Ramazan və ailə

Ayların sultanı Ramazan əllərin dua ilə açılması, könüllərin sevgi ilə arınmasıdır. Xüsusilə də, ailə mühitində bu ibadətin ənginliklərinə baş vurmaq, ülvi bir aləmin nuruna boyanmaq həm daha zövqlü, həm də daha xoşdur. Ailə içində, ailə ilə birlikdə Allahın (c.c.) “Mənim ayım” buyurduğu Ramazanı ibadət iqlimində yaşamaq quşlar kimi qanad-qanada verib göy üzünə pərvazlanmağa bənzəyir. Ancaq, əlbəttə ki, ibadətin iki qanadı var, biri dillə, biri əməllə!
Ramazanda ailənin gündəlik ritmi dəyişir, gündüz yeməyi gedir, yerinə axşam yeməyi gəlir. İftar həyəcanı günün bayramına çevrilir. Hər kəs Allahımızın icazəsini gözləyir ki, əlini süfrəyə uzatsın.
Unutmayaq ki, gün boyu oruc tutmuş adama iftar süfrəsi açmaq özü də bir savabdır. Ancaq həm oruc tutmaq, həm də süfrənin hazırlanmasına kömək göstərmək savab içində savabdır. Ona görə də, ailə başçılarının bu işdə bir-birilərinə yardım göstərmələri, nümayiş etdirdikləri səmimiyyət heç özləri də bilmədən çox gözəl bir tərbiyə vasitəsinə çevrilə bilər.
Süfrə mədəniyyəti, daha doğrusu burada ailə fərdlərinin hər birinin yeri, yeməyin bölgüsü, yemək əsnasında böyüklərin gözaltı kiçiklərə göz qoyması xalqımızın vazkeçilməz ənənələrindəndir. Əgər mövsüm Ramazan, süfrə iftar süfrəsidirsə, onda ciddiyyət, məsuliyyət qat-qat artmış olur.
Təbii ki, süfrənin yuxarı tərəfi ailə başçısının yeridir. İftara bir neçə dəqiqə qalmış yeməklər düzülür və hər kəs süfrə başında yerini tutur. Bir azdan əzan səslənəcək, qapılar açılacaq, sanki “Buyurun” fərmanı gələcək və əllər Allahın verdiyi nemətlərə uzanacaq. Hələlik, o an gəlməyib və ailə başçısı əllərini qaldırıb dua edir: “Allahım, bizi doğru yol üzrə yaşayan bəndələrindən elə! Bizi öz mərhəmətindən ayırma! Peyğəmbərimiz Hz. Məhəmmədə (s.ə.s.) layiqli ümmət, Özünə layiqli qul elə! Gücümüzü artır, imanımızı artır, şükrümüzü artır, səbrimizi artır, Özündən başqasına yönəltmə, Özündən başqasına yalvartma! Sənə verdiyin nemətlərə görə deyil, tək Xaliq, tək Məbud olduğun üçün həmd edirik. Bizi xətalardan qoru, bizi günahlardan uzaq tut! Ey bu mübarək Ramazanda oruc tutmağı əmr buyuran Allahım, bu əmrini yerinə yeritməyi bizə nəsib etdin, bizi şərəfləndirdin, bu gözəlliyi, bu zövqü dadmayanlara da nəsib elə!..”
Sözsüz ki, bu dua bundan uzun və ya bundan fərqli də bilər. Ancaq dua mahiyyət etibarı ilə Allaha yönəliş olduğu üçün gözəldir. Əlbəttə ki, işin tərbiyəvi tərəfi də çox mühümdür. Belə ki, ailənin böyüyü dua etdikcə digər fərdləri də əl açıb, o duaya “Amin!” deyirlər. Və beləcə həm görür, həm də öyrənirlər...
Bəzən də sahura qalxırsınız və nə qədər həssas davransanız da, bir də görürsünüz ki, balacalar gözlərini ova-ova evin ortasında gəzişirlər ki, biz də oruc tutmaq istəyirik. Şübhəsiz ki, siz onların qəlbini qırmayacaqsınız. Onlar da sizinlə süfrə başında yerlərini tutacaqlar və mürgüləyə-mürgüləyə bir şey yeyəcəklər. Siz də onları yenidən yatmağa aparacaq və məsələn, deyəcəksiniz ki, siz yaşda uşaqlar günortaya qədər oruc tutsa, bəsdir. Əsas məsələ odur ki, onun o körpə eşqini, o körpə şövqünü qırmayasınız.
Ramazan sevgi atmosferidir, bərəkət mövsümüdür. Bütün varlığı ilə bu ibadətə təşnə olanlar onun zövqünü, bərəkətini yaşaya bilirlər. Allah (c.c.) xalqımızı bu mübarək ayın feyzi, bərəkəti ilə arındırsın. Könlümüzə də, evimizə də Ramazan ovqatlı gözəlliklər qatsın!