Gedirəm Bakıya, şair olmağa!

Furqan

Günlərin bir günü, feysbuk hesabımda belə bir xəbərdarlıqla qarşılaşdım...

Və məni gülmək tutdu. Çünki artıq neçənci dəfə idi, ingilis dili öyrənməyə başlamış, sonra həvəsdən düşərək başladığım işi yarımçıq qoymuşdum. Bu bildirişin şəklini yenidən feysbuk hesabımda paylaşaraq yazdım:

"Telefonum da ingilis dilində mənim kimi danışır".

Amma bu bildiriş məni həm də xeyli düşündürdü: niyə bir çox işim yarımçıqdır?

Başladığım, bitirə bilmədiyim bir çox iş gözümün qabağına gəldi. Bitirə bilmədiyim yazılar, hekayələr kompüterimin yaddaşında fayl şəklində qalmışdı. Müəyyən fasilələrlə mənə ingilis dili öyrədən "Dualingo" proqramı telefonumda səbirsizliklə gözləyirdi ki, geri qayıdım. Bəs mən nəyi gözləyirdim?!

Çatışmayan nə idi, görəsən?!

Və çatışmayan nəsnənin nə olduğunu, əslində, çox yaxşı bilirdim: motivasiya.

I KADR: OXUMALISAN!

XX əsrin əvvəllərində Los-Ancelesdə, barlardan birində işləyən bir pianoçu görürük. Hər gün digər iki musiqiçi dostu ilə bara gələn qonaqların musiqi sifarişlərini yerinə yetirən pianoçu bir dəfə çıxılmaz vəziyyətə düşür. Barın daimi müştərilərindən olan imkanlı bir şəxs pianoçuya mahnı oxumasını əmr edir. Pianoçu bu istəkdən boyun qaçıraraq deyir:

"Mən pianoçuyam, piano çalıram, mahnı oxumuram".

Qonaq nə qədər israr etsə də, pianoçu sözündən dönmür. Nəhayət, imkanlı qonaq bar sahibinə şikayətini bildirir və daimi müştərisini itirmək istəməyən bar sahibi pianoçunu mahnını oxumasa, işdən qovacağı ilə hədələyir.

Çarəsiz qalan pianoçu qonağın israrla sifariş etdiyi mahnını oxumağa başlayır. Həmin pianoçu az müddət sonra məşhur müğənniyə çevriləcək olan Nat Kinq Kol (Nat King Cole) idi.

II KADR: BEYİN XƏRÇƏNGİ

42 yaşındasan. Müxtəlif narahatlıqlar keçirərək müraciət etmək məcburiyyətində qaldığın həkim sənə dəhşətli bir diaqnoz qoyub: beyin xərçəngi!

Tezliklə öləcəksən. Ölüb gedəcəksən. Bir neçə ay, uzağı bir il ömrün qalıb.

Və fikirləşirsən ki, ölüb gedəndən sonra mənsiz qalan ailəm nə edəcək? Günlərlə bunu düşünürsən.

1959-cu ildir. Bir neçə ayı qalan ömründə hansı işi görə bilərsən ki, sənə xeyli qazanc gətirsin və həmin gəlir sən öləndən sonra ailənin əlindən tutsun?!

Çox götür-qoy edəndən sonra başlayırsan kitab yazmağa. Gecə-gündüz yazırsan. Ümid edirsən ki, yazdığın əsərlər, romanlar maraqlı olacaq, nəşriyyatlar tərəfindən kitab halına salınacaq, çap ediləcək və oxucular tərəfindən seviləcək. Ən əsası, sən öləndən sonra da gəlir gətirəcək.

Bir il ərzində beş roman yazıb məşhurlaşırsan. Ümid etdiklərin gerçəyə çevrilir.

Və bir ildən sonra yenidən həkim yoxlanışında öyrənirsən ki, sənə qoyulan diaqnoz yanlış imiş.

Haqqında danışdığımız yazıçı Antoni Barces (Anthony Burgess) 76 illik ömründə əllidən çox kitab yazıb. Bəs görəsən, ona səhv diaqnoz qoyulmasaydı, yazıçı olacaqdımı?! "Mexaniki portağal" romanı və digər əsərləri mövcud olacaqdımı?

III KADR: OLİMPİYA ÇEMPİONU

Gördüyünüz foto 1960-cı ildə çəkilib.

Həmin il Yay Olimpiya oyunları Romada keçirilmişdi. Şəkildəki atletlərdən ən öndə olanı Amerikanı təmsil edən Vilma Rudolfdur (Wilma Rudolph).

1940-cı ildə dünyaya gələn Vilma Rudolf hələ körpə olarkən iflic olmuşdu. Həkimlər onun bir daha gəzə bilməyəcəyini deyirdilər.

Lakin biz onu 16 yaşında,1956-cı ildə Avstraliyanın Melburn şəhərində keçirilmiş Yay Olimpiya oyunlarında qaçış üzrə bürünc medal alarkən görürük. Yuxarıdakı fotonun çəkildiyi il isə, Vilma Rudolf qaçış üzrə üçqat olimpiya çempionu olur. O, bunu bacaran ilk amerikalı qadın idmançıdır.

11 yaşına qədər çəliksiz gəzə bilməyən bir qızcığaz necə olur ki, 16 yaşında qaçış üzrə bürünc medal qazanır?!

Təbii ki, özünə inanmağın sayəsində.

IV KADR: GEDİRƏM BAKIYA, ŞAİR OLMAĞA!

Nat Kinq Koldan, Antoni Barcesdən, Vilma Rudolfdan danışandan sonra qayıdıram ölkəmizə. Bir kadr da özümüzdən olsun.

Gənc yaşlarından şeirləri ilə məşhurlaşan Seyran Səxavətin öz həyat yolu haqqında yazdığı "Qaçaqaç" adlı bir romanı var. Həmin romandan oxuyuruq bu hadisəni.

Şair kimi tanındığı vaxtlarmış, günlərin birində Seyran Səxavətə bir gənc yaxınlaşır.

- Mən kənddən gəlmişəm, - deyir, - şeir yazıram. Şeirlərimdən bir neçəsini oxuyum, qulaq as, gör necədi?! Əgər yaxşıdırsa, Bakıda qalacam, yaxşı deyilsə, kəndə qayıdacam.

Həmin gənc nənəsi ilə yaşayırmış. Bir gün qoyun otaranda yerdə qəzet səhifəsi görür. Qəzet səhifəsində Seyran Səxavətin şeirləri, gənc şair haqqında məlumat və şair Qasım Qasımzadənin Seyran Səxavət haqqında yazdığı kiçik bir "Uğurlu yol" məqaləsi var imiş. Qoyun otaran cavan oğlan yerdən tapdığı qəzet səhifəsini oxuyandan sonra qoyunları qatır qabağına. Evə gəlib nənəsinə deyir ki, nənə, mən gedirəm Bakıya, şair olmağa.

Nənəsindən yolpulu və cibxərcliyi alaraq Bakıya gələn, Seyran Səxavəti tapan, ona öz şeirlərini oxuyan və yaşıdı olan bu tanınmış şairin köməyi ilə şeirləri mətbuata ayaq açan həmin cavan oğlan, çox keçmir ki, bütün ölkədə şair kimi məşhurluq qazanır.

Və istəyirəm, dörd bildirişlə başlayıb sizə dörd kadrı göstərdiyim yazıya türk yazıçı Sunay Akın kimi nöqtə qoyum: Həmin cavan oğlan Nüsrət Kəsəmənlidən başqası deyildi.