Marketinqin “sevgi romanı” ABBAS HÜSEYN YAZIR

Son vaxtlar marketinq tədbirlərinə baxıram və eyni səhnəni görürəm. Fərqli adlar, fərqli simalar, amma eyni cümlələr. Sanki hər kəs “marketinq sevdirməkdir” şüarının ətrafında fırlanır. Bəlkə də payızın gəlişindəndir. Lakin çox az insan bu sevginin özünü yaradır.

Mövzular dəyişmir, sadəcə spiker və təqdimatları dəyişir. Nəticədə isə “marketinq” ideyası tamaşaçıya hiss kimi yox, məhsul kimi satılır. Halbuki marketinqin ruhu satmaqda deyil, insanı dəyərə inandırmaqda, hiss etdirməkdə, fərq yaratmaqdadır. Deyə bilərsiniz ki, ikisi də eyni şeydir də. Əsla!

Sevgi – emosional bağdır. Sevgi bir insanı, bir işi, bir markanı şərtsiz şəkildə sevmək, onunla duyğu əlaqəsi qurmaqdır. Sevgi bəzən dəyəri görmədən də yaranır. Yəni, biz bəzən bir şeyi “nəyə görə” yox, “nə hiss etdiyimizə görə” sevirik. Məsələn, bir brendi “sadəcə sevirik”, halbuki bazarda daha ucuz və funksional alternativlər var.

Dəyər – rasionallıq və ölçüdür. Dəyər isə ağıl və məntiqə söykənir. Bir şeyin bizim üçün nə qədər önəmli və faydalı olduğunu ifadə edir. Dəyər sevilmək üçün deyil, tanınmaq və qəbul edilmək üçün yaranır.

Bəs ziddlik harada yaranır? Ziddlik o zaman yaranır ki, sevgi var, amma dəyər yoxdur. Yəni, kimisə və ya nəyisə çox sevirik, amma o, bizə dəyər vermir. Dəyər varsa, amma sevgi yoxdur. Yəni biri bizi çox qiymətləndirir, amma biz ona qarşı duyğu hiss etmirik. Bu, həm münasibətlərdə, həm də markalarda olur. Məsələn, müştəri markanı sevir, amma marka onu, sadəcə “satış nömrəsi” kimi görür və o zaman sevgi tükənir.

Əsl harmoniya o zaman yaranır ki, sevgi və dəyər bir-birini tamamlayır.
Sevgi – əlaqəni yaradır.
Dəyər – əlaqəni qoruyur.
Yəni, sevgi başlanğıcdır, dəyər isə ona davamlılıq verir.

Abbas Hüseyn

Gununsesi.info