Rüfət: məchul qürbət yox, rahat həyat!

Qayıt, yerinə qoy Ayı, Günəşi —
Yenə olduğu tək görüm həyatı.
Qayıt, gözüm nuru, könlüm atəşi,
Qayıt, səhmana sal bu kainatı.
Təbii ki, Azərbaycan poeziyasının sönməz ulduzlarından biri Əli Kərim bu şeiri Rüfət Abdullazadənin 5 aylıq Xorvatiya səyahətindən sonra vətənə qayıtmasına həsr etməyib. Ona qalsa, Əli Kərim dünyasını dəyişəndə Rüfətin həmin dünyaya göz açmasına hələ 32 il qalırdı. Sadəcə, gənc vingerin vətənə gözlənilən və gözlənilməz dönüşünü “vəsf etmək” üçün bundan yaxşı giriş tapa bilmədim. Daha doğrusu, qəzəbimi məhz belə soyutmağı lazım bildim.
Bu yöndə fikirlərimi bölüşməmiş elə həmin Rüfətə tribuna vermək istəyirəm. Yanvarın 2-də verdiyi açıqlamanı diqqətlə oxuyun ki, onun cəmi 4 gün sonra “Zirə” ilə müqavilə bağlamaqla bağlı qərarını anlaya biləsiz. Ya da bəlkə anlaya biləsiz. Şəxsən mənim gözümdə şəxsiyyətin ikiləşməsidi, başqa bir şey deyil:

“Yeni ölkə, yeni futbol, yeni həyat... Uyğunlaşmaq bir qədər çətin idi. Ancaq tədricən öyrəşdim. Hələ ki olmaq istədiyim səviyyədə deyiləm. Sadəcə, işlərin pis getdiyini də deməzdim. Komandada münasibətlər yaxşıdı. Sakit şəhərdi, futbola fokuslanmaq olur. Xorvatiyada işlərim tam qaydasındadı. Ancaq bundan sonra nəyin necə olacağını dəqiq deyə bilmərəm”.

Deməli, dostlar, bir müddət əvvəl ilin futbolçusu adına namizədlərin “10-luğ”unu tərtib edəndə bəzən belə məsləhətlər, hətta iradlar da olurdu ki, Rüfətin adını niyə siyahıya salmırsız? Təbii ki, mən müqavimət göstərirdim. İlin ikinci yarısını “Kayzerslautern”də boşa verən Mahir Emreli kimi, Abdullazadəni də bu siyahıya salmaq başqalarının haqqına girmək, yəni ədalətsizlik etmək olardı. Ətrafda bu qədər ədalətsizlər varkən “Futbol+”in də eyni cür davranması olmazdı və olmadı da! Və nə yaxşı ki, olmadı!
Rüfət iyuldan bəri Xorvatiyada göstərdiyi (əslində göstərmədiyi də yazmaq olar!) oyunla ən yaxşılar arasına düşməyə layiq deyildi. Axı ən yaxşı adına iddia etmək üçün əvvəlcə legioner həyatı yaşadığın ölkədə ad çıxarmalısan. Ad çıxarmaq bir yana – bu, bir qədər mücərrəd anlayışdı, zövqə görə dəyişir. Amma ən azı komandanda əsas heyətə düşməyi bacarmalısan. Rüfət bunu bacarmadı, elə həmin ölkənin bir başqa klubunda və ya başqa ölkədə özünə yeni iş yeri tapmaq əvəzinə ən asan çıxış yolunu seçdi – doğma Abşeron yarımadasına döndü. Bəli-bəli, düz deyirəm, Zirə də Abşeron yarımadasına aiddi.
Az əvvəl xatırlatdığım açıqlamada belə bir ifadə də var:

“Xorvatiyada futbol daha sürətli və sərtdi, orda səhvlərə yer yoxdu. Onlar bu planda bizdən xeyli irəlidədi”.

Mənə elə gəlir ki, yavaş-yavaş mənzərə aydınlaşır. Rüfətə cəmi beş ay bəs etdi ki, Xorvatiya, dolayısıyla Avropa futbolunda ona yer olmadığını anlasın. “Sumqayıt”da, “Səbail”də, hətta bəlkə “Zirə” də kral olmaq mümkündü, “Varajdin”də isə bunun üçün adama həm də DÖT (düşüncə, özəllik və texnikanın abbreviaturası kimi oxuyun...) lazımdı.
Nə qədər acı olsa da, daha bir gənc, cəmi bir həftə sonra 25 yaşını tamamlayacaq, başdan-ayağa müstəqil futbolumuzun yetirməsi olan şəxs vətənə qayıdır. Əli ətəyindən uzun, heç nəyə nail olmadan, getdiyi ölkədə heç bir iz buraxmadan.
Düzü, bundan sonra nə yazacağımı bilmirəm. 5 aydan sonra qayıdacaqdınsa, niyə gedirdin? Futbolçu potensialın və keyfiyyətlərin Xorvatiyada oynamağa, rəqabət aparmağa imkan verməyəcəkdisə, niyə məhz həmin ölkədən başlayırdın? Bu yaşda legioner həyatının çətinliklərinə dözə bilmədinsə, vətənə qayıtdınsa, sənə necə Azərbaycan futbolunun gələcəyi gözü ilə baxmaq olar? Ümumiyyətlə, Ayxan Abbasov yox, lap Pep Qvardiola olsun, belə təfəkkürlü futbolçularla necə ciddi, rəqabətədavamlı yığma qurmaq mümkündü ki?
Aparıcı futbolçularımız Mahir Emreli, Rüfət Abdullazadədisə, vay bizim halımıza... Əl-Fatihə!
HUŞƏNG