Sərin yaz və: siyasətin unudulmuş melodiyaları...

Azərbaycan üçün İran müharibəsinin geniş nəticələri ola bilər: ən pis ssenarilər mümkündür

ABŞ, İsrail və İran arasında müharibənin başlamasından bir ay keçdi. Lakin hələlik heç kim Yaxın Şərqdəki bu son böyük müharibənin necə bitəcəyini dəqiq bilmir. Hər şeyin mart ayının sonuna qədər bitəcəyi ilə bağlı proqnozlar var idi. Bu cür açıqlamalar təkcə ABŞ-ın ayrı-ayrı rəsmiləri tərəfindən deyil, həm də Prezident Donald Trampın özü tərəfindən verilirdi...

Təəssüf! Hərbi əməliyyatların əvvəlində Tehran həqiqətən də qarışıqlıq içində idi. Xüsusilə də mühüm şəxslərin və İranın yüksək vəzifəli rəsmilərinin öldürülməsindən sonra bir çoxları müharibənin hər an ruhanilərin sarsıdıcı məğlubiyyəti ilə bitəcəyini düşünürdülər. Amma qəribədir ki, Tehran müharibənin şokundan tez bir zamanda ayıldı və hətta olduqca gözə çarpan bir mübarizə aparmağa başladı: İranın öz itkiləri, şübhəsiz ki, ağır, hətta həddindən artıqdır, amma məğlubiyyətdən danışmaq, təslim olmaqdan danışmaq hələ tezdir.

Üstəlik, hələlik heç bir rejim dəyişikliyi baş verməyib: ölkə mühafizəkar ruhanilər və onun hərbi qolu olan SEPAH tərəfindən idarə olunmağa davam edir. Baxmayaraq ki, bu yaxınlarda Tramp bir daha Vaşinqtonun qalib gəldiyini iddia etdi: nəinki İranın bütün strateji aktivlərini məhv etdiyini, həm də teokratik rejimin dəyişdiyini dedi!

Amerika lideri "hay-küy"ə və hətta qəribə siyasi açıqlamalara olan sevgisi ilə tanınır. Bəlkə də bu, onun "işgüzar" keçmişindən irəli gəlir, çünki dəfələrlə deyilib və yazılıb ki, o bir vaxtlar şoumen kimi özünü sınayıb.

Qısacası, sanki bu "oyun"dakı bütün kartlar qarışdırılıb - bəzən raket zərbələrinin müvəqqəti dayandırılmasından danışırlar, bəzən pakistanlıların vasitəçiliyi ilə danışıqların aparıldığını iddia edirlər, bəzən isə müharibənin bitməsini sürətləndirmək üçün bölgəyə böyük quru qüvvələrinin yerləşdirildiyini bəyan edirlər.

İrana qarşı zərbələr barədə demək olar ki, hər gün məlumat verilir və xüsusilə İsrail tərəfi durmadan səsini ucaldır. İranlıların özləri nəinki danışıqlardan danışmağı inkar edirlər, həm də növbəti cihad elan edirlər, vətəndaşlarını Kərbəla hadisələri zamanı şiə imamlarının qəhrəmanlığını xatırlamağa çağırırlar və ABŞ və İsrailə qarşı böyük bir qisas almağa hazırlaşırlar...

Qisas məsələsinə gəldikdə isə, əlbəttə ki, dünyada bir çox müharibələr bu və ya digər şəkildə qisasla bağlıdır. 1990-cı illərdə xarici bir alimin müharibə və sülh mövzusunda həm kiçik, həm də böyük müharibələrin məhz bu xüsusiyyətini vurğulayan əsaslı təhlilini oxuduğumu xatırlayıram. Axı niyə uzağa baxmaq lazımdır? Yaponiyanın Xirosima və Naqasaki şəhərlərinə nüvə hücumu Perl-Harbor üçün qisas deyildimi? Axı amerikalıların özləri də belə yazırlar. Buna görə də biz daim qeyd edirik: mücərrəd siyasət aparmayın, bu, həm də ən adi insani hisslərə tabe olan insanlar tərəfindən edilir...

Amma İranla bağlı iki vacib məqam var. Əvvəlcə bir detalı xatırlayaq. Bu yaxınlarda hətta Prezident Məsud Pezeşkianın oğlu da müharibəni davam etdirmək üçün kifayət qədər raketlərinin olduğunu bildirdi. Ruslar həmişə deyirlər ki, “bizdə çoxlu nüvə başlığı var” və s. Amma adi raketlər bir şeydir, nüvə başlıqlı raketlər isə tamamilə başqa şeydir. Adi raketlər İsrail və ya NATO hava hücumundan müdafiə sistemləri tərəfindən asanlıqla zərərsizləşdirilir. Məsələn, müharibənin əvvəlindən bəri Tehran qardaş Türkiyəyə dəfələrlə raketlər atıb, lakin NATO hava hücumundan müdafiə sistemləri onları asanlıqla məhv edib.

Təkcə oğluna deyil, həm də Prezidentin özünə, doktor Pezeşkiana nə demək istərdim? Doktor, molla hakimiyyətinin ritorikasını təkrarlamağa ehtiyac yoxdur. Onların özlərini qorumaq üçün başqa yolu yoxdur. Onlar üçün ən vacib şey hakimiyyətdə qalmaqdır. Onlar İran əhalisinin yarısını ölümə göndərməyə hazırdırlar. Bu, onların təkcə ABŞ-dan deyil, həm də israillilərdən üstünlüyüdür...

Bəli, bunlar yaxınlıqda baş verən müharibənin son reallıqlarıdır: sanki lokal və ya ildırımsürətli müharibələr keçmişdə qalıb, yenidən uzun, uzunmüddətli müharibə teatrları ilə əvəz olunub. Buna görə də, hər kəs və yəqin ki, Trampın özü (axı o çox tezliklə, bu payız Amerika xalqına hesabat verməli olacaq) bu sualdan dərin narahatdır: İran ABŞ Prezidenti üçün "tələ"yə çevriləcəkmi?

Avropalılar da İrana qarşı müharibənin uzanmasında maraqlı deyillər, çünki Ukrayna məsələsi onlar üçün daha vacibdir. Baxmayaraq ki, Hörmüz böhranı onların maraqlarına da ciddi təsir göstərə bilər. Həqiqət budur ki, ABŞ və Trampın köməyi olmadan Ukraynanın Rusiya təcavüzünə qarşı müharibəsini həll etmək və ya hətta davam etdirmək mümkün deyil.

İndi Prezident Putinin ikiqat üstünlüyü var: ABŞ İranla məşğuldur və bu, Kremlin aqressiv planları üçün yeni "imkan" yaradır. İkincisi, neft qiymətləri kəskin şəkildə artıb ki, bu da Putin və onun komandasının əlinə fürsət keçirir: "ümumi fond" yeni dollar axınları ilə doldurulacaq, baxmayaraq ki, bu adamın sayəsində Rusiya və onun vətəndaşları 300 milyard dollar ehtiyat itiriblər!

İran müharibəsinin cəmi bir ayında Rusiya on milyardlarla dollar qazanıb. Bəs onlar hara gedəcəklər? Bu, həqiqətən də adi Rusiya vətəndaşlarının ehtiyacları üçündürmü? Xeyr, onlar da cənab Putinin hərbi macərasını davam etdirməyə xərclənəcək...

Bizim üçün, yəni Azərbaycan üçün İran müharibəsinin geniş nəticələri ola bilər: ən pis ssenarilər mümkündür. Qaçqın axını və s. Amma müsbət cəhətlər də ola bilər. Çünki İran bizim üçün həm də təhlükəsizlik məsələsidir: orada normal rejim qurulana qədər daim bir növ problem yaşayacağıq...

Zəngəzur layihəsinin dondurulması da xoş sürpriz deyil. Axı Tramp İranla məşğuldur! Açığı, bu məsələni nisbətən tezliklə həll edə biləcəyimizə dair gözləntilər var idi. Qonşu Ermənistanda iyun seçkilərini də nəzərə almamaq olmaz... Bəli, görünür, bu yaz kifayət qədər sərin keçəcək...

Müəllif: Hüseynbala Səlimov

Mənbə: Zerkalo.az