Radardan və polisdən qorxan SÜRÜCÜLƏR: Bizdə və Avropada FOTO

Bu günlərdə yol ötən avtomobillərdən biri ilə işə gələrkən sürücünün qəribə davranışının şahidi oldum. Bakı dairəvi yolunda sürücünün saatda 50 kilometr sürətlə hərəkət edtiyini görüb bu davranışının səbəbini soruşdum. Sürücü bu yoldan ilk dəfə istifadə etdiyi üçün radarların yerini bilmədiyini dedi. Bu yolu hər gün gedib gəldiyim üçün 100 km/saat yol nişanını göstərdikdən sonra sürücü sürəti 110 km/saata qaldırdı.
Belə hallar yüzlərlədir. Son dövrlərdə isə belə bir zərərli tendensiya geniş yayılıb: sürücülərin çoxu qayda-qanunu öyrənmək əvəzinə radarların və kameraların yerini əzbərləməklə məşğuldur. Məqsəd birdir: radar və kamera yoxdursa burada mənəm, Bağdadda kor xəlifə. Qayda pozaraq adrenalin yaşamaq lazımdır. 

Avtosfer.az xəbər verir ki, belə sürücülər dünyanın hər yerində mövcuddur və onlarla müxtəlif yollarla mübarizə aparılır. Əlbəttə, mən hansısa ölkənin qanununu kor-koranə tətbiq etməyin tərəfdarı deyiləm. Lakin dünya gör-götür dünyasıdır.

Kiminsə yaxşı təcrübəsindən bəhrələnmək olar. Lakin qayda-qanun yaratmaq təşəbbüsü yerli şəraitə uyğun olmalıdır. 
Azərbaycanlı sürücülərdə sovetdən qalma pis vərdişlərdən biri yolayrıcına çatanda son anda dönməkdir. Halbuki, həm yerli, həm də beynəlxalq qanunvericiliyə görə sürücü manevr etməyə qabaqcadan hazırlaşmalıdır. Yol polisi bunun çarəsini tapdı: yolayrıclarında davamlı uzun xətt çəkildi və xətti tapdalayanlar kütləvi şəkildə cərimələnməyə başladı.

Metod kifayət qədər səmərəlidir və qəza riskini azaldır. 
Amma məsələ bununla bitmir. Radarı görüb sürəti azaltmaq, ardınca isə qaza basmaq artıq normaya çevrilib. Hələlik Azərbaycanda yol polisi bununla bağlı mexanizm tapmayıb. Səyyar radarların məhdudlaşdırılması isə intizamsızlığa meylli sürücülərə qol-qanad verib. Beynəlxalq təcrübə göstərir ki, bunun da çarəsi var.

İspaniyada həll yolu kimi “tormoz radarları” tətbiq edilir. Yəni, qüllə radarından təxminən 300 metr əvvəl və sonra 2 radar quraşdırılır. Bu radarlar yol kənarına elə yerləşdirilir ki, sürücü onları görməsin. Bu 2 radarın göstəriciləri uzaqdan görünən hündürdə asılmış stasionar radarla üst-üstə düşmədikdə sürücü məşhər ayağına çəkilir.

Almaniyada yol işarələrinin quraşdırılması regionların (“Land”, yəni torpaq) idarəetmə orqanlarının səlahiyyətindədir. Qanun radarları bildirən işarələrin quraşdırılmasında torpaqlara sərbəstlik verib. Buna görə də bələdiyyələr artıq xərc olmasın deyə bir qayda olaraq radar işarələrini quraşdırmır.

Radardan sonra sürəti artıranlarla mübarizənin ən səmərəli görünən üsulu orta sürət radarıdır. Bu zaman 2 və daha çox radar sinxron işləyərək avtomobilin orta sürətini ölçür və buna uyğun qərar verilir. 

Fransa polisinin iş metodu da maraqlıdır. Yol nişanları və svetoforlara miniatür kameralar yerləşdirilərək qayda pozuntuları qeydə alınır. Bu kameralar çox kiçik olduğundan sürücünün bunu görmək ehtimalı azdır. Böyük şəhərlərdə isə salonuna kamera yerləşdirilmiş yüzlərlə avtomobil hər gün qayda pozuntularını nəzərə alır. Bu avtomobillərin sürücülərinin qayda pozuntusuna müdaxilə etmək səlahiyyəti yoxdur. Lakin bu maşınların sürücüləri ilə bağlı vaxtaşırı insidentlər baş verir. 
 

Yəqin ki, koronavirus pandemiyasının yumşalma mərhələsini çoxları xatırlayır. Əhalinin vaksin vurdurmasını təşviq etmək üçün vaksinsiz vətəndaşların ticarət mərkəzlərinə girişi məhdudlaşdırılmışdı.
 

Həmin dövrdə Qərbi Avropada vaksindən imtina edənlər kinoteatr və muzeylərə buraxılmırdı. Bir sözlə, hər dövlət öz vətəndaşını tanıyır. Buna görə də, “gör qaqan neynəyəcək”, “kamera yoxdursa qoşa xətdən dönüm”, “200 manatlıq qayda pozdum, polis görmədi” təfəkkürlü sürücülərin də çarəsi tapılacaq. Tam səmimiyyətlə inanıram ki, o gün uzaqda deyil.

Vüqar