“Azərbaycan mahnıları oxuyub, şeir deyəndə ermənilər bizə daş atırdılar, ağızlarına gələni deyirdilər” FOTO+ÖZƏL

“Samux rayonunun Tatlı kəndində doğulmuşam. Amma anam da, atam da Göyçə mahalının, Basarkeçər rayonunun Nərimanlı kəndində anadan olublar. Kəndimizin 5 dəfə adı dəyişdirilib. Yaxşı ki, bizim kənddə yüksək vəzifələri tutanlar azərbaycanlı idilər. Sonuncu dəfə kəndin adı Nərimanlı olaraq qalıb. Rayonun ictimai-siyasi işində də ən fəal Nərimanlı kəndi iştirak edib. 1940-cı illərdə vəziyyət gərginləşdi, camaatın yarısı gəldi bura, yarısı getdi Göyçədə qaldı. Atam da, anam da elə uşaq vaxtı Göyçədən Samux rayonunun Tatlı kəndinə gəliblər. Bizdən başqa bütün qohumlarım-bibimgil, əmimgil, xalauşaqları hamısı orada yaşayırdılar. Bibimin bir övladı var idi, o da universitetə daxil olandan sonra tək yaşayırdılar. Mən gedib onların yanında qaldım. 1-ci sinifdən 8-ci sinfə qədər mən Nərimanlı kəndində, bibimin yanında yaşamışam. Sonra valideynlərim məni Samuxa çağırdılar, 9-10-cu sinifləri gəlib burada oxudum. 1974-cü ildə məktəbi bitirib, Tibb Universitetinə daxil oldum. 1988-ci ilə qədər-sonuncu deportasiyaya qədər bütün qohumlarımız orada idi. Sonra hamısı köçüb gəldilər”.

Bunu Moderator.az-a açıqlamasında əslən Qərbi Azərbaycandan olan Rizvan Əsgərov deyib. O daha sonra əlavə edib:

“Nərimanlı kəndində təhsil çox güclü idi. Orada olan təhsil heç bir yerdə yox idi. Yadımdadır ki, qonşu kəndlərdən gəlib bizim kənddə təhsil alırdılar. Niyə görə? Əlbəttə ki, müəllimlərin savadına görə. Məktəb çox ciddi rejimli idi. Göyçənin qışı şox sərt idi. Qarı təmizləməsən getmək mümkün deyildi. Həmin qışın oğlan çağında bir də görürdün ki, qapı döyülürdü, 2 müəllim girirdi içəri. Orada məhəllə-məhəllə müəllim təhkim etmişdilər. Təhsilə bu qədər önəm verirdilər. Mən bunu heç bir yerdə görməmişəm. Nərimanlı kəndinin ətrafında olan kəndlərdə bir dənə də olsun erməni yaşamırdı. Ermənilər adətən Basarkeçərdə yaşayırdılar. Başqa heç bir kənddə erməniyə rast gəlməzdin. Hamımız ermənilərin xasiyyətini bilirdik. Mənim yadıma gəlir, bayramlarda bizi Basarkeçərə aparırdılar, biz də gedib mahnı oxuyurduq, şeir deyirdik. Ermənilər bizə daş atırdılar, ağzından çıxanı deyirdilər. Uşaqlıqdan onların türklərə qarşı münasibəti bu cür idi. O vaxt Gəncədən Basarkeçərə avtobus işləyirdi. Bibimgilə gedəndə yoldaşı gəlib rayonun ayağında məni gözləyirdi ki, birdən ermənilər gəlib mənim qabağımı kəsərlər. Oxuduğum məktəbin sağında-solunda qədim, tarixi türk məzarlıqları var idi. Ermənilər həmin məzarlığı ləğv edib, onun yerində məktəb tikdilər. Tarixi abidələrin hamısını darmadağın etdilər. Qazıntı aparanda ordan nə qədər insan sümükləri, skeletləri çıxdı. Məqsədləri də tarixi yerli-dibli silmək idi. O qədər boş yer var idi ki, orada məktəb tikə bilərdilər. Amma düz gətirib məzarlıqda məktəb tikdilər. Nərimanlı kəndində bütün bayramlara-ələxsus da Novruza, onun çərşənbələrinə xüsusi hazırlaşırdılar. Su çərşənbəsində uşaq gəlib məktəb direktorunu sulayırdı. Bu da bir adət idi. Məktəb direktoru heç nə demirdi, deyirdi ki, adətdir də. Mən ordan gələndən sonra bu adətlərin heç birini görmədim. Bibimgili namaz da qılırdılar, oruc da tuturdular, Ramazan bayramını da qeyd edirdilər. Azərbaycanın nə qədər adət ənənələri var idisə, hamısı Nərimanlıda idi. Yazda Nərimanlı kəndində, dağətəyi ərazilərdə elə güllər, çiçəklər bitirdi ki.. Yaxşı ki, biz də bu adətləri, ənənələri öz övladlarımıza təbliğ edə bilmişik. Bizim övladlarımız Nərimanlıya getmək arzusu ilə yaşayırlar. Hansından soruşsan deyəcək ki, “mən Göyçəliyəm, mən Nərimanlıyam”. Cənab prezidentin sözündən sonra bizdə böyük ümid və inam yarandı ki, biz Qərbi Azərbaycana qayıdacağıq. Qayıtsam orada ev tikib, nəvə-nəticələrimlə yaşamaq istərdim. Bu mənim kimi bütün Qərbi Azərbaycanlıların arzusudur. Bilmirəm o günü görəcəyəm ya yox?” deyə Rizvan Əsgərov bildirib.