Ruhun təntənəsi, nəfsin tərbiyəsi…

Allahın (c.c.) verdiyindən Onun rizası üçün Allahın bəndəsinə vermək əslində özünə dəyər qazandırmaqdır. Çünki sən Allahın bəndəsini Allah üçün sevsən, Allah da səni sevər; sən Allahın bəndəsini Allah üçün sevindirsən, Allah da səni sevindirər.
Qurban kəsmək Allahın əmrini yerinə yetirməkdir. Kəsilən qurbanın qanı bilmədiyimiz neçə bəlanın qarşısına sipər olur. Qurban Sirat Körpüsündə kəsənin miniyi olacaq. Kəsilən heyvan vasitədir, Allaha qurban, yəni yaxın olan o qurbanı kəsəndir. Qurbanlıq heyvanı sədəqə vermək insanı qurban borcundan qurtarmaz, yəni o heyvan kəsilməlidir. Qurani-Kərim buyurur ki, o qurbanın nə əti Allaha yetişir, nə də qanı, Allaha yetişən o qurbanı kəsənin təqvasıdır. Yəni, Allahın onlara ehtiyacı yoxdur.
Bəşər tarixində qurban deyilmiş insanlar var: İbrahim Peyğəmbər oğlu İsmayılı qurban dedi, boğazına bıçaq da çəkdi, Allah (c.c.) Həzrəti İbrahimin də, qurban olmağı qəbul edərək bıçaq altına könüllü yatan İsmayılın da bu imtahandan qalib çıxdıqlarını müjdələdi və İsmayılın yerinə qurban kəsmək üçün bir qoç göndərdi. Allah (c.c.) bu imtahanla bəşər övladının kəsilməsini yasaqladığını, yəni insanın qurban olmasının kəsilməklə deyil, Allah yolunda xidmətlə olduğunu elan etdi. Allah (c.c.) hələ nemətlərini bununla da tamamlamadı, İbrahim Peyğəmbərin gözünün ağı-qarası bircə övladıi - İsmayılı var idisə, qoca vaxtında ona ikincisini - İshaqı pay verdi. Özü də bu oğulların hər ikisi Peyğəmbər oldular.
İmranın xanımı Xanna, Allaha (c.c.) qurban vermək istədi, ancaq qurban etməyə heç nə tapmadı, bətnindəki uşaq ağlına gəldi və onu Allaha qurban dedi. O uşaq Məryəm oldu. Allah (c.c.) Məryəm vasitəsi ilə dünyaya İsa Peyğəmbər kimi böyük bir Peyğəmbər göndərdi.
Peyğəmbərimiz Həzrəti Məhəmməd (s.ə.s.): “Mən iki qurbanın oğluyam” deyirdi. O qurbanların birincisi Həzrəti İsmayıl, ikincisi isə öz atası Abdullah idi. Abdullah da qurban deyilmiş, ancaq atası Əbdülmüttəlib onun əvəzində yüz dəvə kəsərək paylamış, Allah qarşısında sədaqətini isbat etmişdi. O iki qurbanın soyundan, Quran ifadəsi ilə desək, Aləmlərə Rəhmət olan Uca bir Zat, Həzrəti Məhəmməd (s.ə.s.) dünyaya gəlmişdi.
Allah (c.c.) bəndəsindən bir şey istəyəndə almaq üçün istəmir, istədiyinin üzərinə bir başqasını da pay qoyaraq qaytarmaq üçün istəyir.
Allah hər cür ehtiyacdan uzaqdır və bütün yaradılmışlar ancaq Ona möhtacdırlar. Qurban ibadətinin fəlsəfəsində də bu həqiqət durur...
Qurban - şeytanı ağlatmaqdır. Xəsislik və israf şeytanı sevindirmək, bu ikisinin ortasındakı ədalət xəttini tutmaq isə Sırat körpüsündə yol tutmaqdır. Bəndənin “Bismillah” deyib qurban kəsməsi, Allaha (c.c.) yaxınlaşmaq yolunda bir addım atması şeytanı özündən çıxarar, od vurub yandırar...
Qurban - ruhun təntənəsi, nəfsin tərbiyəsidir. İbadətin mahiyyətində nəfsin tərbiyəsi ən mühüm amillərdən birirdir. Əslində, qulun Allaha yaxınlaşması da elə nəfsin tərbiyəsi ilə mümkündür. Kim nəfsini nə qədər tərbiyə edə bilirsə, Allaha yaxınlaşmağı da elə o nisbətdə olur.
Qurban - şahidlikdir. Allahın (c.c.) bəndələrinin dərdinə əlac etməyin bir gün mükafatlandırılacağını düşünməmək və o heyvanı Allaha yaxınlaşmaq niyyəti ilə yox, tarixi bir ənənə anlayışı ilə kəsmək kəsənə bir şey qazandırmaz.
Qurban - sevgidir, sevdadır.
Qurban - sədaqətdir, vəfadır.
Könül verib bağlandığın dərgah qapısından ayrılmamaqdır.
Murad Məmmədov