Niyə uşağın qəzəblənməsinə mane olmamalısınız: 7 yaşdan basdırılmış aqressiya

Valideynlər tez-tez övladlarının “heç vaxt əsəbləşmədiyi” ilə fəxr edirlər. Lakin bu zahiri itaətkarlığın arxasında çox vaxt təhlükəli bir vərdiş gizlənir emosiyaları boğmaq.

Lent.az-ın xarici mediaya istinadla xəbərinə görə, psixoloqlar xəbərdarlıq edirlər: uşaqlıqda qəzəbi qadağan etmək, böyüklük dövründə xroniki gərginliyə çevrilir. Boğulan aqressiya yox olmur, yığılır və illər sonra təşviş, depressiya və ya psixosomatik xəstəliklər kimi geri qayıdır.

Qəzəblənməyə icazə verilməyən uşaq, hissləri ifadə etməyi deyil, gizlətməyi öyrənir. Nəticədə o, açıq dialoq aparmaq və özünü dürüst ifadə etmək bacarığını itirir. Məktəb illərində bu, ya qapalılıq, ya da qəfil emosional partlamalarla özünü göstərir. Emosiyalar çıxış yolu axtarır və nə qədər uzun toplanırsa, nəticə bir o qədər dağıdıcı olur.

30 yaşa çatanda belə insanlar çox vaxt münasibətlərdə çətinliklə üzləşirlər. Onlar konfliktləri müzakirə etməyi bacarmır ya susurlar, ya da partlayırlar. Psixoloqlar bunu “gecikmiş aqressiya” adlandırırlar. O, situasiyada yox, illər sonra üzə çıxır və insan artıq bu qəzəbin haradan gəldiyini anlamır.

Qəzəbi qadağan etmək sağlam özünəqiymətin formalaşmasına da mane olur. Uşaq emosiyalarını “pis” hesab etməyə başlayır və onlar üçün utanır. Belə ailədə böyüyən yetkin insan çox vaxt öz sərhədlərini qorumaqdan çəkinir. “Pis görünməmək” üçün özündən artıq yük götürür.

Psixoloqlar valideynlərə məsləhət görürlər

Uşağa qəzəbi qadağan etməyin, onu idarə etməyi öyrədin. Uşaq bilməlidir: qəzəblənmək olar, ancaq bunu sözlə ifadə etmək vacibdir - hərəkətlə yox.

Birlikdə ifadə etmək faydalıdır: “Sən əsəbləşmisən, çünki…” Bu, uşağın emosiyanın səbəbini anlamasına və onunla necə başa çıxacağını tapmasına kömək edir.

Qəzəb sərhədlərin pozulduğuna bir siqnaldır. Əgər bu siqnalı görməzdən gəlsəniz, insan nə istədiyini və onun üçün nə vacib olduğunu anlamaz hala gəlir. Uşaqlıqda qəzəbi qadağan edilən böyüklər çox vaxt başqaları üçün “rahat”, amma özləri üçün bədbəxt olurlar.

Psixoloqlar vurğulayırlar: qəzəb düşmən deyil, vasitədir. O, özünü qorumağa və dürüst münasibətlər qurmağa kömək edir. Məhz buna görə uşağın qəzəblənməsinə icazə vermək vacibdir. Bu, xarakteri dağıtmır əksinə, onu daha güclü və dayanıqlı edir.