Qadınların rejissoru adlandırılan məşhur homoseksual sənətkar

Bu gün məşhur ispan kinorejissor Pedro Almodovarın doğum günüdür.
Kulis.az onun həyat və yaradıcılığı ilə bağlı maraqlı faktları təqdim edir.

İspan kinosunun təzadlı rəngləri və dramatik taleləri ekranda əks etdirən məşhur rejissoru Pedro Almodovar, müasir dünya kinosu camiəsində cəsur sənətkarlardan biri kimi tanınır.
Onun filmləri vizual estetikası ilə seçilsə də, bununla yanaşı olaraq rejissor insan ruhunun ən dərin, bəzən tabu sayılan künclərinə işıq salmaq bacarığı ilə diqqət çəkir.
Kassilya-La Mançanın kiçik bir kəndində, mühafizəkar ailədə doğulan Almodovar dindar kilsə məktəbində təhsil alsa da, sonralar kinonu özünün "həqiqi məbəd"i adlandıracaqdı.
Fransisko Franko diktaturası dövründə böyüyən gənc Pedro rejissorluq təhsili almaq üçün Madridə köçdü.
Lakin milli kino məktəbi diktator tərəfindən bağlandığı üçün o, rejissorluğu tamamilə özü, filmlərə baxaraq və təcrübə keçərək öyrəndi.

Maddi ehtiyaclarını ödəmək üçün 12 il dövlət telefon şirkətində məmur işləyən Almodovar, gündüzlər sənədlərlə əlləşir, axşamlar isə 8 millimetrlik kameralarla ilk həvəskar qısametrajlı filmlərini çəkirdi.
1970-ci illərin sonunda Franko rejiminin süqutu ilə alovlanan "La Movida Madrileña" yeraltı mədəniyyət hərəkatının qabaqcıl simalarından birinə çevrilən sənətkar, həm də "Almodóvar y McNamara" adlı pank-rok qrupunda qeyri-adi geyimləri ilə səhnəyə çıxırdı.
Onun ilk tammetrajlı filmi olan "Pepi, Luci, Bom" məhz bu yeraltı ruhun, azadlığın və cəsarətin təzahürü idi.

O, kino dünyasında "qadınların rejissoru" kimi tanınır, qadın psixologiyasını, ana-uşaq münasibətlərini və ehtirasları heyrətamiz dəqiqliklə tərənnüm edir.
Penelopa Kruz və Antonio Banderas kimi dünya ulduzlarının kəşf olunmasında və beynəlxalq arenaya çıxmasında onun rolu müstəsnadır.

Almodovar kinosunu fərqləndirən ən mühüm detal "pop-art" üslubu və al-qırmızı rəngin dominantlığıdır; onun filmlərində qırmızı rəng ehtiras, təhlükə, qan və sevgini simvolizə edir.
"Mənim haqqımda hər şey", "Onunla danış", "Qayıdış", "Dərimin altında yaşadığım dəri" kimi əsərləri ilə iki "Oskar", "Kann" və "Qızıl Qlobus" mükafatlarına layiq görülən rejissor, qardaşı Aqustin ilə birgə qurduğu "El Deseo" prodüser şirkəti sayəsində öz yaradıcılıq azadlığını tam qoruyub saxlamağa nail oldu.
Pedro Almodovarın yaradıcılığını və şəxsi dünyagörüşünü onun homoseksual kimliyindən ayrı təsəvvür etmək qeyri-mümkündür.

O, İspaniyada fərqli cinsi kimlikləri kinematoqrafiyada açıq, azad və kompleks şəkildə təsvir edən əsas fiqurlarından sayılır.

Franko diktaturasının ciddi katolik və mühafizəkar senzurasından sonra Almodovar kinoya gəldiyi ilk illərdən (1980-ci illərdən) etibarən öz cinsi kimliyini heç vaxt gizlətmədi.

O, “LGBTIQ+” mövzularını kənardan baxan bir müşahidəçi kimi yox, bu mədəniyyətin tam mərkəzində duran şəxs kimi təbii, dramatik və bəzən komik elementlərlə təsvir etdi.
"Ehtiras qanunu", "Mənim haqqımda hər şey" və "Tərbiyəsizlik" kimi filmlərində homoseksual, transseksual və travesti obrazları hekayənin tam mərkəzində, bütün insani duyğuları, sevgisi və ağrıları ilə təqdim etdi.
Almodovar özünü heç vaxt klassik mənalı siyasi aktivist adlandırmayıb.
Sənətkar bildirir ki, onun filmlərində “LGBTIQ+” kimliyinin mövcudluğu ən böyük siyasi bəyanatdır:
"Mən bu obrazları filmlərimə cəmiyyətdən qəbul xahiş etmək üçün gətirmədim. Mən onları artıq tam azad, bərabər və təbii insanlar kimi çəkdim."

"Tərbiyəsizlik" filmində öz gənclik illərindən və dindar məktəb təcrübəsindən bəhrələnərək, katolik kilsəsindəki homofobiyanı, riakarlığı və uşaqlara qarşı zorakılığı tənqid etdi.
Ekrandakı al-qırmızı, cəsarətli dünyasından fərqli olaraq, Almodovar şəxsi həyatında həddindən artıq qapalıdır.
O, uzun illərdir ki, fotoqraf və aktyor Fernando İqlesias ilə münasibətdədir və şəxsi həyatını mətbuat şousuna çevirməkdən həmişə qaçır.
Pedro Almodovar üçün homoseksual kimliyi sadəcə seçim deyil, onun dünyanı qavrama, azadlığa sarılma və kinoda rənglərdən, ehtirasdan istifadə etmə üsulunun əsas sütunlarından biridir.
Həyatının yetkin çağında belə şəxsi kədərini, fiziki ağrılarını və sənətə olan sevgisini "Ağrı və əzəmət" kimi avtobioqrafik filmlərlə kinoya həkk edən rejissor İspaniyanın mədəniyyət siması olaraq kino tarixini yazmağa davam edir.