Bir dəstə bənövşə

Yaz özünəməxsus füsunkarlığı ilə ruhu oxşayır. Təbiətin səxavəti könül açır. İlk baharda yerdə çiçəyi-gülü və suların səsini, göydə durnaların dəstini sevirəm. Tanrı hər şeyi gözəl yaradıb, ay gözü göyçək! Məni özünə məftun eliyən yaz qəlbimi təbiətlə ünsiyyətə necə gözəl səsləyir, sən ki bilirsən.

Hansı gül öz vədəsindən tez açılır ki?  Bənövşələr də öz vədəsində yaz yağışında sığallana-sığallana ətrini yayır. Təbiətin tərlan yazı gələndə bənövşələr kol dibindən boylanır. Çöllərimizin yaz bəzəyi, ellərimizin göz bəbəyi, şeirimizin söz düzəyi bənövşə elə ürkək, elə kövrək olur ki... Hara baxırsan, yazda könül açan mənzərə görürsən.

Ömürdən ötən illər yazdan-yaza dəyişsə də, təbiətin yaz çətiri gözlərimə köçür. Axır qismət oldu, bu yaz yenə bənövşənin qönçəsi ilə göz-gözə qaldım. Bu yaz könlümün güzarı yenə büllur bulaqlardan düşdü. Duyğularıma durnagözlü bulaqların zümzüməsi sızdı. Bulaqların bənövşəyi sularından qız bənövşənin ətri gəldi. Ruhum saz üstə gülləndi, könlüm şeir havasında dilləndi. Dönüb-dönüb bənövşə soraqlı şeirlər oxudum. Cilvəli misralar, duyumlu sözlər könlümdə körpəlikdən yuva qurub. Dirili Qurbani sözlə bənövşənin şəklini elə çəkib ki.

Ustadın bənövşə eşqinin ləngərinə, sözünün səngərinə bir bax:

“...Ayrılıqmı çəkib boynu əyridi,

Heç yerdə görmədim düz bənövşəni”

Dədə Qurbaninin “Bənövşə”sindən sonra mən hansı hünərlə bənövşəyə sevgimi şeirin diliylə deyirəm, bilmirəm?! Amma ürəyimi həzrəti söz elə gözəl dilləndirir ki... Bənövşə boynubükük camalını kol dibindən göstərib könlümü sözə tutur. Düşüncəli duyğuları diksindirən sözlər beləcə sıralanır. Söz bəhrində inci təzə, inci tər...

Qələm götürüb, bənövşə sevdalı könül dəftərimə bu qoşmanı yazdım:

Vurulduğum çiçəyimsən, gülümsən,

Nədən belə qəmlənmisən, gülümsə...

Bənövşətək bəndə düşmək zülümsə,

Qoy düşüm yerinə, bəndə, bənövşə.

Dünyanın çiçəkli çölləri çoxdu,

Dünyanın ətirli gülləri çoxdu,

Sənin ətrin kimi ətir ki, yoxdu,

Doymaram ətrindən mən də, bənövşə.

Ayrıldın çiçəklər, güllər içindən,

Gizləndin tikanlı kollar içində.

Boynunu bükmüsən belə biçimdə

Yaman təklənmisən gendə, bənövşə.

Xarlanıb kol dibində indi qar,

Çəkəcəyəm həsrətindən intizar.

Boylanarsan yetişincə ilk bahar,

Yenə görüşərik yenə, bənövşə.

Bu şeir bənövşə ətirli könlümdən keçdi. Bir qom bənövşə kimi sizlərə ərmağan etdim. Bənövşə ətirli, bənövşə xətirli olasınız, əziz oxucular. Hər bənövşənin öz rişəsi, hər könlün öz bənövşəsi var. Hər kəsin bənövşə ovqatı özünə bəllidir. Mənim bənövşə sovqatım da ömrümün payızında özümə bir təsəllidir. İnsan pünhanda qalanda fikirlərə qərq olur. Yazdım ki, ürəyimin bir qom bənövşə yükündən azad olum...

Həzi HƏSƏNLİ,

şair-publisist