeyir şər məclisi İmir Məmmədli yazır

İmir MƏMMƏDLİ

"Sabah mənim ad günümdür, sən də dəvətlisən..."

İzdihamlı yığıncaq açıq səma altında keçirilirdi. Rəyasət heyəti  üçün yeri də açılışına toplaşdıqları rayon xəstəxanasının üç pilləli eyvanında əlüstü quraşdırmışdılar. Elə buna görə də köhnə xəstəxananın keçmiş baş həkimi  rəhbərlik üçün nəzərdə tutulan yerə qalxa bilmişdi. Boyunun xırdalığından məharətlə istifadə edib tünlükdə irəliləyərək gözünə sataşan, qənşərinə çıxan köhnə tanışlara yuxarıdakı kəlməni gah olduğu kimi, gah da kiçik əlavələrlə təkrarlayırdı:

- Sabah mənim ad günümdür, doxsan illiyimdir, səni də dəvət edirəm.

Hava bürkülü idi. Qara pencəyin altındakı ağ köynəkləri tərli kürəklərinə və qalstuklu boyun-boğazlarına yapışan təntənəli mərasim iştirakçılarının keçmiş baş həkimi həmin an görəsi  gözləri yox idi. Elə bilirdilər, o da köynək kimi tərli bədənlərinə yapışır, qalstuklarından tutub onları qızmar günəşin nəfəs daraldan istisində istər-istəməz öz ad gününə dartır. Az qala boğulurdular. Amma nəzakət xətrinə həkimin üzünə can dərdi irişir - "Baş üstə!" - deyirdilər.

Sonra xəstəxananın ruh yüksəkliyi ilə baş tutan açılış mərasimi sona çatdı. Hələ xəstə olmayan, fəqət xəstələnməkləri hər an ehtimal olunan tədbir iştirakçıları xəstəxananın önündə oynadılar, oxudular, beləcə şad-xürrəm və (hələlik) sağ-salamat öz evlərinə dağılışdılar.

Onların böyük bir qismi keçmiş baş həkimin sabahkı yubileyinə dəvət almışdı. Tərləri soyuduqca həkimə olan acıqları da soyuyur və onun ad gününə gedəcəklərini qətiləşdirdilər.

Say-seçmə rayon rəhbər işçiləri açılışdan sonra sərin restoranda yeyib-içib, tərlərini qurudar-qurutmaz gözlərini açıb gördülər ki, keçmiş baş həkim aralarındadır. O heç nə yemir, içmir, lakin solğun çöhrəsinə batmış gözlərini ətrafdakıların sərxoş üzlərində gəzdirir və bayaqkı kimi gözü-gözünə sataşan adamdan zəif səslə soruşur:

- Sənə dedimmi? - Sonra hamının zəhləsini tökən kəlməsini təkrarlayır, - "Sabah mənim ad günüdür, yəni doxsan illiyimdir, buyur gəl..."

Onunla üz-üzə oturanlar gördülər, get-gedə həkimin sifətinin rəngi   ağ saçlarının rəngindən seçilməz oldu.

- Həkim, özünüzü necə hiss edirsiniz?

- Sabah mənim ad günümdür...

- Bir problem-zad yoxdur ki?

- Doxsanıncı il dönümüdür. - Həkimin sönük üzü qımışantəhər  oldu.

Təri və matı-qutu tamam qurumuş ziyafət əhli gözlərini həkimə zillədi. Hamı hiss etdi ki, daha ağ köynəkləri kürəklərinə yapışmayıb, qalstukları boşalıb və keçmiş baş həkimə qarşı zərrəcə kin-küdurət hissi keçirmir, bayaqkı yapışqan nifrətdən əsər-əlamət qalmayıb.

- Həkim, sizə nə oldu?

- Sabah mənim ad günümdür, - keçmiş baş həkimin göyərmiş dodaqları pıçıldadı.

- Həkim! Həkim! Həkim! - Bunu deyən adam elə çığırdı, bilmək olmadı, keçinən həkimi səsləyir, yoxsa köməyə həkim haraylayır.

- Sabah mənim ad günümdür. - Keçmiş baş həkim yığıncaqda refrenə çevrilən kəlməsini sonuncu dəfə pıçıldayıb keçindi.

Baş həkimin ad gününə və matəminə gələnlər bir-birinə qarışmışdı. Kim qatı açılmamış köynək, kim əklil, kim qalstuk, kim solğun qərənfillər, kim çilçıraq, kim saat, kim külqabı gətirmişdi. Bəziləri isə üstlərində əlavə pul da götürmüşdülər ki, lazım olsa, yubilyarın cibinə bassınlar.

Elə həkimin ad gününə, yoxsa yas mərasiminə gələnləri də üzlərinə tutub gətirdikləri hədiyyələrə görə seçmək, ayırd etmək olurdu. Amma xeyir işə gələnlər çox idi, yoxsa şərə gələnlər, bunu həmin gün heç kəs dəqiq deyə bilməzdi.