Onların DTX da 10 kq liq sovqat limiti

Bilmirəm, nədəndir, amma hava belə yağmurlu olanda içimi həmişə bir qəribçilik hissi bürüyür.

Bayaq Dövlət Təhlükəsizlik Xidmətinin qarşısından keçəndə  gözüm sonuncu mərtəbəyə- təcridxanaya sataşdı.

MTN-də qaldığım 8 ay ərzində hava belə olanda bu hisləri yaşayırdım.

İndi orada Azərbaycanın ən varlı adamlarından biri olan Adnan Əhmədzadə, ölkənin büdcəsini çapıb-talayan icra başçıları qalır.

Komfort həyata alışan bu adamların DXT-nın 7-8 kv metrlik kamerasındakı şəraitləri, nə yeyib-içdikləri çoxlarını maraqlandırır.

Ona görə tanış mənzərəni qeyd edim.

Etiraf edim ki, 10 il əvvəllə indiki dövr arasında ciddi fərq var.

Eldar Mahmudovun dönəmində kameralarda TV olmayıb, yalnız gündə bir neçə dəfə mərkəzdən idarə olunan radio olub.
Amma indi bildiyim qədəriylə TV-lər var.

Qidalanma təminatı Penitensiar Xidmətdən xeyli fərqlənir.

Amma nə qədər fərqlənsə də dünyanın ən ləziz nemətlərini görmüş Adnan, yaxud da harınlamış icra başçıları onlar üçün verilən borşu , yaxud da “qreçka”nı qaşıqlayanda o günlərini xatırlayırlar.

Penitensiar Xidmətdən fərqli olaraq, DTX təcridxanasında pulla əlavə imtiyazlar- hər gün isti yeməklər, yaxınlarla, dostlarla görüşlər qadağandır.

Burada sovqat qəbulu üçün konkret limit var.

Əvvəllər həftədə 5 kq-dan çox olmayan sovqat qəbulu vardısa, indi bu təxminən 10 kq-a qədər artırılıb.

Yadımdadır, bir dəfə evdən peçeniya istəmişdim.
Sovqatı açanda, onu görmədim.

Sonradan bildim ki, çəkidə 140 qr artıq olduğu üçün əməkdaş qırağa atıb.

Kameralarda soyuducu da yoxdur ki, evdən gələn bir qazan dolmanı oraya qoyub, yavaş-yavaş yeyəsən.
Evdən gələn sovqatı qış aylarında 2 günə, yayda isə 1 günə yeməlisən ki, xarab olmasın.
Bundan sonra oranın yeməklərinin ümidinəsən.

Ağır Cinayətlər Məhkəməsinə çıxacağın və alacağın cəzanın tarixini gözləyirsən ki, proses başa çatsın rədd olub gedim buradan.

Amma elə ki, Səbail Məhkəməsi daha 3 ay həbs qətimkan tədbirini artırır, yendən 90 gündən geriyə sayım başlayır.

Daha bir neçə ay həftədə 10 kq-lıq limitin ümidinə qalırsan.

Pərviz Həşimli

Gununsesi.info