Niyə həmişə XOŞBƏXT ola bilmirik?

Müasir dünya insanlara yorğunluğu gizlətməyi, kədəri maskalamağı və ağrını motivasiyaya çevirməyi öyrədib. Lakin psixoloqlar hesab edir ki, həqiqi sevinc çətin emosiyaların yoxluğunda deyil, məhz onlarla yanaşı yaranır.
Bizim.Media xəbər verir ki, mütəxəssislərin fikrincə, son illərdə sosial şəbəkələr və “özünün ən yaxşı versiyası ol” düşüncəsi insanlarda daim xoşbəxt olmaq məcburiyyəti yaradıb.
İnsanlara elə gəlir ki, düzgün həyat tərzi, idman, intizam və pozitiv düşüncə onları bütün daxili problemlərdən xilas edə bilər. Ancaq həyat yalnız uğur və rahatlıqdan ibarət deyil. İtkilər, narahatlıq, məyusluq və emosional yorğunluq insan həyatının təbii hissəsidir.
Psixoloqlar bildirirlər ki, insan özündən daimi xoşbəxtlik tələb etməyi dayandıranda daha böyük rahatlıq hiss edir.
Müasir cəmiyyət xoşbəxtliyi sanki mənəvi borca çevirib. Kədərlənən insanın öz üzərində kifayət qədər işləmədiyi, yorulan şəxsin isə sadəcə düşüncə tərzini dəyişməli olduğu fikri formalaşdırılıb.
 

Sosial şəbəkələrdə əsasən uğur, səyahət, məhsuldarlıq və ideal həyat görüntüləri paylaşılır. Tənhalıq, qorxu və daxili boşluq isə çox nadir hallarda göstərilir. Nəticədə insanlar öz çətin emosiyalarını şəxsi uğursuzluq kimi qəbul etməyə başlayırlar.

Psixoloqlar isə vurğulayırlar ki, kədər, narahatlıq və daxili boşluq insanın qüsuru deyil, təbii emosional vəziyyətlərdir. Burada xoşbəxtlik və sevinc anlayışları arasındakı fərq ortaya çıxır.
Mütəxəssislərin sözlərinə görə, xoşbəxtlik adətən rahatlıq və sabitlik hissi ilə bağlıdır. Sevinc isə fərqli işləyir və insan çətin dövrdən keçərkən belə hiss oluna bilər. İnsan yorğun halda ağlaya-ağlaya dostları ilə gülə, yaxud kədər içində olsa da müəyyən anlara görə minnətdarlıq hiss edə bilər.
Psixoloqlar son illərin ən təhlükəli tendensiyalarından birinin toksik pozitivlik olduğunu deyirlər.
Bu yanaşma hər problemin dərhal müsbət dərsə çevrilməsini tələb edir. “Hər şeyin bir səbəbi var”, pozitiv düşün, bu səni gücləndirəcək kimi ifadələr ilk baxışdan motivasiyaedici görünsə də, əslində insanın real hisslərini yaşamasına mane olur.
Mütəxəssislər qeyd edirlər ki, insan davamlı şəkildə özünü normal görünməyə məcbur etdikdə, emosiyalar daxilində yığılır və nəticədə emosional tükənmişlik, daxili yorğunluq və narahatlıq yaranır.
 

Psixoloqlar daxili boşluq hissinin də insan təbiətinin bir hissəsi olduğunu bildirirlər. İnsan hətta uğur qazandıqdan və ya yaxınlarının əhatəsində olduqda belə, bəzən nəyinsə çatmadığını hiss edə bilər. Müasir dünya isə bu boşluğu yeni məhsullar, ideal görünüş və xəyal həyatı ilə doldurmağa çalışır.

Mütəxəssislərin fikrincə, sevinc böyük dəyişikliklərdə deyil, daha çox gündəlik kiçik anlarda gizlənir. Səhər işığı, yaxın insandan gələn mesaj, sevimli musiqi, qəhvə qoxusu və ya kiminsə insanı başa düşməsi belə sevinc hissi yarada bilər.
Psixoloqlar bildirirlər ki, kədər zəiflik, yorğunluq isə insanın az çalışmasının göstəricisi deyil. Əksinə, insanın öz emosiyalarını dürüst şəkildə yaşaması onu psixoloji baxımdan daha güclü edir.
Mütəxəssislər sevincə yaxınlaşmaq üçün bir neçə vacib məqamı tövsiyə edirlər: faydalı və mənalı işlə məşğul olmaq, insanlarla emosional yaxınlıq qurmaq, ümid hissini qorumaq və gündəlik həyatda kiçik gözəllikləri görməyi bacarmaq.
Psixoloqlar sonda vurğulayırlar ki, insan daim xoşbəxt olmaq məcburiyyətində deyil. Həyatda hər zaman qeyri-müəyyənlik, narahatlıq və yorğunluq olacaq.
Sevinc isə ağrını yox etmir, sadəcə insanın həyatın hələ də yaşamağa dəyər olduğunu hiss etməsinə kömək edir. (lent.az)
Bizim.Media