Evdə hansı bitkiləri saxlamaq təhlükəlidir?

Ev bitkiləri interyeri daha gözəl və rahat göstərir. Ancaq bəzi məşhur otaq bitkilərinin tərkibində insanlara və ev heyvanlarına zərər verə biləcək maddələr olur. Bəziləri udulduqda zəhərlənmə və ya güclü qıcıqlanma yarada, digərləri isə dəri, göz və selikli qişalara təsir göstərə bilər.

Lent.az xəbər verir ki, dieffenbachia iri və rəngarəng yarpaqlarına görə evlərdə tez-tez saxlanılır. Ancaq onun şirəsində kalsium oksalat kristalları var. Uşaq və ya ev heyvanı yarpağı çeynəsə, ağızda ağrı və yanma, şişkinlik, selikli qişalarda qıcıqlanma və udqunma çətinliyi yarana bilər. Bitkinin şirəsi dəriyə və ya gözə düşdükdə də qıcıqlanma mümkündür.

Dieffenbachia ilə bağlı xalq arasında müxtəlif inanclar da mövcuddur. Bəzi inanclarda onun ailədaxili münaqişələrə və uğursuzluğa səbəb olduğu deyilir. Bunun isə elmi sübutu yoxdur. Real risk bitkinin tərkibindəki qıcıqlandırıcı maddələrlə bağlıdır.

Filodendron da kalsium oksalat kristalları ehtiva edir. Bitkinin şirəsi və ya hissələri ağıza düşdükdə yanma, ağrı və şişkinlik yarada bilər. Buna görə filodendronu uşaqların və ev heyvanlarının çata bilməyəcəyi yerdə saxlamaq daha təhlükəsizdir.

“Qadın xoşbəxtliyi” adı ilə tanınan spatifillum da tam zərərsiz bitki deyil. Onun yarpaq, gövdə və çiçəklərində də qıcıqlandırıcı kristallar mövcuddur. Udulduqda ağız və boğazda yanma, dodaqlarda şişkinlik və ürəkbulanma yarana bilər. Oleandr isə daha ciddi risk daşıyan bitkilərdəndir. Onun bütün hissələrində toksik maddələr mövcuddur və bitkinin udulması təhlükəli ola bilər. Oleandrın hissələrini yandırmaq da məsləhət görülmür, çünki tüstüsü zərərli ola bilər. Əgər evdə kiçik uşaq və ya ev heyvanı varsa, potensial zəhərli bitkiləri əlçatmaz yerdə saxlamaq vacibdir. Bitki almazdan əvvəl onun xüsusiyyətləri və mümkün riskləri barədə məlumat toplamaq ən təhlükəsiz yanaşmadır.

Qeyd edək ki, bəzi bitkilərlə bağlı “bədbəxtlik gətirir”, “evin havasını zəhərləyir” kimi fikirlər xalq inanclarına əsaslanır və elmi fakt hesab edilmir. Təhlükə əsasən bitkinin şirəsi, yarpaqları və digər hissələri ilə birbaşa təmas və ya onların udulması zamanı yaranır.