“Çətinliklə hərəkət etdik, amma dayanmadıq...”

...Ukraynalı əsgər Sergey Tişçenko ardıcıl 472 gün cəbhə xəttində keçirib. Və bu günlərin əksəriyyətini daimi atəş altında, gün işığı və təmiz hava olmadan rütubətli yeraltı bunkerdə olub.

SİA-nın məlumatına görə, o, bunu Kiyev yaxınlığındakı evinə qayıtdıqdan sonra The New York Times qəzetinə verdiyi müsahibədə danışıb.

...Ümid edirdim ki, bir ay, maksimum iki ay olacaq. Bunun bu qədər uzun çəkəcəyini gözləmirdim, - deyə əsgər etiraf edib. ...2023-cü ilin fevral ayında səfərbər edilmiş 46 yaşlı Tişçenko ixtisasca baytar və beş uşaq atasıdır.

O, döyüş feldşeri kimi xidmət edib və 2024-cü ilin yayında Donetsk vilayətindəki 30-cu briqadaya köçürülüb.

Ona yeni rotasiyasının müddəti barədə məlumat verilməyib.

Əvvəlcə o, standart 30-40 gün gözləyirdi, lakin 2024-cü ilin sentyabrında mövqeyə hücum zamanı yoldaşlarının öldürüldüyü və heç bir əlavə qüvvənin gəlmədiyi məlum oldu ki, əvəzedici olmayacaq.

Rus qoşunları qumbara və partlayıcı maddələrlə dolu qutular atdılar, hətta bunkeri gizlədən xəndəyin kənarına çatdılar. ...Ümid etməyə davam etdik və bu, uzandı, - Tişçenko deyir bunu.

...Sonda özümüzü razı saldıq ki, nəticədə yalnız müharibə bitdikdən sonra geri çəkiləcəyik, çünki bizi əvəz edəcək heç kim yox idi.

2025-ci ilin fevral ayından bəri, Rusiyanın dron hücumlarının artması səbəbindən qoşunlar bunkerdən çıxmağı faktiki olaraq dayandırdılar. Aşkarlanmamaq üçün kiçik pəncərə bağlanmalı oldu. Onlar aylardır günəşi görmürlər, vaxtı izləmək üçün yalnız telefonlarındakı saatlara və təqvimlərə güvənirlər. Təchizat dronlar tərəfindən təmin edilirdi - su, konservləşdirilmiş qida və batareyalar gecələr düşürdü.

Bəzən təchizat çatışmırdı. Dünya dəyişdi, amma bunker qaldı. Şimali Koreya qoşunları cəbhə xəttində peyda olsa da, Ukrayna F-16-ları qəbul etsə də və dünya liderləri əllərini dəyişsə də, bu hadisələrin heç biri bunkerə çatmadı.

Radio rabitəsi yalnız şirkət məlumatlarını ötürürdü, müharibənin aydın mənzərəsi yox idi. Təxliyə üçün ümid payızda yarandı, lakin hava şəraiti ilk cəhdi pozdu. Yalnız ikinci cəhddə Tişçenko və başqa bir əsgər mövqelərini tərk edə bildilər.

Əsgər xatırlayır ki, “...ayaqlarımız pambıq kimi hiss olunurdu. Güclə yeriyə bilirdik, amma dayanmadıq.

Briqada komandiri Dmitri Dobuş rotasiyanın qeyri-adi dərəcədə uzun olduğunu etiraf edərək əsgəri əsl vətənpərvər adlandırdı, lakin əlavə etdi ki, təəssüf ki, belə vəziyyətlər gərgin döyüşlər və şəxsi heyətin çatışmazlığı şəraitində baş verir. "Təəssüf ki, bunlar müharibənin hazırkı mərhələsinin reallıqlarıdır, - deyə komandir etiraf edir.

...Tişçenko və əsgər yoldaşı nəhayət ki, sağaldıqda, ilk etmək istədiyi şey əllərini yuyub ailəsinə zəng etmək idi. Əsl görüş daha sonra, onun evində baş tutdu.

Əli Babayev