“Poetik təqvim”dən

Novruz elegiyası

Sözlər lüğətlərdən qocadır,

Xoşbəxtlikdən çox-çox qədimik biz.

Cavab var sualın acıdır,

Amma sükutundur  son sual, cavab, priz.

Çətində əsilzadədir ümidlər,

Talelər öncəgörən qaraçıdır.

Bizi nə tülkülər, nə qurdlar aldadıb diddilər,

Yalnız insanlar ki, bic və yırtıcıdır.

Doğrudur, elin gözü tərəzidir,

Adamların da əli əyridir- bu da bulmaca.

Bəzən olur ki, daşa dəymir,

Ümidlər itir, əriyir, elə havadaca.

Kafedə taybatay açıqdırsa qapılar,

Dünyada hamımız çıxmazdayıq.

Nə Lələ, nə Kərəm...yalnız qaraltılar...

Siqaret dumanında boğulasıyıq.

Hələ ki menyüdə hərf səhvləri

Dadını qabaqcadan qaçırır xörəklərin.

Sürüşür ağzıyeməkli səfləri

boşqabın dikindəki böcəklərin.

Yenə müğənni qız oxuyur  yanğıyla,

Sən demə, “həyat yaşamağa dəyər”miş-

İnsan ömrə minnət qoymağıyla

yazıqmış, gülüncmüş, birtəhərmiş.

Hə, biz törəsi qədim şümerlərin,

inklərin, germanların, ulu türklərin,

Ayılıb gördük ki, şulerlərin

çevrəsindəyik: niyə, nədən, neçin?

Ömrün dalı qara tiyanında

Dadsız yeməklərə arzular oldu duz.

Uşaqdıq: ən adi parıltılar da

bir vaxtlar bizimçün ulduzdu, ulduz.

İndisə Ədalət, Xoşbəxt, Səxavət

adı qoymaqdayıq biz uşaqlara.

Bir ömr qədər kiçildirik, bəli, əvət,

Bu əbədi şeyləri dikilib uzaqlara.

Budur, ömrün qırxıncı su çərşənbəsi

21 fevrala düşdü, beşinci dəfə.

Özgədir hər yeni təkrar, kəsəsi,

Yaşansaydı- çəkilməzdi ömür birnəfəsə.

Günahlar çeşid-çeşid masasında,

Dünyanın qapısında papaqdır ömrümüz.

Verdilər, götürdük lax yumurtasın da

iztirab rəngiylə günahın hər Novruz.

Mayın son gecəsində

“Biz gecəni ötürdük, amma yüngülləşmədik...”

Mişel Uelbek

Göy üzümü bu tavan,

Bu döşəmə, bəs, nədir?

Ağ gəmiysə boz divan,

Yəqin ev tərsanədir.

Hamı öz taleyinin

Magellanı, Kolumbu.

Yaddaşın sularında

Yalnız Xatirə burnu.

Keyidirəm  ağrını

Xəyalın həbləriylə,

Nəticələr çözülmür

Səbəbin əlləriylə.

Təqvimdə salı günü,

Çöldəsə çərşənbədir.

Bu axşam niyə hər şey

Bir az özgə  dildədir?

Mayın son gecəsində

İçimdə bir ayaz var,

Uçuşur pişpişələr

Sanki çəngə bəyaz qar.

Təklikdə tez soyuyur

Çay belə stəkanda,

İnsan da tez böyüyür

Səssiz yaş axıdanda.

Eybi yox, qoy, bir cütü

Qurusun  yanağında,

Oyaqdı bir cüt mələk

Hələki otağında.

Sentyabr. Eylül. Veresen.  September  

1.

Sentyabr. Eylül. Veresen.  September.

Sarı rəng və kədər. Qüssəli tembr.

Uzaqda batıq səs: halsız və yorğundur.

Diş yoxdur, deməli işlər də yoğundur:

nədən ki, adamın tamahı itidir;

hər adam bir az da tamahın itidi.

Eylül, veresen, september, sentyabr

işğal eləyir bütün diyarı

köndələn  yağışla, gözdeşən küləklə.

Sonrası rəsmdir: nə toxun, nə rənglə!

Payızdır. Sonbahar. Osen. Autumn.

Sarımtıl inqilab. Sarışın təlatüm.

Veresen. September. Sentyabr. Eylül.

Yarpaqlar qəpik tək elə hey tökülür.

Elə bil kim isə anladır könülsüz:

Bax, budur, dünyanın dəyəri, görürsüz.

Pəncərə önündə  tozlu əlcək

sözsüz bir yazıdır: dünyadan əl çək!

September. Sentyabr. Eylül. Veresen.

Ad üçün hansı söz doğrudur, görəsən?

Sözdən yükünü boşaldıb kağıza

mənalar ehtiyac duymur ağıza.

Otaqda  bürküsə kim deyir bu pisdi?!

Bürkünü hiss edən bədən var ipisti.

  2.

Sentyabr. Eylül. Veresen.September.

Lüğətlər arası ən adi tender

qalib edərdi yəqin ki, sükutu.

Sonrası  nöqtədir- qələmin ucu.

O isə lap çoxdan yazıbdır: şimşək

çaxanda açacaq çətirlər çiçəktək.

Eylül. Veresen. September.  Sentyabr.

Təqvimlər özünü eləyir biyabır.

Onlara baxmadan bilirsən hətta

qiyabi tanışdır  təqvimlər həyatla.

Açıqdır pəncərə, uçuşur bir arı.

Onun da rəngi sənintək sapsarı.

Veresen. September. Sentyabr. Eylül.

Qızılı alovdan doğulur qara kül.

Hirsinə nida tək siqaret  kötüyü

küldanda dik durub. Ağzının  köpüyü,

hirsin yatır. Elə öz qanında boğulur ürəyin,

gizlənib altında ağappaq köynəyin.

September. Sentyabr. Eylül. Veresen.

Sədəqə istəyir birisi, verirsən:

bir ovuc xırda pul, bir ilıq təbəssüm.

“Qoy, arzun çin olsun, qoy, üzün gülsün!”-

qapının dalından sezilən sözlərin

ünvanı göylərdir. Yaşarır gözlərin.

3.

Sentyabr. Eylül. Veresen. September.

Göyüzü ağarır tənbəl-tənbəl.

Baxışın səmada marafon yürüşü

geridə buraxır uçağı və quşu.

Miskindir bu yerdə hər hansı məğrurluq.

Biz ki, göylərə əvvəldən məğlubuq.

Eylül. Veresen.September. Sentyabr.

Gecələr mavrdı, səhərlər kentavr

gödəni, bədəni, rəngi ilə  hər kəs.

Divanda açıqdır İmre Kertes.

Vərəqi geriyə çevirir sərinkeş.

Ömürsə yenidən yaşanmır... eh...kaş...

Veresen. September.Sentyabr. Eylül.

Miçəkdən bir öpüş qazanır süni gül.

Yalanlar daha çox çəkici, güvənli.

Saxta bir avazla oxuyur müğənni:

“Dərdimi göylərə danışsam alışar...”

Eybi yox, qulaqlar buna da alışar ...

September. Sentyabr. Eylül. Veresen.

Frigid qadıntək qələmdən bezirsən.

Üfüqü qızardan qürubun şəfəqi

güldanda bərq vurub  anladır fərqi.

İşıqla kölgənin sevgi oyunu

qurtarır divarda. Filmin sonu.

Səlim Babullaoğlu