“İstəyərdim ki, yubiley ərəfəsində həbsdə olan jurnalistlərin işlərinə təkrar baxılsın” SABİQ DEPUTAT

“Bir vaxt deyirdilər ki, milləti millət edən mətbautdır. Sonrakı illərdə ayrı-ayrı şəxslərin, zümrələrin qəzetləri həm də cəmiyyəti bölməyə, üz-üzə qoymağa xidmət elədi. Bununla belə, ardıcıllıqla yolunu davam etdirən qəzetlər var. Özündə güc tapan qəzetlər çıxır. Rəsmi dövlət qəzetləri də inkişaf edib. Mətbuat cildini dəyişir. Mətbuat da demirlər, media deyirlər”.

Bunu Gununsesi.info-ya açıqlamasında sabiq deputat, Xalq şairi, o cümlədən keçmiş Mətbuat və İnformasiya naziri Sabir Rüstəmxanlı bildirib:

O, vurğulayıb ki, köhnə dövrün qəzet-jurnalları tam axıra qədər indiki əlifbaya çevrilərək oxucalara çatdırılmayıb:

“Əkinçi” qəzeti mətbuatımızın köküdür. Mətbuatımızın babası “Əkinçi” qəzetidir. Bu qəzetlə mətbuatımızın milli, demokratik ənənəsi başlanır. O, sadə insanları oyadan, öz haqqı uğrunda mübarizə aparmağa çağıran, milli kimliyini anladan, kənd həyatı və təsərrüfatı barədə maraqlı məlumatlar verən bir qəzet idi. Azərbaycanın fikir tarixində və milli taleyimizdə inqilabi bir hadisə idi. Ona görə də rejim onu uzun müddət yaşatmadı. Ancaq onun açdığı yol unudulmadı. Özəlliklə 20-ci yüzilliyin əvvəllərində “Molla Nəsrəddin” məktəbi yarandı, satirik jurnal ictimai şüuru silkələdi, bütün Şərq mətbuat aləminə böyük təsir göstərdi. Daha sonra “Füyuzat” dərgisi başqa bir məktəb yaratdı. Lakin az sonra dərgi təzyiqlərə görə fəaliyyətini dayandırdı. Hər ikisi həqiqət yolunu tutmuşdu. “Füyuzat” Türk dünyasının böyük tarixini, dəyərlərini təbliğ edirdi. Əli bəy Hüseynzadənin bizə bəlli olan böyük ideallarının güzgüsü idi. Təəssüf ki, cəmi bir il yaşadı. Təsisçisi olan Tağıyevin tapşırığı ilə bağlandı. Bundan sonra isə, sayını bilmədiyimiz qəzetlər, jurnallar çıxdı. Bu, mətbuatda böyük sıçrayış idi. 1918-ci ildə qurulan Demokratik Respublikanın siyasi-ictimai təməllərini hazırlayan həmin mətbuatımız, o qəzet və jurnallar oldu. Hələ də o dövrün qəzet-jurnalları tam axıra qədər indiki əlifbaya çevrilərək oxucalara çatdırılmayıb. Onlar xəzinədir, qorunmalıdır. Xalq cümhuriyyəti dövründə də məlumdur, “Azərbaycan”qəzeti böyük iş gördü. ADA universiteti bu qəzetin bütün materiallarını çap edir. Mənim əlimdə 10 cildi var, hələ iş davam edir. Bu, mətbuat tarıximizi, 1918-1920 – illər arasında Azərbaycanda və dünyada gedən prosesləri öyrənmək baxımından son dərəcə önəmli bir xidmətdir”.

Sabir Rüstəmxanlı həmçinin deyib:

“30-cu illər repressiya dövrü-millətin səsini boğmaq, danışan dilləri kəsmək dövrü idi. Ona görə də mətbuat orqanları Stalin ideologiyasını təbliğ edən maşınlara çevrildilər. Xruşov dövründə nisbətən yumşalma başladı. 1988-ci ildə başlanan Milli Azadlıq Hərəkatının təməlində də dayanan söz idi. Çətin şəraitdə də olsa, millətin istəklərini, ideallarını dilə gətirən qəzetlər yarandı. Bu gün qürurla deyirəm ki, müstəqil, demokratik, milli mətbutın ilk qaranquşu mənim buraxdığım “Azərbaycan” qəzeti idi. Onun ardınca başqa müstəqil qəzetlərimiz də yarandı.. Yarım milyon tirajla çıxan “Azərbaycan” qəzetini xalq acgözlüklə oxuyurdu. Hərəkatın başında da qələm sahibləri , yazıçılar və alimlər dayanırdılar. Tezliklə Xalq hərəkatı Milli Azadlıq Hərəkatına çevrildi, təşkilatlandı, siyasi partiyalar yarandı. Yəni, mətbuatın bu işlərdə rolu böyükdür. Mən də o illərdə Mətbuat və İnformasiya naziri oldum. İdeya, fikir bu idi ki, müstəqil ölkənin ciddi bir informasiya bazası olmalıdır. Çünki bu, çox ciddi sahədir. Təəssüf ki, bir qədər sonra nazirlik ləğv edildi, nazirliyə bağlı olan bəzi sahələr dövlətin diqqətindən kənarda qaldı. Özəl mətbuatın yaranması normal bir olaydır, lakin sonra kapitalist qanunlarına uyğun dəyişildi mənzərə. Ədalətli, xalqa lazım sözü olanlar yox, pulu olanlar çoxaldı mətbuat sahəsində. Kimin imkanı varsa, qəzetini qoruyur, qalanları da dövlətin yardımı ilə ayaqda qalır. Əlbəttə, bu da lazımdır, dövlət mətbuata dəstək verməlidir, amma kitab işi tamamilə kənarda qalıb. Müəlliflərə qonorar vermək imkanı yoxdur. Halbuki bu sahədə köhnə ənənələri qorumaq olardı. Məncə, hələ də gec deyil”.

Rüstəmxanlı deyir ki, ən böyük problemimiz televiziyalardır:

“Artıq internet, sosial media qəzetlərin və televiziyaların meydanını daraldır. Sosial media ciddi mətbuatın təsiri altında müəyyən əxlaqi dəyərlərə yiyələnməkdənsə, televiziya, mətbaut sosial medianın təsiri altına düşür. Məncə, ən böyük problemimiz televiziyalardır. Təsir gücü çoxdur. Televiziyalardakı dil, insanların danışığı, geyimi, bitib tükənməyən bayağı çal-çağır topluma mənfi təsir edir. Dəfələrlə deyilir, xeyri yoxdur. Aparıcı deyilən adamların bir qismi özünü apara bilmir. Televiziyalarımızın milli, ideoloji səviyyəsi aşağıdır. Böyük musiqi ənənələrimiz qalır bir kənarda, daha çox toy məclislərinin səviyyəsinə enirlər. Elə ədəbiyyat sahəsi də belədir. Dəxli olmayan adamlar və mətnlərlə dolub sosial media. Sərbəstlik sərməstliyə çevrilməli deyil. Millətin əxlaqını, tarixini, bu gününü, böyük mənəvi dəyərlərini kölgə altına salmaq olmaz. Bütün bunlara baxmayaraq, şübhəsiz, Azərbaycan mətbuatı böyük bir yol keçib. Müxtəlif üslüblar yaranıb. İstedadlı jurnalistlərimiz var. Siyasi-ictimai təhlillərlə çıxış edən böyük bir dəstə yaranıb. Yəni, inkaredilməz bir inkişaf var. Mətbuata qayğı, jurnalistlərə tikilən evlər…Bunlar ciddi işlərdir.
Əlbəttə, mən mətbuat polemikanın, ədalətli tənqidin tərəfdarıyam, lakin müəyyən qüvvələrin təsiri ilə görülən işlərə kölgə salan, qərəzli yazılrı əsl jurnalistə yaraşdırmıram”.

O, son olaraq bunları deyib:

“Çox istərdim ki, yubiley ərəfəsində həbs olunan jurnalistlərin işinə bir də baxılsın. Ciddi qüsuru olmayan, əməlində cinayət tərkibi araşdırılan və hələ tam təsdiq olunmamış jurnalistlər həbsdə qalmasınlar. Tənqidə səbrli yanaşaq. Təbii ki, təhqir və böhtan olmayan tənqidə. Tənqidin də cavabı verilsin. Sözlə. Daimi dialoq getsin. Bu, yeni ruh gətirir. Həm dövlətə, həm də cəmiyyətə. Mətbuat elə bundan ötrüdür. Yoxsa, ancaq bir mövqedən danışılsa inkişaf dayanar. Bir sıra nəşrlərimiz var, məsələn, AYB-nin nəznində olan “Ədəbiyyat qəzeti”, “Ulduz”, “Azərbaycan”, “Qobustan” jurnalları-çox sevinirəm ki, onlar müstəqillik dövründə sabit bir şəkildə, dövlətin qayğısı ilə çap olunur. Bunlar ədəbiyyatımızın inkişafı baxımından son dərəcə əhəmiyyətlidir. Fürsətdən istifadə edib, bütün mətbuat işçilərini, jurnalistləri təbrik edir, onlara məsuliyyətli işlərində uğurlar arzu edirəm”.

Orxan

Gununsesi.info