Biliklə nurlanan hünər Bizim Rövşən

Elman Cəfərli

Rövşən orta məktəbdə riyaziyyatı yaxşı oxuyurdu. Fiziki cəhətdən sağlam və cüssəli idi, idmanı sevirdi. Qaçışda ona kimsə çata bilməzdi. Futbol azarkeşi idi, özü də yaxşı oynayırdı. Amma ona hər zaman sinifin futbol komandasında qapını etibar edirdik və o da bizi yarıdır, çərçivəni yaxşı qoyurdu. Rövşənin gülməyi də bir ayrı aləm idi. Gözü yaşarana qədər gülür, bizi dərsin ortasında “zibilə salırdı”. Çünki ona baxıb biz də özümüzü saxlaya bilmirdik.
1992-ci ildə orta məktəbdən məzun olanda biz Bakıya ali məktəbə yollandıq. Rövşən isə kənddə qaldı, bir il sonra hərbi xidmətə çağırıldı. Cəbhənin ən qaynar nöqtələrində xidmət etdi.
Rövşən keçdiyi ağır döyüş yolunu anlatmağı sevmir. Amma arada “saqqızını oğurlayıb” danışdıra bilirəm.
***
Deyir ki, əsgərliyə 93-ün mayında çağırılıb. Təxminən 2 aylıq təlimdən sonra gənc əsgərləri döyüş bölgəsinə yollayıblar: “1993-cü il iyul ayının 23-də bizim hərbi hissəni Ağdam rayonuna döyüş bölgəsinə gətirdilər. Biz Ağdama gələndə ermənilər artıq şəhərin mərkəzini və rayonun bir çox kəndləri işğal etmişdilər. Biz Əfətli kəndinin girəcəyində döyüş mövqeyi tutduq. Gecə səhərə qədər postda hücum əmrini gözlədik. Səhərə qədər ermənilərin şəhərdə və kəndlərdəki yandırdıqları evlərin tüstüsü hər tərəfi bürümüşdü. Səhər açılanda bizim bölüyü kənddə olan bir fermanın yaxınlığındakı mövqeyə gətirdilər. Səhərə qədər səngər qazaraq mövqeyimizi möhkəmlətdik. Səhər açılanda ermənilərin hücumu başlandı. Onların dağlardan necə endiklərini binoklla görmək olurdu. Bizdən dəfələrlə çox idilər. Güclü atışma başladı. Hətta atışma o dərəcədə idi ki, başımızı səngərdən qaldıra bilmirdik. Toplarımızdan və zirehli texnikalarımızdan bizə dəstək gəldi və biz əks-hücuma keçdik. Erməniləri Əfətli kəndindən çıxartmağa müvəffəq olduq. Əks-hücum əməliyyatı bir neçə gün davam etdi və ardıcıl olaraq erməniləri geri otuzdurduq. Ağdamda döyüşdüyümüz müddətdə rayonun Əfətli, Yusifcanlı və Novruzlu kəndlərini və həmçinin Ergi deyilən ərazini düşmənlərdən azad etdik”.
Döyüş səhnələrini elə təsvir edir ki, sanki Sovet dövründə almanlarla müharibədən çəkilmiş filmə baxırsan.

“Getməyin, hamınızı öldürəcəklər”
“Ağdam cəbhəsində bütün istiqamətlərdə ermənilərin hücumu dəf edildi və düşmən geri otuzduruldu. Amma ermənilər bu dəfə Füzuli istiqamətində fəallaşmağa başladılar. Onlar rayonun demək olar ki 90%-ni işğal etmişdilər. Odur ki, 1993-cü il avqust ayının 23-də bizim hərbi hissəni Füzuliyə döyüş bölgəsinə gətirdilər. Füzuliyə gedərkən yol boyu öz doğma yer yurdlarından necə didərgin düşən insanları görürdük. Yolboyu ev əşları ilə dolu yük avtomobilləri karvanı hərəkət edirdi. Zorla ev-eşiyindən çıxarılan insanların üzündən kədər, pərişanlıq yağırdı. İnsanlar necə ümidsiz idilər ki, bizi görən bəziləri “getməyin, yazıqsınız, hamınızı öldürəcəklər” deyirdilər. Füzuliyə gələndə düşmən Əhmədbəyli kəndinin üstündəki təpələrdən əsas yolu atəş altında saxlayırdılar. Biz döyüş üçün mövqeyimizi seçdik və əks hücuma hazırlaşdıq. Səhər hava açılana yaxın əks hücuma keçdik. Bu hücumla düşməni Füzuli şəhərinin 8 km məsafəyə qədər qovmağa müvəffəq olduq. Ermənilərdən 150-dən çox əsir və xeyli sayda texnika götürə bildik”.
“Avtomatın qundağı ilə vurub silahını aldım”

Füzulidə ağır döyüşlərdə iştirak edib Rövşən. “Mirzə, bir dəfə erməni hərbi maşınının Horadiz istiqamətindən gəldiyini gördük. Onları atəş altında saxladıq və qaçmağa imkan vermədik. Mən güllə yağışı altında maşına tərəf getdim. Maşında iki nəfər idilər. Biri qaçıb gizlənə bilmişdi, amma ikinci maşının arxasında dayanmışdı. Yan tərəfdən yavaşca maşının arxasına keçdim və avtomatın qundağı ilə erməni terrorçusunun başına zərbə endirib silahını əlindən aldım. Qarabağda yaşayan ermənilərdən idi, ona görə Azərbaycan dlində yaxşı danışırdı. Ayağıma düşüb yalvarmağa başladı. O hər dəfə Azərbaycanca danışanda lap qəzəblənirdim. Gördüm əlimdən bir xata çıxacaq, gətirib bölüyə təhvil verdim”.
“Komandirim başı dizimin üstündə şəhid oldu”