Tüstüyə bürünən “gender bərabərliyi”?

Dəstə-dəstə qızlar, oğlanlar...səhərlər təhsil müəssisəsinə, kimi isə işə tələsirlər. Yolumun “Koala” parkına düşən hissəsində çəliyini özünə dayaq edərək, var-gəl edən yaşlı kişilər, qadınlar səhər havasını ciyərlərinə çəkirlər. Günə idmanla başlayanlar da yollarını buradan salırlar.

Həftənin ilk iş günü də piyada işə getmək qərarına gəldim. Evdən çıxıb “Azadlıq prospekti”ndən təzəcə yola düzəlmişdim ki, hardansa buğum-buğum çıxan acı tüstü dalğası bir andaca gözümə, nəfəsimə doldu. Tanış mənzərədir, nə edəsən?! Qalıb gözləməlisən ki, səndən 1 addım qabaqda gedənlərlə ara məsafə çoxalsın və zəhrimarın tüstüsünü udmayasan. Ya da səndən qabaqda siqaret tüstülədə-tüstülədə gedən kişiləri qabaqlayasan ki, bu da qadınlar üçün müşkül məsələdir.

Adətən, ana-bacılarını, uşaqlarını vecinə almayan kişilər elə küçədəkilərə də bu cür yanaşırlar. Siqaret damaqlarında irəlilədikcə, 100–150, bəlkə də daha çox uşaq, qadını zəhərləyirlər. Hələ insanların kütləvi hərəkət etdiyi yerləri demirəm. Məsələn, elə yolumun üstündə metronun 28 May stansiyası tərəfdə 1 nəfərin “buraxdığı” tüstü onlarca insan üçün təhlükə mənbəyidir.

Beləcə düşünə-düşünə siqaret çəkdiklərini zənn etdiyim qarşıdakı 2 cavan oğlanı tərs-tərs süzürəm. Onlardan biri “Yiyəsizlər. Bunları kim buraxıb küçəyə”, digərinin isə “Gəl qabaqlayaq, arxada nə qədər tüstülədirlər, tüstülətsinlər”, – deyərək, özlərindən irəlidə gedən qızlardan güllə kimi uzaqlaşırlar.

Gördüyüm mənzərə məni sarsıtdı desəm, yəqin, yalan olmaz. Qarşımda “parovoz” kimi tüstülədənlər qızlar idi. 2 qız barmaqları arasında sıxdığı elektron siqareti ağzına aparan kimi, sanki tüstü burulğanı əmələ gəlirdi. Digər 2-si isə barmaqlarının arasında saxladıqları siqaretlərdən burula-burula çıxan tüstünü əlləri ilə yelləyərək əylənirdi. Başqa çıxış yolum yox idi. “Azadlıq prospekti” boyunca düz yolu qızlarla daban-dabana sonacan getməli, üfürdükləri tüstünü udmalı idim.

Deməli, piyada gəzməklə də sağlamlığımızı qoruya bilmirik. Özüm bir yana, o balacaları yeriməyə məcbur etməyimiz də mənim üçün mənasız oldu. “Koala” parkı tərəfdə qızların birinin tulladığı və hələ də tüstülənən siqaretin kötüyünü yemək gözləyən göyərçinlərdən birinin götürməsi də acı səhnələrdən biri idi, səhərin havasını udmaq üçün çətinliklə çəliklə irəliləyən qocaların cidd-cəhdi də.

Ən böyük faciə isə sağlam gələcəyə bu cür “sağlam” qadınlarla getməyimizdir. Adətən, yazılarımda gender bərabərsizliyinə tez-tez toxunur, qızlarımızı həyatın bütün sahələrində fəallıq göstərməyə çağırıram. İndi isə düşünürəm ki, gender bərabərliyi budursa, o bizə lazım deyil.

Leyla QURBANOVA
XQ