Bir sehrbaz günəşin başını kəsib... (ŞEİRLƏR)

Cavid Fərzəli

Bütün Diktatorlara həsr olunur...

Bir sehrbaz günəşin başını kəsib,

Kölgəni diz çökdürür gümbəzin qaramtıl rəngləriylə.

Sirk ustası çubuğunun ucunda

İşığı qovur oturacaqların gözlərindən.

Pəncələrini əhliləşdirdim yırtıcı kuklaların,

Dişlərindən isə heç vaxt yaxa qurtara bilmədim.

Mən bu sirkin sahibiyəm,

Mən bu çöhrənin cəlladıyam!

Küçələrin ürəyinin qaranlığında

Ay işığının dərisini soyuram,

Göylərin boğazını üzürəm,

Buludların qanadlarını kəsəcəyəm.

Mən gəlirəm–

Ağacların kölgəsinə diz çökdürməyə!

Vəfa dediyiniz o it leşini

Qar kəfənindən çıxarıb addımlarımla parçalayıram.

Qoy qəfəsimin gümüşü ölümünü dadsın bülbül,

Bağrı çatlasın arıquşun.

Ayrılıq divarlarının ciyərinə su gəlir,

Yaddaşını xərçəng gəmirir

Saat əqrəblərinin.

Gözlərimin dişinə çəkdiyi dumanı

Küçələrin üzünə çırpıram,

Qar topundan əli üşümüş bir qoca kimi.

Mənə kor küçələrin sədaqətindən dəm vurma,

Sən, it südü əmmiş nökər!

Sənin ovucların bu çürümüş əsarətin dilənçisidir.

Addımları qırışmış yollarda ağacların dilini doğrayıb,

Qaranlığın ac ağzına atacağam.

Yağışları çeynəyib udur çirklənmiş şəhər,

Küçələrin xoşbəxtlik rəsmini divarlardan soyuram.

Qoy diz çökmüş quzğunluq intihar önündə titrəsin.

Yumruğumun heykəli azadlığın beli kimi əyilir,

Küçələr qurd dişini batırır ürəyimin yumşaqlığına…

Damarlarımda quduzluğun qara qanı axır,

Körpə küçələrin üzünə.

Gülüşünü dodaqlarından soyacağam,

Hər çiçəyi dərib, bir baharın xəyanəti kimi

Ağacların üstünə atacağam.

Sehrli çubuğumun qarşısında diz çökmüş quzğunluq

Təkcə səltənətimə baş əyir.

Kölgəmi boğub öldürdüm ki,

Kimsə əllərimdə üzümü görməsin!

Gecənin dırnaqlarıyla oyuram yuxularımın gözlərini.

Əllərimə çürümüş meyitlər arasında taxt qurmuşam,

Səhnəmin ürəyini dar ağacının külü ilə doyurmuşam.

Mən axar çaya daş ürək bağlamış sirk ustasıyam;

Nə Tanrının ürəyi yanır mənə,

Nə şeytanın dilinə gəlirəm.

Canavar dişlərimə yalvarma mənim!

Görürsənmi,

Barmaqlarımın toxunduğu hər güzgü qan qusur.

Bir uşaq dəmir pərdələrin üzünü çırmaqlayır…

Üsyan nəğmələrinin içində,

Bir ata barmaqlarının gözləriylə yuvasının ağzını axtarır,

Xatirələrini nüvə yuvasında isti tutur foton işıqları,

Bəlkə nə vaxtsa, qanı axmış günəş nömrələrini

Qandallayar sirk ustası...

***

Günbatımının qızılı kölgəsiyəm,

Evimizin çiyinlərindən boylandım oğlumun addımlarına.

Ay işığının qanı sızır gecənin divarlarından.

"Daş kimi dayanmısan,” dedi oğlum,

"Gəl, oyun oynayaq.”

Sinəmin üstündə bir ev tikdi,

Düzdü ürəyimə yumru oyuncaqlarını.

Gözlərimi pəncərə tək asdı balaca divarlarından.

Telefondan barmaqlarımın dodaqları öpür sarımtıl rəqəmləri.

Corablarımın boğazında ayaqlarım intihar çabalayır.

Tanrıdan gizli nəfəs alırdım,

Sinəmdəki o ev uçmasın deyə.

Boyunu ultrabənövşəyi buludlara bükdüm,

Baxışlarımda cizgi filmi tək asıldı barmaqların.

Necə oldusa, o evi yuxu tutdu,

Oyuncaqların yuxusu qaçdı.

Heyif,

Əyninə divar köynəyi geyindirməyi bacarmadım.

O evi həmişə gözlərimin yerinə qoya bilmədim.

Günəş dişinə çəkdi bozarmış kölgələri.

Səhər həyətdə topu uzağa vurdum –

Ayaqlarımı inandırdım ki,

Oyun bitməyib.

Ayaqqabılarım yolların məzarıdır.

İndi o oyuncaqlar arasında

Qanadı qırıq təyyarə tək uzağam göy üzünə.

Səni tək buraxmaq,

Zeytun ağacını susuz böyütməkdir.

Bel bağlama payızın yaddaşına, oğlum,

Küçələrin taleyini elektron ağaclar yaşayır indi.

Saat əqrəbləri süd dişlərini içir,

Yaşamağı öyrənmək, əllərini unutmaqdır.

Bir uşaq səsi qulağımda iməkləyir:

"Adamlar oyuncağa dönür,

Yuvaların ovuclarında.”

Unutma,

Yumruğunu küçələr savaş üçün böyüdür.

Bağışla,

Barmaqlarımda yağışların evi çətirlər oldu.

Daha doğma güzgülərin addımlarıyla

Yeriməyi unutdum.