Hər şey səni xatırladır...

Bakı, 28 sentyabr, AZƏRTAC

İndi hər şey yuxu kimi gəlir...

İki il əvvəl Çingiz kişinin həyətində “Vağzalı” çalınmışdı, ocağına gəlin gətirmişdi. Tapdığın çox sevdiyi Gülşən bu evə gəlin gəlmiş, Ağayevlər ailəsinə böyük sevinc bəxş etmişdi. Bir il əvvəl isə Tapdığın oğlu Uğur dünyaya gəlmişdi...

Ancaq Tapdıq nə ailə həyatının şirinliyini doyunca yaşaya bildi, nə də övlad sevincini...

Həyat yoldaşı onunla bağlı xatirələri yada salır: “Tapdığın başqa ürəyi var idi. Həddindən çox qayğıkeş və mərhəmətli idi. Ana olmaq üçün Doğum evinə gedəndə çox narahat idi. Məni qətiyyən tək buraxmaq istəmirdi. Onun narahatlığına baxmayaraq, əməliyyat yaxşı keçdi, Uğur dünyaya gəldi. Xəstəxanadan çıxanda evi başdan-başa bəzəmişdi, hər şeyi gəlişimizə hazır etmişdi. O, məni itirməkdən çox ehtiyatlanırdı. Həmişə deyirdi ki, həyatı heç cür sənsiz təsəvvür eləmirəm. Onun sonsuz və böyük məhəbbətinə görə özümü xoşbəxt hesab edirdim. Hər bir xanım elə bir sevgiyə sahib olmaq istəyər. Ancaq, necə deyərlər, sən saydığını say… O, məni itirməkdən qorxurdu, mən onu itirdim. Haradan ağlıma gələrdi ki…”.

İndi Uğurun 6 yaşı var, onda 1 yaş 3 aylıq idi.

Tapdıq sentyabrın 26-sı axşam saat 9-da təlimdən evə gəlmişdi. Özü ilə içi boş patronlar gətirmişdi. Yenə həyat yoldaşı beş il əvvələ qayıdır: “Adı yazılan kağızları içinə qoyub kəlbətinlə ağzını bərkitdi. Bütün gecə yata bilmədim. Sadəcə, onun üzünə baxa-baxa durdum. Səhər saat 5-ə işləmiş bizimlə sağollaşdı, məni möhkəm bağrına basdı. Həmin gün anası da bizdə idi. Amma nə anası ilə sağollaşdı, nə də Uğuru qucağına götürdü. Yəqin kövrələcəyini bildiyinə görə... Evimiz 4-cü mərtəbədə idi. Yuxarı mərtəbədən ardınca baxırdım, arxaya çevrildi, bilirdi ki, pəncərədən baxıram, əlini yellədi, sonra iti addımlarla qaranlıqda gözdən itdi. Sentyabrın 29-da, 30-da və oktyabrın 3-də telefonla əlaqə saxlamışdı. Hər telefon zəngində ümid verirdi, deyirdi ki, gələcəyəm. Axırıncı telefon danışığımız oktyabrın 6-da oldu. Oktyabrın 7-si, 8-i zəng etdim, cavab vermədi. Özümə yer tapa bilmirdim, sanki tikan üstündə idim, elə bilirdim, nəsə xoş olmayan xəbər eşidəcəyəm…”.

AZƏRTAC xəbər verir ki, Tapdıq Ağayev 1990-cı il dekabrın 2-də Qəbələ rayonunun Tüntül kəndində doğulub. Kənddə orta məktəbi bitirəndən sonra Bakı Sənaye-Pedaqoji Kollecində təhsil alıb. 2010 - 2012-ci illərdə hərbi xidmətdə olub. 2016-cı ildə öz arzusu ilə Bakıda Müdafiə Nazirliyinin müddətdən artıq həqiqi hərbi xidmət hərbi qulluqçularının hazırlığı kursuna yazılıb. Kursu bitirdikdən sonra “Həmlə” taborunda baş atıcı kimi xidmət edib.

Vətən müharibəsinin ilk günündən ön cəbhədə olub. Oktyabrın 8-də Füzuli və Cəbrayılın kəndlərinin azad edilməsi uğrunda döyüşlərdə 25 yoldaşı ilə birlikdə şəhidliyə yüksəlib. Onun meyiti 22 gün neytral zonada qalıb. Oktyabrın 30-da doğma Tüntül kəndində torpağa tapşırılıb Ölümündən sonra “Vətən uğrunda” medalı ilə təltif edilib.

Ailədə bir bacı, bir qardaş olublar. Oğlu şəhidliyə yüksələndən sonra səhhətində narahatlıq yaranan anası Firuzə cəmi 44 gün yaşaya bilib. Oğlunun 40 mərasimindən sonra dünyaya gözlərini yumub. Atası Çingiz isə Tapdıqdan sonra insult keçirib. Hələ də hərəkət etməsində, nitqində problemlər var. Yeganə təsəllisi evin bir otağında oğluna aid paltar, sənəd və əşyaların toplandığı “muzeydir”.

İndi Gülşənin də təsəllisi Tapdığın yazdığı sevgi dolu mesajlar, onunla birgə keçirdiyi xoş günlərin unudulmaz xatirələri və onun yeganə əmanəti Uğurdur...