Xeyirxah uşaqlar valideynin 9 vərdişindən formalaşır

Uşaqlarda xeyirxahlıq öz-özünə yaranmır onu ətraf mühit və valideyn nümunəsi formalaşdırır. Bir çox valideyn övladlarının uğurlu olmasını arzulasa da, əslində ilk növbədə bir şey istəyir: uşaqlarının xeyirxah olması. Psixoloqlar bildirirlər ki, uşağın xarakterini tam nəzarətdə saxlamaq mümkün olmasa da, böyüklər öz vərdişləri və tərbiyə üslubu vasitəsilə xeyirxahlığın möhkəm təməlini qoya bilərlər.

Lent.az uşaqlarda xeyirxahlığı formalaşdıran 9 əsas valideyn vərdişi:

Öz səhvlərinə görə məsuliyyət daşıyırlar

Xeyirxah uşaqlar böyüdən valideynlər anlayırlar ki, onlar da digər böyüklər kimi səhv edə və emosiyalarına hakim ola bilməyə bilərlər. Onlar səhvlərini etiraf edir və üzr istəyirlər, mükəmməl olduqlarını iddia etmirlər.

Bu yanaşma məsuliyyət nümunəsi yaradır və uşaqlara münasibətlərdə səhvlərin məsuliyyət götürməklə düzəldilə biləcəyini göstərir.

Mübahisələri dürüst şəkildə edirlər

Belə valideynlər birgə tərbiyə prosesində yaranan münaqişələrdən qaçmırlar, hətta bu, uşağın gözü qarşısında baş versə belə. Onlar fikir ayrılıqlarını sakit və anlayışla həll edirlər, konstruktiv ünsiyyət nümunəsi göstərirlər.

Uşaqlar bunu müşahidə edərək anlayırlar ki, mübahisələr olsa belə münasibətlər möhkəm və dürüst qala bilər.

Üzr istəməyə məcbur etmirlər

Onlar uşaqları səhvdən dərhal sonra üzr istəməyə zorlamırlar. Valideynlər uşağa sakitləşmək və öz emosiyalarını anlamaq üçün vaxt verirlər, daha sonra isə onun davranışının nəticələrini sakit şəkildə müzakirə edirlər.

Bu yanaşma uşaqlara təzyiq və günah hissi olmadan məsuliyyəti dərk etməyə kömək edir.

Uşaqları öz sərhədlərini müəyyən etməyə təşviq edirlər

Xeyirxah uşaqlar böyüdən valideynlər övladlarını şəxsi sərhədlərini müəyyən etməyə və onlara hörmət etməyə təşviq edirlər, hətta bu, başqaları üçün narahatlıq yaratsa belə.

Məsələn, uşağın qohumu qucaqlamaqdan imtina etməsi kimi hallarda onun seçimini dəstəkləyirlər. Bunun sayəsində uşaqlar öz ehtiyaclarının vacib olduğunu anlayır və eyni zamanda başqalarının şəxsi sərhədlərinə hörmət etməyi öyrənirlər.

Empatiyanı müşahidə yolu ilə modelləşdirirlər

Empatiya emosional intellektin mühüm hissəsidir və uşaqlar onu müstəqil olmamışdan əvvəl də inkişaf etdirə bilərlər. Valideynlər öz davranışları ilə empatiya nümunəsi göstərirlər: məsələn, yorğun kassirə qarşı səbirli münasibət və ya bacı-qardaşın əhvalını anlamaq kimi.

Uşaqlar empatiyanı mühazirələrdən və nəsihətlərdən öyrənmirlər, onu böyüklərin gündəlik situasiyalarda necə düşündüyünü və reaksiya verdiyini müşahidə edərək mənimsəyirlər.

Səmimi və mərhəmətli maraq göstərirlər

Bu, valideynlərin uşağın nə hiss etdiyinə və ya nə yaşadığına, hətta onun davranışı düzgün olmadıqda belə maraq göstərməsi deməkdir. Dərhal danlamaq və ya cəzalandırmaq əvəzinə, valideynlər nə baş verdiyini və uşağın niyə belə davrandığını soruşurlar.

Bu yanaşma uşağa emosiyaları ilə davranışları arasındakı əlaqəni anlamağa kömək edir və başqalarına qarşı mərhəmət hissinin inkişafını dəstəkləyir.

Dərhal “bunu düzəltmək” rejiminə keçmirlər

Xeyirxah uşaqlar böyüdən valideynlər uşaq çətinlik və ya emosional narahatlıq yaşadıqda problemi dərhal “həll etməyə” tələsmirlər. Onlar əvvəlcə uşağa öz hisslərini yaşamaq və ifadə etmək üçün məkan verirlər.

Bu yanaşma uşağa eşidildiyini və dəyərli olduğunu hiss etdirir, eyni zamanda öz emosiyalarını anlama bacarığını inkişaf etdirir.

Uşaqlarının uğurlarını görürlər

Belə valideynlər yalnız böyük nailiyyətləri deyil, həm də uşağın kiçik qələbələrini, səylərini və irəliləyişini qeyd edirlər. Nəticə hələ mükəmməl olmasa belə, zəhməti dəyərləndirirlər və uşağın, məsələn, dərsdə və ya yeni layihələrdə qarşılaşdığı çətinlikləri gizlətmirlər.

Axşam yeməyi zamanı və ya birgə vaxt keçirərkən bu mövzuların müzakirəsi uşağa öz inkişafını dərk etməyə, nailiyyətlərini qiymətləndirməyə və minnətdarlıq hissini formalaşdırmağa kömək edir.

İnsanlar arasındakı fərqlərdən danışırlar

Xeyirxah uşaqlar böyüdən valideynlər insanlar arasındakı fərqləri müzakirə etməkdən çəkinmirlər, hətta uşaq başqasının dəri rəngini və ya fiziki xüsusiyyətlərini qeyd etdikdə belə. Uşağı susdurmaq əvəzinə, bu fərqləri izah edir və vəziyyəti öyrədici məqam kimi istifadə edirlər.

Psixoloqlar həmçinin iki zərərli vərdişdən uzaq durmağı tövsiyə edirlər. Birincisi, uşağa “yaxşı” və ya “pis” damğası vurmaqdır ki, bu da onda mənfi özünüdərk formalaşdıra bilər. İkincisi isə tərbiyə üsulu kimi utandırmadan istifadə etməkdir bu, empatiyanı bloklayır və “vur ya qaç” reaksiyasını işə salır.

Bunun əvəzinə şəxsi təmasa önəm vermək, davranışın nəticələrini izah etmək və uşağa özünü tənzimləmə, eləcə də başqalarını anlama bacarığını inkişaf etdirmək tövsiyə olunur.

Psixoloqlar vurğulayırlar ki, sosial baxımdan özünə inamlı valideynlərlə böyümək həyat üçün böyük üstünlükdür. Bu keyfiyyət nəsihətlər və ya kitablar vasitəsilə ötürülmür, müşahidə və qarşılıqlı ünsiyyət nəticəsində formalaşır.

Uşaqlar böyüklərin davranışını, vərdişlərini və insanlarla asan ünsiyyət qura bilmə bacarığını özlərinə hopdururlar.