Şənbə üçün nəzm

Allah, mənə bir az bəxt ver,

bir az da vaxt, yaşayım.

Bir az ömrümdən yaşayım,

Bir az sərvaxt yaşayım.

Mənə gecələr yuxu,

Səhərlər gümrahlıq ver.

Mənə bir damcı qorxu,

Bir damcı toxtaqlıq ver.

Bir az ümiddən yolla,

Bir az işıq at, bəsdi.

Bir az ağıl ver, seçim

Nə bəsdi, nə əbəsdi.

Bir az mərhəmət göndər,

Bir də, bol-bol məhəbbət.

Bircə sənə yazmağa

Bir yerim olsun xəlvət.

Bir tikə çörək tapım,

Bir parç su, yaşayaram.

Bir də, qızımı qoru,

Nə versən, daşıyaram.

AYNUR ÜÇÜN

Qızım, paltarını yığ, yığış gedək,

daha buralarda bir işimiz yox.

Bizim indimiz yox, keçmişimiz yox,

bircə yolumuz var, o da gələcək.

Biz güclü deyilik, zəifik, zəif,

gələr üstümüzə daşla adamlar.

Baş aça bilmərik nə istəyirlər

Bu cavan adamlar, yaşlı adamlar.

- Hara gedəcəyik? - Burdan uzağa.

- Orda məktəb varmı? - Əlbəttə ki, var.

- Bəs, təzə evimiz, orda qalmayaq?

- Bizsiz də o evdə qalan tapılar.

Daha sual vermə, cavabım yoxdur,

hər gün əsəblərim itir bu yerdə...

Darıxma, nənənə zəng eləyərsən,

dayına bir məktub yazarsan hərdən.

Bəsdi sözə tutdun, vaxt yoxdu, quzum,

uzun yolumuz var - üzü qüruba.

Qırmızı kərpicdən evimiz olsa,

bir də şimal qışı, balaca soba.

Niyə geyinmirsən, gözləmirəmmi?

Deyirsən, qaranlıq düşübdü artıq?

Eybi yox, bu gün də qalası olduq,

Səhər paltarları yığışdırarıq.

GECƏNİN NƏĞMƏSİ

Qapqara bir kağızın

Üstündə möhür - işıq...

Bu sirli tapmacanın

Cavabını tapmışıq.

ən mötəbər sənədə -

ulduzlar damğa vurub

yerə yaman baxırlar

göyün üzündə durub...

bayram var yuxarıda -

qonaqlar sağlıq deyir.

Gecənin yiyəsinə

Yaxın olmaq istəyir.

Aydı padşah seçilən

Qaranlığın üzünə...

hökm edib səhərədək

tacı verəcək Günə.

NAĞIL

Mənim ömrüm nağıldı -

nə gəzirsən içində?

Yoxdur bir qəhrəmanım

sən cilddə, sən biçimdə.

Sən bu dar küçələrdə

azarsan, karıxarsan.

Birdənəm, bu nağılda

özün də darıxarsan.

Axtarma almaları,

almalar əvvəl vardı.

Gecikdin, divlər gəldi,

gördü, aldı, apardı...

Sona çatır nağılım:

biri var, biri yoxdu.

Nə gəzirsən, qırxıncı

qapının sirri yoxdu.

Boylanma, baxma yola -

nə işıq var, nə də it.

Hələ ki görən yoxdu,

Gələn yoxdu, özün get.

Nə qolları övlad həsrətiylə göynəyən Sara,

nə oğlu qucağında səhralara duşmüş Həcər anlar məni.

Yalnız sən, İbrahim,

təkcə sən bilərsən...

Mən torpağa bənzəyirəm,

yetirə də bilərəm,

gəzdirə də,

içimdə basdıra da bilərəm hər şeyi.

Dənizdən çox,

qarmaqdakı yemə gələn balıqların sevincinə kövrəlirəm,

balıqçının torunda inci tapmaq ümidinə ağrıyıram.

Hərdən təlxək kimi güldürürəm ,

hərdən timsah kimi ağlayıram.

Saman çöpünü

çöplüyündə boğulanlara saxlayıram.

Mən göylərdən yox,

göylərin özünü istəyirəm,

uçmaq yox,

qucaqlamaq istəyirəm göy üzünü -

qollarım boş qalmasın deyə.

Heç nə istəmirəm,

nə borc, nə hədiyyə...

Mən o kişini sevirəm -

həyatı arxasınca sürüyən adamı.

Hərdən ürəyimi kükrədən,

Hərdən qollarımda kiriyən adamı...

Günahımdan qalxan düzəldirəm,

dəbilqə kimi başımda gəzdirirəm onu,

silah kimi tuşlayıram yad ünvanlara .

Mən hara, məsumluq hara...

Mən iki dəfə qadın oluram -

sevəndə -

dünyanı soyunub

əllərini geyinəndə sevgilimin

gizli-gizli.

Qulağımdan silinəndə başqa səslər,

təmizlənəndə...

Bir də hər ay sonu ,

intizarla gözləyəndə qadınlığın haray çəkib

məni dağa-daşa salan ağrısını.

Ayıbımdan qızaranda üstüm-başım,

kirlənəndə... sevinirəm...

Bax o anda, İbrahim,

içimdən bir hiss keçir -

mən qatiləm -

bətnimdəcə doğulmamış

arzuları

parça-parça öldürürəm...

Rəbiqə Nazimqızı