Bizi bağışla, Vəli...

Birinci Qarabağ savaşı atəşkəslə yenicə başa çatıb. Müharibədə iştirak edən könüllü batalyonlarını geri göndəriblər. O cümlədən döyüşlərdə böyük ad-san qazanmış Biləsuvar Könüllülərini də…

Bibim oğlu Vəli də geri göndərilənlər arasındadır.

Həmin vaxt hekayələr ölkəni başına götürmüşdü. Çoxu da kədərli idi deyə, insanlar sanki süni də olsa yumor axtarırdı…

Bizə bu tarixi məqam sanki boşqabda servis olunmuşdu, pəltək bibioğlu müharibdən qayıtmışdı.

Az qala hər gün onun başına yığışıb müharibə haqqında suallar verər, erməni görüb-görmədəyini soruşar, sonra da həm onun şirin pəltək şivəsini, həm də danışdıqlarını lağa qoyub 90-cı illərin əvvələnin yumor ehtiyaclarını qapadardıq…

Beləcə, Vəli bizim bu gün də davam edən 41-45 müharibəsinin veteranlarının “gördüm bir nemes zabiti düz üstümə gəlir” deyə xatirələrini danışan lətifə qəhrəmanımıza çevrilmişdi.

Bir hekayəni isə onun dilindən dəfələrcə təkrar-təkrar eşidib gülərdik.

Vəlidən döyüş xatirələrini danışmağı xahiş edəndə həmişə bu səhnəni kulminasiya kimi qəbul edib ürəyimiz gedənə kimi gülərdik.

O, öz şirin pəltəkcəsi ilə təxminən belə təsəvvür edirdi:

- Qubadlıda döyüş yodaşımla gedirdik, bidən iki nəfərin üstünə çıxdıq. Gördüm erməniyə oxşayır, gəldim bir dənə vurdum, barmağımı saldı ağzına, dişləməyə başladı. Başına bir yumruq vurdum ki, barmağımı burax…

Vəli danışdıqca onu ələ salar, heç vaxt belə səhnəni real təsəvvür etməzdik.

İllər keçdi, Vəli bir neçə dəfə arda-arda ailə qurdu, həm övladı olmadı, həm də hər dəfə boşandı deyə ciddiyyətini tamamilə itirdi…

Bir neçə il əvvəl isə Vəli həmin şirin pəltək ləhcəsi ilə bu dünyadan köçdü.

Və təbii olaraq heç nə baş vermədi də…

Aradan bu qədər zaman keçəndən sonra Biləsuvar Könüllüləri Batalyonunun komandiri olmuş əfsanəvi döyüşçü Sulduz haqqında faktları topladığım bir vaxtda onun cəsur əsgərlərindən olan Əli Bala döyüş xatirələrini danışır: ( Sulduz komandir və onun döyüş yolu haqqında ayrıca hekayəmiz olacaq)

- Birdən qarşımıza iki adam çıxdı, biz onların düşmən olmasından şübhələndik. Yaxın təmasda müəyyən hərəkətlərdən sonra onların birini vurduq. Vəli əl atdı ki, onun sinəsində gizlətdiyi maqazini çıxarsın, düşmən Vəlinin barmağını saldı ağzına, başladı dişləməyə. Vəli də onu yerə yıxıb başından vururdu ki, barmağımı burax…

Hekayə eyni idi, sadəcə, bu dəfə danışan kəkələmirdi…

Bilmirəm, nədənsə çöx böyük həm utanc, həm də qürur hissi ilə “o, mənim bibim oğlu idi” deyə pıçıldadım…

Görüş bitir və mən Biləsuvardan Bakıya kimi dodaqlarımı çeynəyə-çeynəyə ancaq bu sözləri lal dilimdə təkrarlayıram: Bizi bağışışla, Vəli…

Elbrus Ərud