Yaşıl meydandan pəncərə altına

Futbolun sadəcə 22 nəfərin bir topun arxasınca qaçması olmadığını hamımız bilirik. Amma bəzən bu "oyun" bəşəri duyğuların süzgəcindən keçib elə bir nöqtəyə çatır ki, orada məntiq susur, emosiyalar isə pəncərədən aşağı uçur həm məcazi, həm də İstanbuldakı son derbi nümunəsində olduğu kimi, tamamilə real mənada.

Türkiyə Superliqasında "Qalatasaray"ın "Fənərbaxça" üzərindəki 3:0-lıq inamlı qələbəsi bəzi azarkeşlər üçün sadəcə üç xalın itirilməsi deyil, sanki şəxsi qürur məsələsinə çevrildi. Sosial mediada viral olan o görüntülər bir azarkeşin qəzəbdən televizoru divardan söküb pəncərədən atması futbol tarixinə "absurd sadiqlik" nümunəsi kimi düşdü.

Ekranda qol buraxan futbolçudur, bəs cəzanı niyə evdəki texnika çəkir? Bu hadisə əslində kütləvi psixologiyanın fərdi davranışlara necə dağıdıcı təsir etdiyinin bariz nümunəsidir. İnsan öz komandasının məğlubiyyətini öz uğursuzluğu kimi qəbul edəndə, aqressiya obyekt tapmaqda çətinlik çəkmir.

Videonun ən tragikomik tərəfi isə həyat yoldaşının fəryadıdır. Bir tərəfdən ərini dayandırmağa çalışan, digər tərəfdən isə klub rəhbərliyinə "borc" hesabı kəsən qadın, əslində müasir azarkeşin "istehlakçı" tərəfini ortaya qoyur. "Mən sənə duyğumu, vaxtımı və əsəblərimi verirəm, sən isə qarşılığında mənə qələbə borclusan".

Lakin gəlin reallığa baxaq ki, heç bir klub rəhbərliyi pəncərədən atılan televizora görə məsuliyyət daşımır. Çünki futbol bir oyundur, həyat isə o oyunun bitdiyi yerdən, evimizin daxilindən başlayır.

Azarkeşlik sevdiyi rənglərin arxasınca getməkdir, lakin bu sadiqlik evdəki əşyaların, ailə hüzurunun və ya başqalarının təhlükəsizliyinin üzərinə çıxmamalıdır.

Bu gün Türkiyədə, sabah bəlkə də başqa bir yerdə... Məğlubiyyəti həzm edə bilməmək mədəniyyət çatışmazlığının ən bariz göstəricisidir. Qələbəni qeyd etməyi bildiyimiz kimi, məğlubiyyəti də ləyaqətlə qarşılamağı öyrənməliyik. Əks halda, meydanda uduzan komanda, evdə isə uduzan biz oluruq həm maddi, həm də mənəvi baxımdan.

"Fənərbaxça" azarkeşinə yeni bir televizor gələrmi, bilmirik. Amma ümid edirik ki, o azarkeşə və onun timsalında bütün emosional azarkeşlərə yeni bir "səbir və məntiq" filtri gələr. Çünki 90 dəqiqə bitir, amma qırılanların yerini doldurmaq bəzən illər alır.

Leyla Mirzə, Bizimyol.info