Heç inanmadım…

Qızım Nərminlə ilk dəfə onun Axundov bağının yaxınlığındakı köhnə evində qonaq olmuşduq. Gəncliyindən, ağır uşaqlıq illərindən, tələbəlik xatirələrindən, vərəqlərin, kitabların, çay, su stəkanının səliqəsiz şəkildə qarışdığı yazı masasının üstündəki portretdən ona boylanan rəhmətlik Sara xanımla bağlı xatirələrindən xeyli söhbət etdi. Söhbət o qədər maraqlı keçmişdi ki, havanın qaraldığını hiss etməmişdik. Həmin görüşdən sonra Nərminin  “525-ci qəzet”-də  “Nərmin Hüseynzadədən Nəriman Həsənzadəyə məktub” adlı səmimi görüş qədər də səmimi məqaləsi dərc olundu. Məqaləni oxuyandan sonra mənə zəng vurub: “Nərmin balama deyərsən ki, Nəriman babası ona təşəkkür edir, gözəl yazıb, ürəyinə qurban, kövrəltdi məni.” -dedi… Sonralar həmin məqaləni əsərlərinin çoxcildliyinə daxil etdiyini mənə demişdi…

İki dəfə tədbirimizin qonağı olmuşdu. 80 illik yubileyini də  Kürdəmir rayon mədəniyyət evində geniş həcmdə qeyd eləmişdik. Tədbir 3 saat davam etdi. Yubiley tədbirinin sonunda sözü Nəriman müəllimə verdim. 34 dəqiqə ayaq üstə öz şeirlərindən söylədi, həzin, mülayim səslə. Zalda o qədər sakitlik idi ki…  Səhər 11-də başlayan tədbir 13-də bitməliydi, ancaq saat 14-00 idi. Qonaqlar üçün süfrə hazırlatdırmışdıq. Ona görə narahat idim, yaşlı adam, ac-susuz, yorğun… Mikrofonu əlimə götürüb, səhnənin mərkəzinə - Nəriman müəllimə yaxınlaşdım, boynumu əyib məlul-müşkül üzünə baxdım.

- Bitirmək lazımdı?

- Bəli, - dedim, yorduq sizi.

- Belə məclisdən yorulmaq olar? Hələ mən indi qızışmışam… zaldan alqış qopdu. -Görürsən, ay Yaqut xanım, oxucularım yorulmayıb, şeir istəyirlər…

Hərdən zəng edər, hal-əhval tutardım. Xüsusilə hər il fevralın 18-də, doğum günündə mütləq zəng vurar, təbrik edərdim. O qədər mehriban, o qədər səmimi təşəkkür edirdi ki, utanırdım…  Sonuncu dəfə keçən ilin yazında zəng vurdum, səsini eşidər-eşitməz həmişəki kimi sevincək salamladım, tanımadı…çox məyus olmuşdum. Uca qaməti, ağ saçları, nurani çöhrəsi ilə başı qarlı, əzəmətli dağa bənzətdiyim Nəriman Həsənzadənin həyat eşqi , zehni o qədər güclü idi ki, onun nə zamansa qocalacağına, yaddaşını, gücünü itirəcəyinə inanmazdım. Öləcəyinə, onu sevənləri tərk edəcəyinə isə, heç inanmadım!

Yaqut Bahadurqızı
Yazıçı-publisist, Filologiya üzrə fəlsəfə doktoru, dosent.