“İmişli”nin nəyi çatmır?

“Kəpəz”lə oyundan sonra “İmişli”nin baş məşqçisi Jorj Kaşkilyaya maraqlı bir sual verilib:

“Mövsümün əvvəlində azarkeşsiz, stadionsuz sonuncu olacağınız deyilirdi. Bu sizi motivasiya edirdi, yoxsa əksinə?” Kaşkilyanın bu suala cavabı xeyli maraqlı və düşündürücü alınıb: “Çətinliklər, ağır şərtlər komandanın əsl xarakterini göstərir”.
Cənab Kaşkilyanın bu cavabını alqışlayıram. Onu da əlavə edirəm ki, mövsümün əvvəlində çoxları kimi mən də “İmişli” rəhbərliyinin seçiminə istehza ilə yanaşırdım, əcnəbi çalışdırıcının qışa qədər komandadan göndəriləcəyini düşünürdüm. Amma o və onun güvəndiyi futbolçular əksini sübut etməyi bacardılar.
23-cü turun “Şamaxı” – “İmişli” qarşılaşmasından sonra meydan sahiblərinin baş məşqçisi Ayxan Abbasov rəqibin oyun üslubunu tənqid etmişdi. Demişdi ki, “İmişli” çempionatda ən çox heç-heçə edən komandadı, onlar meydanda futbol oynamaqdan daha çox rəqibi dayandırmağa köklənirlər. Elə həmin vaxt “İmişli” ilə “Şamaxı”nın heç-heçə sayı təxminən eyni idi. Turnir cədvəlinə bir daha nəzər salıram. “Şamaxı” bu 29 tur ərzində 11 oyundan bərabərliklə ayrılıb. Maraqlıdı ki, “İmişli”nin də heç-heçə oynadığı qarşılaşmaların sayı elə 11-ə bərabərdi. “Şamaxı” “İmişli”ni 3 xal qabaqlayır. Amma bir məqam var ki, onu nəzərdən qaçırmaq olmaz. Bu da “İmişli”nin “Sumqayıt”ı məğlub etdiyi qarşılaşmadı. Həmin görüşdə protokoldakı səhvə görə “İmişli”nin qələbəsi əlindən alınmış, komandaya texniki məğlubiyyət verilmişdi.
Əsla Kaşkilya ila Abbasov arasında paralellər aparmaq fikrində deyiləm. Əvvəla ona görə ki, istənilən müqayisə qüsurludu. İkincisi, ortada danılması mümkün olmayan böyük bir fakt var. Həmin fakt da ondan ibarətdi ki, “İmişli” ilə “Şamaxı”nın sahib olduğu imkanlar eyni deyil. “İmişli” sözün bir qədər kobud mənasında didərgin həyatı yaşayır. Məşqlərini Bakıda keçirən “İmişli” rəqiblərini Qubada qəbul edir. O Qubada ki, ora səfər edən hər komanda meydançanın vəziyyətindən şikayətlənir. Qaragünlü “İmişli” isə hər ev oyununu o qazonun üzərində keçirməyə məcburdur. Kimsə deyə bilməz ki, “İmişli”nin büdcəsi “Şamaxı”dan çoxdur. “Şamaxı”nın doğma rayonda stadionu da var, azarkeş dəstəyi də. Hələ mən milli komandanın baş məşqçisi təyin edilən Ayxan Abbasova verilən dəstəkdən danışmıram. AFFA-nın bir əli onun üzərindədi. Mətbuat da milli komandanın adına və yerli mütəxəssisin mühüm posta təyinatına görə Ayxan bəyə əlindən gələn dəstəyi verir. Sonda “Şamaxı” da “İmişli” ilə aşağı-yuxarı eyni sayda xal toplayır. Biri heç-heçə edəndə olur fədakarlıq, o birinin bərabərliyi isə antifutbol adlandırılır, ələ salınır.
“Sabah” və “Neftçi” ilə oyunlar “İmişli” üçün xeyli ağır keçdi. Sanki bu məğlubiyyətlər komandanı “sındırmadı”. Ondan sonra “Turan Tovuz” Qubadan (!) çətinliklə bir xal apardı. Davamı isə “Qəbələ” və “Kəpəz” üzərində qələbələrlə gəldi. Özü də “quru” hesabla. Deməli, bizim nə düşündüyümüzdən asılı olmayaraq, “İmişli” öz yoluyla gedir, nəticələrini qazanır. Çatışmayan doğma meydan, azarkeş dəstəyidi. Onlar da olsa, Aran komandası daha yaxşı nəticələr qazana bilər. Gerisini klub rəhbərliyi düşünsün, bu klubu doğma rayonuna qaytarsın.
AMAL