Xocalı sakini: Mən 12 yaşıma qədər xoşbəxt idim…

Mən 12 yaşıma qədər xoşbəxt idim. Balaca qızcığazın arzuları, ümidləri bir gecədə məhv oldu…

SİA-nın AZƏRTAC-dan əldə etdiyi məlumata görə, bunu şəhid Milli Qəhrəman “Mixaylo” ləqəbli mayor Tofiq Hüseynovun qızı, Xocalı sakini Yasəmən Həsənova deyib.

Erməni cəlladlarının 33 il öncə törətdiyi qətliam zamanı hər iki valideynini itirən uşaqlardan biri olan Yasəmən Həsənova AZƏRTAC-ın müxbiri ilə söhbətinə belə davam edib: “Ermənilərin bizə qarşı aqressiyası Xocalı faciəsindən bir müddət əvvəl başlamışdı. Xocalı gecələr atəşə tutulurdu. Ona görə də biz gündüzlər evdə olur, gecələr zirzəmidə qalırdıq. Atam Xocalıda batalyon komandiri idi, postda növbə çəkirdi. Hadisə günü zirzəmidə idik. Anam atamın maşınının səsini eşidib zirzəmidən çıxdı. Ondan sonra anamdan xəbər ala bilmədik. Faciədən 16 il sonra anamın şəklini gördüm. Vəhşicəsinə qətlə yetirilmişdi. Rusiyalı jurnalist çəkmişdi, ermənilər öz genosidi kimi təqdim etmək istəyirdilər. Görün nə qədər həyasız millətdir ki, özlərinin törətdiyi qətliama biz onlara qarşı edibmiş kimi don geyindirməyə çalışırdılar.

Mən, bacım və qardaşım qohumlarımızın köməyi sayəsində çətinliklə xilas olsaq da, o gecə valideynlərimizi itirdik. Bizim sevincimiz, şad-xürrəm günlərimiz bir gecədə torpağa basdırıldı. 33 il əvvəl o məşum gecədə, həmçinin nənə, baba, xalamızı, onun iki övladını və bir əmimizi şəhid verdik. Bir gecədə hər iki valideynini itirmək 12 yaşlı bir qızcığaz üçün çox çətin idi. Biz öz uşaqlığımızı da Xocalıda qoyub gəldik, bir gecədə böyüdük…

Bizə əmim və onun həyat yoldaşı himayədarlıq etdi. Özlərinin üç övladı var idi, bizimlə yanaşı, digər əmimin də övladlarına həyan oldular. Nə baş verən hadisələri qəbir evinə kimi unuda bilərik, nə də əmim və onun həyat yoldaşının bizə öz övladları kimi sahiblənməsinin borcunu ödəyə bilərik.

Atamın nəşini 1992-ci il martın 19-da gecə gətirdilər. Ağcabədi rayonunun Hindarx qəsəbəsi ərazisində dəfn olunacaqdı. Lakin atamın batalyonunda döyüşmüş Familə Fərmanqızı onun Bakıdakı Şəhidlər Xiyabanında dəfn olunması təşəbbüsünü irəli sürdü. Atam Bakıda dəfn olundu. Mən onun məzarından məzarı olmayan bütün əzizlərimin təsəllisini alıram.

Bu illər ərzində mən bir suala cavab tapa bilmədim: bizim günahımız nə idi? Axı ermənilərə pisliyimiz dəyməmişdi. Onlara mərhəmət göstərmiş, çörəyimizi-suyumuzu bölmüşdük. Nə qədər nanəcib, nankor olasan ki, sənə qucaq açan millətə qarşı bu cür vəhşilik edəsən…”

Y.Həsənova üçün bəşər övladının başına gələn ən dəhşətli faciədən danışmaq olduqca çətin idi. Səsinin titrəməsi, 33 il əvvəli yenidən gözləri önündə canlandırması… “12 yaşımda elə travma almışam ki, nəinki unutdum, xəstəlik də tapdım. Hələ də fişəng səsi gələndə təşvişə düşürəm. Bir də onkoloji xəstəlikdən əziyyət çəkirəm. Amma mübarizə aparıram, mən doğma Xocalımı gedib görməliyəm. Anamın-atamın ruhu məni orada gözləyir”.

44 günlük Vətən müharibəsindən sonra illərdir sönən həyat eşqinin canlandığını dilə gətirən Xocalı sakini deyib ki, ən böyük arzusu anasının, əzizlərinin nəşinin tapılması və torpağa tapşırılmasıdır: “44 günlük Vətən müharibəsində, 24 saatlıq antiterror tədbirlərində Ali Baş Komandan Prezident İlham Əliyevin rəhbərliyi ilə Azərbaycan Ordusu Xocalının qisasını aldı. Şəhidlərimizin qanı yerdə qalmadı. Bu, o məşəqqəti yaşayan Xocalı sakinləri üçün böyük təsəllidir. Soyqrımda əli olan qaniçənlərin bir qisminin məhkəmə qarşısına çıxarılması isə illərdən bəri sızlayan yaramıza məlhəm oldu. Əminəm ki, həmin qətliamda iştirak edən hər kəs tapılaraq cəzalandırılacaq. Xocalının yenidən canlanması, sakinlərin yavaş-yavaş dönməsi isə möcüzə olsa da reallaşır. Bəlkə də hər şey əvvəlki kimi olmayacaq, amma biz Xocalının toy-büsatlı günlərini yenidən bərpa edəcəyik. Bu, bizim şəhidlərimizə olan vəfa borcumuzdur.

Mənim üçün ən böyük ümid anamın nəşinin tapılacağının mümkünlüyüdür. Əhdim var, həmin gün qurban kəsəcəyəm. İnanıram ki, vədimi yerinə yetirməyə Uca Tanrı imkan verəcək. Atam Xocalıda hərbi hazırlıq müəllimi işləyirdi. Çox istəyirəm ki, adı təhsil aldığı, işlədiyi məktəbə verilsin. Mən atamla fəxr edirəm.

Özüm ibtidai sinif müəllimiyəm. Bu illər ərzində həm övladlarımı, həm də şagirdlərimi vətənpərvərlik ruhunda böyütdüm, xalqımızın başına gətirilən faciələri öyrətdim. Düşünürəm ki, milli ruhda böyüyən uşaqlar bizə torpaqlarımızı qaytardılar. Atamın və digər şəhidlərimizin qisasını qiyamətə qoymayan qəhrəmanlarla qürur duyur, onlara minnətdarlığımı ifadə edirəm”.