Doğma yurdunu azad edən gizir: “Mühasirəyə düşmüşdük...”

Bakı, 28 sentyabr, AZƏRTAC

Hər tərəfdən atəş səsləri gəlirdi. Murad Haqverdiyev və silahdaşları mühasirəyə düşmüşdülər. Qarşıda düşmən mövqelənmişdi, arxada isə geriyə yol qalmamışdı. Cəmi bir neçə saat əvvəl növbəti döyüş tapşırığını yerinə yetirmək üçün inamla irəliləyən xüsusi təyinatlılar, indi özləri ağır və çətin bir sınaqla qarşı-qarşıya idilər...

Belə ağır döyüş anlarını yaşayan xüsusi təyinatlılarımız 44 günlük Vətən müharibəsində böyük şücaət göstərdilər. Həmin müharibədə Daxili İşlər Nazirliyinin Daxili Qoşunlarının xüsusi təyinatlı dəstələrinin şərəfli döyüş yolu Füzulidən başlayaraq Şuşayadək uzandı.

AZƏRTAC-ın bölgə müxbiri xəbər verir ki, qəhrəmanlığı ilə dastan yazan həmin döyüşçülərdən biri də gizir Murad Haqverdiyev idi.

Murad Haqverdiyev 1991-ci ildə Laçın rayonunun Qorçu kəndində anadan olub. O, hələ körpə ikən doğma yurdu işğal edilib, ailəsi digər laçınlılar kimi ata-baba torpağından didərgin düşüb.

Onun uşaqlıq və məktəb illəri köçkün həyatı ilə keçib. Doğma kəndin yolları, evləri, dağları haqqında xatirələr ailə söhbətlərində yaşayıb.

Bəlkə də elə həmin illər onun seçimində mühüm rol oynayıb. Uşaqlıqdan hərb peşəsinə maraq göstərən Murad sonradan həyatını Daxili Qoşunların xüsusi təyinatlı dəstəsində xidmətə bağlayıb. Ən böyük arzusu isə bir gün doğma torpaqların azadlığı uğrunda döyüşmək olub. “Arzum idi ki, bir gün müharibə olsun və mən də doğma el-obamın işğaldan azad olunmasında iştirak edim”, – deyə Murad Haqverdiyev bildirir.

2020-ci il sentyabrın 27-də Vətən müharibəsi başlayanda Muradın illərdir ürəyində yaşatdığı arzu gerçəyə çevrilir. Onun da daxil olduğu xüsusi təyinatlı dəstənin döyüş yolu Füzulidən başlayır. Qarşıda ağır döyüşlər, mürəkkəb relyef və böyük məsuliyyət vardı. Döyüşlər şiddətləndikcə dəstə müxtəlif istiqamətlərdə verilən tapşırıqları yerinə yetirərək irəliləyirdi.

Bu yolun ən ağır məqamlarından biri də mühasirəyə düşdükləri an olur. Çıxış yolu, demək olar ki, yox idi. Qarşıda düşmən, ətrafda atəş, hər an ölüm təhlükəsi…

Murad Haqverdiyev həmin anları belə xatırlayır:

“Biz mühasirəyə düşəndə dedik ki, görəsən, bu mühasirədən çıxıb növbəti döyüş tapşırıqlarını icra edə biləcəyikmi? Amma bizdə hər hansı qorxu hissi yox idi. Orada bizim bir hərbi qulluqçumuz, silahdaşımız şəhid oldu. Şəhidimizin nəşini gətirəndə onun üzərində balaca övladının şəklini gördük...”.

Ağır döyüşlər davam edir. Nəhayət, dəstə Laçın yoluna çatır. Qarşıda mühüm tapşırıq vardı – dəhliz nəzarət altına alınması idi: “Biz Laçın dəhlizinə çatmışdıq. Dəstə komandiri əmr verdi ki, Laçın dəhlizi tutulmalıdır. Şəhidlərimiz də olacaq, yaralılarımız da. Amma biz bu döyüş tapşırığını yerinə yetirməliyik”.

İrəli əmri verilir. Elə həmin anda düşmənin açdığı atəş nəticəsində dəstə komandiri ağır yaralanır. Lakin yaralanmasına baxmayaraq, komandir döyüşçülərə geri çəkilmək yox, irəliləmək işarəsi verir: “Ağır yaralanmasına baxmayaraq, bizə işarə ilə bildirdi: “İrəli, dayanmayın”.

Döyüşçülər tapşırığı yerinə yetirirlər. Laçın dəhlizi nəzarətə götürülür və xüsusi təyinatlılar bir neçə istiqamətdə mövqelənirlər. Bu mənzərənin Murad üçün başqa bir mənası da vardı. İllər əvvəl körpə ikən ailəsi ilə doğma yurdundan ayrılan həmin uşaq, indi Laçına aparan yolun üzərində idi.

Laçın dəhlizində verilən tapşırığın yerinə yetirilməsindən sonra xüsusi təyinatlı dəstə Şuşa istiqamətində hərəkət edir. Yol asan deyildi. Qarşıda yenə ağır döyüşlər vardı. Lakin döyüşçülər addım-addım irəliləyirdilər. Nəhayət, Murad Haqverdiyeyin də olduğu xüsusi təyinatlı dəstə Şuşaya daxil olur.

Şəhərdə növbəti tapşırığı gözləyən döyüşçülər üçün ən yaddaqalan anlardan biri isə burada qələbə xəbərini almaları olur. Döyüş meydanında keçən 44 günün gərginliyi, itkilərin ağrısı və uzun illərin həsrəti həmin xəbərlə birlikdə başqa bir duyğuya çevrilir – Zəfər sevincinə.

Muradın uşaqlıqdan ürəyində yaşatdığı arzu artıq gerçəkləşmişdi. “İndi mənim doğulub boya-başa çatdığım kənd azaddır”, - deyə qürurla bildirir.

Füzulidən Şuşayadək uzanan döyüş yolu qələbəyə olan inamla davam etdi. Sonda qarşıya qoyulan əsas məqsədə çatıldı, işğal altındakı torpaqlar azad edildi.

Murad Haqverdiyev üçün bu Zəfər həm də ikiqat anlamlı idi. Bir vaxtlar doğma kəndini yalnız ailəsinin danışdığı xatirələrdən tanıyan uşaq, indi həmin torpaqların azadlığı uğrunda döyüşmüş qalib əsgərdir.

Gizir Haqverdiyev “Füzulinin azad olunmasına görə” və “Cəsur döyüşçü” medalları ilə təltif edilib.

Müxbir - Rəşad Türkoğlu