Şərifə heç “Şərəf” ordeni də yaraşmır: Orxan Saffari yazır...

Ola bilsin, artıq şablona çevrilib və indi belə söhbətlər etmək yersizdir. Fəqət Azərbaycanda yazıçı olmaq olduqca çətin, məşəqqətli bir hadisədir. Dolayısı ilə sənətə sığınan hər kəs fədaidir. Bu mənada Şərif Ağayar da Azərbaycan ədəbiyyatının həqiqi fədaisidir.

Məsələn, qəfil Şərif Ağayardan soruşmaq lazımdır:

“Özünü bu ölkədə cəmi neçə dəfə yazıçı hiss eləmisən? Heç olmasa, bir əlin barmağını keçirmi? Cəmi beş dəfə olubmu bu hiss əlli illik ömürdə?”

Əlbəttə, olmayıb və çox yəqin, heç olmayacaq da. Sözsüz, bütün bunların obyektiv və subyektiv səbəbləri var.

Yaxud, son dərəcə ədalətli ölkələrdə Şərif Ağayar yazıçı kimi harada olmalıdır, indi haradadır?

O, xırda-para mükafatlar alanda belə özünü necə hiss edib?

Məsələn, ürəyində də demokratik seçkilərin keçirilməsini deməyə qorxan adamlar Şərif Ağayarı “Tərəqqi medalı” aldığı üçün pisləyəndə hansı hissləri keçirib?

Suallar, əlbəttə, bir az da ritorikdir.

Bəlkə də, doğrudur. İndiki şərtlər altında Şərifə heç “Şərəf ordeni”də yaraşmır.

Yetimin əlində qoğal çirkin göründüyü kimi, Şərifin ömründə də çox şey “çirkin” görünür.

Bəs yaxşı, niyə fədailik?

Məsələn, bu ölkədə yazıçı olmaq Şərif Ağayar kimi xarakterli, cüssəli, buxunlu bir Laçın kişisinin hər an boynunu bükə, qəddini əyə, dilini qısa, gözünə də kölgə sala bilər.

Bilər deyəndə, az olmayıb ehtiyac üzündən belə…

Özü də, qəribədir. Ömür elə məhz Şərif kimi, Şərif simada olan adamlar əyiləndə kədərli olur.

Məsələn, bu baxımdan Anarların, Çingizlərin, rəhmətlik Fikrət Qocaların əyilməsi, sınması kədərli deyil.

Anar kimi yazıçı olmağa nə var?

Çingiz Abdullayev xarakterində ömür sürmək nə çətin şeydir? Heç nəyi vecinə almırsan, heç nə səni narahat etmir, vəssəlam.

Kimdir müqəssir? Sistem? İnsanlar?

Əslində, günahkar hamıdır, hər şeydir.

Elə Şərif Ağayar da.

Amma bu ömrə, bu günə, bu ədəbiyyata qıraqdan baxanda deyirsən:

Nə yaxşı ki, Şərif var, nə yaxşı ki, Şərif də yazır və biz onunla dostuq.

Orxan Saffari

Gununsesi.info