Orta əsrlərdə Fransada donuzlar niyə asılırdı?..

...Orta əsrlərdə edamlar ictimai tamaşa idi, lakin bəzən olduqca qəribə bir forma alırdı. Çünki ölüm hökmünə məhkum edilənlər həmişə insanlar olmurdu - bəzən heyvanlar da ölüm hökmünə məhkum edilirdilər.

Deməli, orta əsr Avropasında donuzlar da tez-tez asılırdılar.

SİA-nın məlumatına görə, Popsci.com bunun səbəbini izah edir.

...1379-cu ildə Fransanın Sen-Marsel kəndində bir qrup donuz çobanın uşağını öldürüb.

...1386-cı ildə Normandiyada bir donuz kiçik bir oğlana hücum edib və oğlan aldığı xəsarətlərdən ölüb.

...1457-ci ildə Burqundiyada başqa bir donuz beş yaşlı bir oğlanı öldürüb və ölüm yerində altı donuz balası tapılıb - hamısı daqan içində idi.

...Bu gün biz donuzlara çəhrayı, şirin, kök və olduqca ləng heyvanlar kimi öyrəşmişik, lakin Orta əsrlərdə onlar fərqli idilər. O vaxtlar ev donuzları vəhşi qabanlara daha yaxın idi. Yəni, onlar çox sürətli, çox güclü idilər və insan əti də daxil olmaqla, əllərinə keçən hər şeyi yeyirdilər.

Fransada bu cür hadisələr tez-tez məhkəmələrə gətirib çıxarırdı və donuzlara insan müttəhimləri qədər rəftar edilirdi. Bir çox sənəd məhkəmə proseslərini sənədləşdirirdi: donuzlar həbsxanalarda saxlanılırdı və onları edam etmək üçün cəlladlar işə götürülürdü.

Məhkəmə prosesləri çox vaxt son dərəcə ciddi idi, baxmayaraq ki, bugünkü donuz məhkəməsinə baxış qəribə görünə bilərdi.

Lakin orta əsrlərdə vəziyyət fərqli idi. Donuzların məhkəmələri də praktik rol oynaya bilərdi, çünki o dövrdə ədalət barışığa yönəlmişdi.

Bəzən iddiaçılara sadəcə pul ödəmək razılaşmaya çatmaq üçün kifayət edirdi.

Lakin uşaq ölsəydi, hadisə daha ciddi bir aspekt qazanırdı və belə bir cinayət üçün təkcə pul kifayət etmirdi.

Buna görə də, belə hallarda qanun müdaxilə edirdi.

Bu cür məhkəmələr hakimiyyət orqanlarına daha dərindən araşdırmaq şansı verirdi.

Bəzən məmurlar pis niyyətin olub-olmadığını müəyyən etmək istəyirdilər.

Əgər fermer donuzunun təhlükəli olduğunu bilirdisə, niyə onun uşaqların yanında sərbəst gəzməsinə icazə verirdi? Bəzən isə valideynlərin özləri şübhəli olurdular: bəlkə də onlar gizlicə qidalanmaq üçün əlavə ağızdan qurtulmağa çalışırdılar və qəsdən uşaqlarını donuzların yanında qoyurdular.

Hətta ən yüksək hakimiyyət orqanlarının belə bu cür proseslərə müdaxilə etdiyi məlum hallar var.

Məsələn, 1379-cu ildə bəziləri yerli abbatlığa məxsus olan bir qrup donuz çobanın oğlunu öldürməkdə ittiham olunurdu. Abbatlıq Burqundiya hersoqu II Filip Cəsurə məktub yazaraq heyvanlarına qarşı ittihamların ləğv edilməsini xahiş edirdi, çünki onlar "qətldə iştirak etməmişdilər".

Hersoq donuzları “dinlədi” və həqiqətən də bağışladı. Keçmiş əsrlərdə yazıçılar və tarixçilər tez-tez donuzların və digər heyvanların məhkəmələrini savadsız adi insanların mənasız qisas aktları kimi rədd edirdilər.

Lakin unutmamalıyıq ki, heyvan məhkəmələri yerli hakimiyyət orqanları üçün praqmatik, siyasi məqsədə də xidmət edə bilərdi.

Cinayətkarları edam etmək və hətta dar ağacı tikmək hüququ imtiyaz hesab olunurdu.

XV əsrdə bir qatil donuz edamından əvvəl beş il həbsxanada yatmışdı - bu, acı qisas aktı deyildi. Hersoqa heyvanın edamı üçün dar ağacı tikilib-tikilməyəcəyi soruşulan məktublar göndərilirdi ki, bu da yerli lord üçün böyük bir qələbə idi.

O, öz gücünü öz dar ağacını tikməklə nümayiş etdirməklə kifayətlənmədi, həm də nəhayət donuzu dövlət pulu ilə bəsləmək əvəzinə, onu həbsxanadan çıxara bildi.

Nazlı Almuradova