Bəyaz qarın nağılı

Neçə gündür bəmbəyaz qar yağır. İnsanların giley-güzarına məhəl qoymadan yağır, sanki göydən yerə tər-təmiz nur səpələyir. Qar dənəcikləri ehmalca Yerə enir, ətrafı bəyazlığın ecazkar sehrinə bürüyür. Bu sehrli görüntü insanın qəlbinə dolur, duyğularımızı əsrarəngiz və möcüzəvi hisslərlə zənginləşdirir. Göy təmiz, yer təmiz... İlahi, bu təmizlik necə gözəl bir anlamdır. Bu sehirli mənzərənin bitəcəyini düşünəndə içinə bir soyuqluq dolur. Güclü bir hiss baş qaldırır səndə. Həyat nə qəribədir. Elə ki, istədiyinə nail olduğunu  hiss edirsən, elə həmin anda da, o, yox olub gedir, səndən uzaqlaşır, yenə də əlçatmaz  bir istəyə çevrilir. 

Nədənsə, yaş ötdükcə insan daha kövrək olur, mistik düşüncə tərzinə üstünlük verir. Belə düşüncələrdən nə qədər özümü uzaq tutmağa çalışsan da, nə etmək olar, sonda axı sən də bir insansan...

Qarın yağması mənə lap uşaqlığımı xatırlatdı. Səhər tezdən dizə çatan qarın içindən güc-bəla özümüzə bir cığır açaraq deyə-gülə dərsə gedər, qan-tər içərisində məktəbə çatardıq. Yanaqlarımız tər-təmiz, bum-buz havadan qıp-qırmızı olardı. Zəngin çalınmasını səbirsizliklə gözləyərdik, beş dəqiqəlik tənəffüsü qar topu oynamaq  üçün qənimət sayardıq. Qarın kefini çıxardar, məktəbin qarşısındakı təpəcikdə doyunca sürüşərdik. Həmin günlər məktəb illərindən yaddaşımızda qalan ən şirin xatirələrdir. O günləri xatırlamaq üçün səhər tezdən həyət qapısını açdım. Yola çıxdım. Gözüm məktəbə gedən uşaqları axtardı. Sakitlik idi. Bu zaman yanımdan bir maşın ötdü. Qonşum uşağını məktəbə aparırdı. Deməli, digər uşaqlar da məktəbə maşınla gedəcəklər. Axı həyətində maşını olmayan yoxdur. Bu uşaqların elə indidən böyük bir zövqdən məhrum olduqlarını düşünərək içimə təəssüf hissi dolur. 

Bir-neçə çayxanaya ötəri də olsa, göz yetirirəm. İçəridə qələbəlikdir. Qəribədir, bu insanlar niyə özlərini qapalı məkanlarda daha yaxşı hiss edirlər. Qardan – axı belə qar tez-tez yağmır – həzz almağı heç ağıllarına da gətirmirlər. Mən isə neçə illərdir belə qarın həsrətində idim.  Bu qar məni öz aləmimə qərq etdi. Bu qar mənə uşaqlıq xatirələrimi qaytardı. Bu qar dünyamızın təmizlik, saflıq fəlsəfəsidir. İnsanların bu təmiz, ləkəsiz, bəm-bəyaz saflığa biganəliyi məni qarın şaxtasından çox üşüdür. Qarın soyuğuna isti geyinməklə və ya isti bir guşəyə çəkilməklə qalib gələ bilərsən, amma insan biganəliyinin verdiyi soyuğun buzunu heç bir isti əritmir. 

Bu qarın da bir ömrü var. Qar dənəcikləri təbiətə qarşı insanların pis münasibətindən doğan bütün eybəcərlikləri ört-basdır etmişdi. Təbiət bir rəngdə, bəyaz rəngdədir. Yenə qar əriyəcək, bu eybəcərliklər üzə çıxacaq. Düşünürəm, kaş bu qar insanların pis və yanlış düşünçə və əməllərini də təmizləyəydi. İnsanın əməl gözəlliyi onun mənəvi zənginliyinə dəlalət edir. Deyirlər, həyat inkişafın yüksək mərhələsindədir. Bəs ictimai şüur? Onu, təəssüf ki, deyə bilmərəm.

Qarın gözəlliyindən, onun insana bəxş etdiyi sevincdən, bir qar nağılından yazmağa oturmuşdum. Nə edim ki, yenə də fikirlərim haçalandı. Yaxşı ki, elə mövzu ətrafında haçalandı. Məni heç kəs fikrimdən döndərə bilməz. Qarın bəxş etdiyi sevinc hissi, bəyaz gözəlliyin səssiz simfoniyası ruhumu oxşayır. Siz də bu səssizliyi dinləyin, bu gözəlliyi içinizə çəkin, bax onda mənimlə həmfikir olacaqsınız və məni bu düşüncələrimə görə qınamayacaqsınız.

Elmira Mehdiqızı,
“Zaqatala” qəzetinin baş redaktorunun müavini