Distant təhsil: Sinif otağından ekrana uzanan tənhalıq

Bəzi bölgə məktəblərində müəllim çatışmazlığı səbəbindən distant təhsilə keçilməsi xəbəri ürəkləri sızladır. Uşaqların gözündəki parlaq ümid, sinif otağının canlı müzakirəsi, müəllimin ilham verən səsi… hamısı ekran arxasına sıxışır. Təhsil yalnız bilik deyil, həm də ünsiyyət, sosiallaşma, yaradıcılıq və hər gün yeni suallarla dolu bir macəra deməkdir. Distant təhsil isə bu macəranı parçalayır, uşaqları yalnızlıqla, ekrandakı soyuq rəqəmlərlə qarşı-qarşıya qoyur.

Müəllimsiz siniflərdə itən yalnız dərs saatları deyil, həm də uşaqların gələcəyə inamıdır. Hər bir övladın üzündə parlayan maraq, suallarının cavabını gözləyən qığılcımı ekran əks etdirə bilmir. Bu, təkcə təhsildə yox, həyatın ən qiymətli illərində uşaq üçün duyğu, motivasiya və ümid itkisinə çevrilir.

Uşaqların gələcəyi gözümüzün önündə yoxa çıxır. Hər məktəb otağında ola biləcək bir müəllim, bir ilham verən söz, bir xoşbəxt an… bunlar əvəzsizdir. Onları ekran qarşısına sıxışdırmaq, sanki gələcəyi yarımçıq buraxmaqdır. Distant təhsil bir vasitə ola bilər, amma müəllimin əvəzini heç bir texnologiya verməyəcək.
Ekran arxasında dərs almaq uşaqlara yalnız bilik deyil, həm də müəllimlə qurulan bağlılıq və sinif yoldaşları ilə paylaşdıqları anları da əlindən alır. Hər bir uşaq üçün müəllim yalnız məlumat verən deyil, həm də ruhlandıran, maraq oyadan və hər bir sualına dəyər verən bir dəstəkdir. Bu dəstək olmadan, uşaqlar təhsili yalnız texniki bir proses kimi qəbul etməyə başlayır və onların öyrənməyə olan həvəsi zəifləyir.

Bölgə məktəblərindəki bu vəziyyət həm də sosial ədalətsizliyi dərinləşdirir. Uşaqlar fərqli imkanlara malik şəhər məktəbləri ilə müqayisədə daha çox əziyyət çəkir, hətta gələcəkdə seçim imkanları məhdudlaşır. Distant təhsil vasitəsilə öyrənilən biliklər əhəmiyyətlidir, amma uşaqların həyat enerjisi, ümidləri və yaradıcı düşüncəsi yalnız müəllim və sinif mühiti ilə inkişaf edə bilər. Bu boşluğu doldurmaq isə uzun illər çəkə bilər.