Yarımçıq qalan sevgi

Həyat bir kitabdır — hər insan bu kitabda bir cümlə, bəzən bir paraqraf, bəzən də bir nöqtədir. Amma elə talelər var ki, onların nöqtəsi heç vaxt qoyulmur. Söz yarım qalır, səslər susur, baxışlar uzaqlara ilişib qalır. Bu yarımçıq hekayələr insanlığın ən dərin ağrısı, eyni zamanda ən böyük sükutudur.
Bəzən bir insanın gülüşü yarımçıq qalır — çünki zaman onun sevinclərini daşıya bilmir. Bəzən bir sevda, bir arzu, bir həyat planı külək kimi dağılır, qırıq xatirələrin tozuna qarışır. Amma bu yarımçıq qalanların içində elə bir məna var ki, tamamlanmış talelər onu heç vaxt duya bilmir.
Yarımçıq qalan tale — bəlkə də, insanın Tanrıya ən yaxın olduğu andır. Çünki yarımçıq qalmaq, hələ ümidin ölmədiyi yerdir. Bir şey tamamlananda, o artıq bitmiş olur; amma yarımçıq qalan hər şey yaşamağa davam edir — yaddaşda, ürəkdə, xatirələrdə.
Bir vaxtlar həyat dolu bir gəncin gözlərində işıq vardı. O, arzularının arxasınca qaçırdı, amma taleyin bir cümləsi çatmadı onun hekayəsinə. Yolların birində ayrılıq dayanırdı, o ayrılıqla birlikdə çox şey dayandı: gülüşlər, planlar, sabah arzuları... Lakin onun yarımçıq qalan həyatı başqasına ilham verdi — kimsə onun xatirəsinə yazdı, kimsə onun yerinə yaşadı. Deməli, bəlkə də heç bir tale tam yarımçıq deyil, yalnız bir hekayədən digərinə keçid edir.
Yarımçıq qalan talelər bizə xatırladır ki, həyat heç vaxt tam deyil. Biz bir-birimizin qırılmış cümlələrini tamamlayırıq, kiminsə bitirə bilmədiyi yeri davam etdiririk. Analar övladlarının arzularını yaşadır, sevilənlər sevgilərin xatirəsini qoruyur, dostlar yarım qalan yollarda addımlamağa davam edir.
Bəli, yarımçıq qalmaq ağrıdır. Amma o ağrının içində bir gözəllik gizlənir — çünki ağrı varsa, demək ki, hələ hiss var, hələ həyat var. Bəzən bir melodiyanın ən təsirli yeri onun bitmədiyi andır. Eləcə də bir talenin ən dərin mənası onun davam etməməsində gizlənir.
Biz hamımız bir az yarımçığıq. Bəlkə də bu dünyanın ən kamil tərəfi onun natamamlığındadır. Çünki yarımçıq qalan hər taledə bir dua gizlənir, bir ah, bir ümid...
Və bəlkə də Tanrı hər kəsin yarımçıq hekayəsini öz sonsuzluğunda tamamlayır.
Hər sevgi bir nağıl kimi başlayır — baxışlarla, təsadüflərlə, ürək döyüntüləri ilə. Amma hər nağıl kimi, hər sevgi də xoşbəxt sonla bitmir. Bəziləri elə başlanğıcda yarımçıq qalır, bəziləri isə ən gözəl yerində dayanır. “Niyə?” sualına cavab tapmaq bəzən mümkünsüz olur.
Yarımçıq qalan sevgi bəzən ən güclü sevgidir. Çünki o, reallığın çətinlikləri ilə sınanmayıb, gündəlik həyatın soyuqluğuna məruz qalmayıb. O, yaddaşda daim ən saf, ən təmiz halında qalır. Bu sevginin ağrısı da, gözəlliyi də ondadır — o, bitmir, amma yaşanmır da.
İnsan bəzən belə bir sevgini içində daşıyaraq illərlə yaşayır. Yeni insanlarla tanış olur, gülür, sevinir, amma bir tərəfi daim boş qalır. Çünki yarımçıq qalan hər şey, tamamlanmaq arzusu ilə yaşayar. Bəlkə də ona görə bu cür sevgilər unudulmaz olur — çünki sonu yoxdu, amma izi var.
Yarımçıq qalan sevgi bizə öyrədir ki, bəzən tamlıq deyil, məhz yarımçılıq insana dəyər qatar. Biz böyüyürük, dəyişirik, amma o hiss içimizdəki ən saf halını qoruyur. Bəzən bir baxış, bir mahnı, bir qoxu o xatirəni geri gətirir — və biz anlayırıq ki, sevgi heç vaxt tam itməz, sadəcə səssizləşər.
Bəlkə də həyatın gözəlliyi ondadır ki, hər şey tam olmur. Çünki tam olan bitir, amma yarımçıq qalan — yaşayır.