Azərbaycan mədəniyyəti öz evinə qayıdır

Mədəniyyət dünyaya açılan pəncərədir. Bu pəncərədən xalqın tarixini görürlər, onun xarakteri tanıyırlar, kimliyini duyurlar. Mədəniyyət minilliklər boyu daşdan, səsdən, sözdən yoğurulmuş müqəddəs yaddaşdır. Mədəniyyəti uluların nəfəsi, sevincin rəngi, kədərin səsi, birliyin ruhu da adlandırırlar. Xalqın mədəniyyəti çöksə, o xalqın ruhu ölər, ona görə mədəniyyət millətin varlıq kodu kimi qəbul edilir. Bu, dünyanın hər yerində belədir.
Bütün bunaları bilə-bilə uzun illər mədəniyyətimizə zərbə vurulub. Və təəssüf ki, bunlar içimizdən olub. Bunu demək acıdır, amma mütlqə demək gərəkdir. 

Bəli, Azərbaycanda uzun illər “beşinci kolon” mədəniyyətin damarına sancılıb. Onlar çevik bir özgələşdirmə siyasəti yürüdüblər. Niyyətləri sadə və anlaşıllan idi, xalqı kökündən qoparmaq, özündə qəribsətmək, içini boşaltmaq.

Bu kolon dilimizi əzib keçmək istədi, dəyərlərimizi dumanlı göstərdi. Mədəniyyətimizi əhəmiyyətsiz kimi təqdim etdi. Cəmiyyətin yaddaşını pozmaq istədi. Hər zaman yaddaşmız zəifdir və s. bu kimi əksiklik komplekləri ilə düşüncələrimizi yüklədi.

Bu qorxulu ünsürlər guya mədəni siyasət yürüdürlər adı ilə millətin ruhuna zəbələr endirdilər. Tarix dəfələrlə sübut edib ki, düşmən bir xalqı məhv etmək istəyirsə, ilk olaraq onun dilinə zərbə vurur, əxlaqına ilişir, dəyərlərinə hücum çəkir. Nə yazıq ki, biz uzun illər bu ağırıların acısını yaşamağa məhkum olmuşuq. 

“Beşinci kolon” həmişə olub və olacaq. Biz bu antimilli ünsürlərə qarşı hər zaman ayıq və dik durmalıyıq. Və zaman gösərdi ki, durduqa da… 

İndi səffaflığın və milli kadrların dövrü başlayıb. Çox sevindirici haldır ki, bu gün yeni bir situasiya yaranıb. Mədəniyyətə milli düşüncə, milli mövqe, milli kadrlar gəlir. Şəffaflıq yaranır. Cəmiyyət illərdir gizlənən ünsürlər görməyə başlayır. Maskalar düşür. Hər şey açıq-aşkar üzə çıxır. 

Açıq gözlə baxanda mədəniyyətə sahib çıxan da bəllidir, ona balta çalan da. Və şəffaflıq mədəniyyətimizin qələbəsidir.

Mədəniyyət deyəndə ilk növbədə dilimiz yada düşür. Dil millətin canıdır. Prezident İlham Əliyevin Milli Elmlər Akademiyasının 80 illiyində Azərbaycan dili ilə bağlı fikirləri, verdiyi dəyər, dilimizi milli təhlükəsizlik məsələsi kimi qabartması bizim üçün mühüm mesajdır. Dilini qoruyan xalq heç vaxt məğlub olmur.

Bu gün mədəniyyətimizi qorumaq tarixi zərurətdir. 44 günlük Zəfər savaşı ölkədə tam fərqli əhval ruhiyyə yaradıb. İndi Qarabağ şikəstəsi nisgil, həstər emosiyası yaratmır. Gələcəyə inam, Qərbi Azərbaycan mədəniyyətinə sahiblənmək istəyi aşılayır. 

Təsadüfi deyil ki, uzun illərdir Heydər Əliyev Fondu bütün dünyada mədəniyyətimizə hamilik edir, onu təbliğ edir. Bu təbliğ millətin ruhunun, varlığının xaricdə musiqimizin səsli simfoniyasıdır. Əcnəbilər bu simfoniyanı artıq qəbul edirlər.    

Amma mədəniyyəti qorumaq tək dövlət qurumu, yaxud Fondun işi deyil. Ziyalılar, müəllimlər, sənət adamları, jurnalistlər, gənclər, valideynlər, hər bir Azərbaycanlı mədəniyyətimizin keşikçisi olmalıdır. Mədəniyyətə yiyələnmək millətə sahib çıxmaqdır. Mədəniyyəti qorumaq gələcəyimizin təhlükəsizliyidir. 

İndi qürurla deyə bilirik ki, Azərbaycan yeni mərhələnin astanasındadır. Ərazi bütövlüyümüz təmin edilib. Ruhumuz, qürurumuz öz yerini tapıb. Dəyərlərimiz öz sahibinə dönür.

Və mədəniyyətimiz öz evinə qayıdır. Bu dönüşü dayandırmaq mümkün deyil. Çünki xalq mədəniyyətinə sahib çıxmağa başlayıb. Xalq olanda heç bir "beşinci kolon", heç bir yad ünsür bu birlik qarşısında duruş gətirə bilməz.

Sevinc MƏHƏRRƏMOVA