İnsan heykəli ucaltmaqla Allaha daha yaxın olurmu?

Müxtəlif mədəniyyətlərdə ucalıq hər zaman müqəddəsliklə əlaqələndirilib. Bu gün Çindən Hindistana qədər uzanan coğrafiyada biz mühəndislik hüdudlarını zorlayan nəhəng simalar görürük.

Çindəki Bahar Məbədi Buddası 128 metrlik hündürlüyü ilə sanki kainatı seyr edir. Myanmanın Laykyun Sekkya (116 m) abidəsi və Hindistanda Şiva tanrısına həsr olunmuş Vishwas Swaroopam (112 m) heykəli insanın öz inancını nə dərəcədə əzəmətli görmək istədiyinin sübutudur. Yaponiyadakı Uşiku Daibutsu (100 m) isə sadəcə bir heykəl deyil, həm də daxilində liftlərin hərəkət etdiyi, insanın fiziki olaraq "göylərə yüksəldiyi" bir məkandır.

Əslində, bu nəhəng tikililər fiziki bir yaxınlıqdan ziyadə, ruhun sonsuzluğa olan ehtiyacını simvolizə edir. İslam fəlsəfəsində və bir çox monoteist inanclarda Allah məkandan münəzzəhdir, yəni Ona yaxınlıq metrələrlə deyil, qəlbin saflığı ilə ölçülür. Lakin bu heykəlləri ucaldan memarlar üçün hər bir santimetr bir dua, hər bir daş isə təslimiyyət rəmzidir.

Bu heykəllər fiziki olaraq bizi Allaha yaxınlaşdırmasa da, diqqətimizi yerdən göyə, maddiyyatdan mənəviyyata yönəltmək üçün bir vasitədir. Əsl ucalıq daşın hündürlüyündə deyil, o daşa baxan insanın qəlbindəki səmimiyyətdə gizlidir.

Sizcə, mənəviyyatı hiss etmək üçün belə nəhəng abidələrə ehtiyac varmı, yoxsa sükut ən böyük abidədir?

Leyla Mirzə, Bizimyol.info